Το Dragon Age: Origins, ως πνευματικός διάδοχος του σειράς Baldur’s Gate δεν τα κατάφερε και άσχημα.

Το 9/10 review του Authority είναι η απόδειξη για αυτό, αφού η BioWare κατόρθωσε να επαναφέρει στο προσκήνιο μια παραδοσιακή δομή και σχεδιασμό, προσπαθώντας έστω αμυδρά να τα εκμοντερνίσει, διατηρώντας παράλληλα τα κλασικά RPG στοιχεία μιας παλαιότερης σχολής.

Η μεγάλη επιτυχία του Origins ήταν η δημιουργία ενός πειστικού κόσμου αλλά και μια σειρά από χαρακτήρες και αναμετρήσεις που είχαν νόημα και ρόλο, ακόμα και αν η κεντρική ιστορία βασίστηκε στα διδάγματα του J.R.R. Tolkien λίγο πιο πολύ από όσο θα έπρεπε.

Το Dragon Age 2, σχεδόν ενάμιση χρόνο μετά τον προκάτοχό του, αλλάζει πορεία και επικεντρώνεται σε θέματα πιο βατά, σε ένα σενάριο και χαρακτήρες που εμπλέκονται στην πολιτική αναταραχή του Kirkwall και στην ολοένα αυξανόμενη κόντρα μεταξύ Mages και Templars.

O Hawke, ο κεντρικός ήρωας, έχει διαφύγει από ένα κατεστραμμένο Lothering με την οικογένειά του, με σκοπό να γλυτώσει την Blight που εξαπλώνεται σε όλο τον Ferelden. Καθώς ο ήρωας του πρώτου Dragon Age οδεύει στη μοίρα του, που δεν είναι άλλη από το να σταματήσει την Blight στον Ferelden για να μην εξαπλωθεί, ο Hawke με την αδερφή του, την μητέρα του και τον αδερφό του προσπαθούν να φτάσουν στο Kirkwall.

H αλλαγή ρυθμού στην ιστορία είναι εμφανής, καθώς ο Hawke δεν προσπαθεί να σώσει τον κόσμο αλλά να προστατέψει την οικογένειά του, ενώ παράλληλα μεταμορφώνεται, σιγά-σιγά, και σε σωτήρα του Kirkwall.

To σενάριο είναι έξυπνο και καλογραμμένο, ενώ η τεχνική της αφήγησης (στην ουσία την όλη ιστορία τη διηγείται ένας νάνος) λειτουργεί, προσθέτει χιούμορ και εν γένει διαφέρει ευχάριστα από τα κλασικά, επικά μοτίβα.

Οι χαρακτήρες που πλαισιώνουν τον Hawke είναι επίσης καλογραμμένοι, αν και είναι η αλήθεια ότι δεν φτάνουν σε ποιότητα αυτούς του Origins.

Σε αυτό συμβάλει και το ίδιο το σενάριο, αφού η έλλειψη κάποιου επικού στόχου δεν επιτρέπει τη δραματικότητα των NPCs να λάμψει, αφήνοντάς τους ως παρατηρητές σε ένα πολιτικό πείραμα δράσης-αντίδρασης με επίκεντρο, πάντα, τις επιλογές του παίκτη.

Εντούτοις η ιστορία χάνει τη βαρύτητά της κι από άλλες πτυχές του τίτλου. Η κύρια από αυτές είναι ότι ο παίκτης δεν πρόκειται ποτέ να φύγει από το Kirkwall, παρά μόνο σε δύο ή τρεις περιπτώσεις.

Ένα εντυπωσιακό αλλά σύντομο ταξίδι στο Deep Roads αλλά και ορισμένες μάχες έξω από το Kirkwall, σε περιοχές στεγνές, δίχως νόημα εξερεύνησης, είναι ότι προσφέρει το Dragon Age 2 στον παίκτη, όσον αφορά στις τοποθεσίες που θα επισκεφτεί.

Για περίπου λοιπόν 40 ώρες ο παίκτης είναι αναγκασμένος να περάσει τον περισσότερο χρόνο στο Kirkwall, μια μεγάλη ομολογουμένως πόλη, που δυστυχώς δεν είναι αρκετά μεγάλη αλλά ούτε και αρκετά ενδιαφέρουσα.

Αν και η ιστορία λαμβάνει χώρα σε ένα διάστημα 10 χρόνων στη ζωή του Hawke, η αίσθηση του χρόνου μέσα από τα τρία Acts δεν πείθει ιδιαίτερα.

Αναμφίβολα είναι θετικό ότι οι επιλογές του παίκτη παίζουν ρόλο και τα αποτελέσματά τους εμφανίζονται κατά τα 10 αυτά χρόνια, αλλά η στασιμότητα της πόλης, η απουσία των NPCs και η συνεχής εξερεύνηση στα ίδια σοκάκια στερούν από το gameplay την ατμόσφαιρα και- πιο σημαντικά- την αίσθηση της προόδου.