Έχοντας αφήσει πίσω της το προσεγμένο remake Bionic Commando Rearmed, η Capcom έκανε την επόμενη λογική κίνηση.

Κυκλοφόρησε το sequel του τίτλου θέλοντας να βελτιώσει την κλασική συνταγή, και προσθέτοντας νέα στοιχεία.

Δυστυχώς για την Capcom, παρά τις καλές προθέσεις, βασικά λάθη στο σχεδιασμό του τίτλου τον αποτρέπουν από το να επαναλάβει την επιτυχία του προκατόχου του.

Τα πράγματα ξεκινούν ιδιαίτερα θετικά. Το στήσιμο του τίτλου και κυρίως το soundtrack του, παραπέμπουν άμεσα σε τίτλους της δεκαετίας του ’90,  αποτίνοντας φόρο τιμής τόσο στον πρωτότυπο τίτλο του NES (που κυκλοφόρησε το ’90 στην Ευρώπη), όσο και στο είδος των 2D platform games της εποχής.

Πράγματι, ένα από τα καλύτερα στοιχεία του τίτλου είναι το soundtrack, που αποτελείται από απλοϊκά μουσικά θέματα με αισθητική midi, που πασχίζει να καλύψει τα 5.1 κανάλια της σύγχρονης εποχής.

Η ίδια ρετρό αίσθηση υπάρχει διάχυτη και στον υπόλοιπο τίτλο, με τον παραδοσιακό χάρτη που περιλαμβάνει τα επίπεδα να λειτουργεί ως εισαγωγή σε κάθε… πίστα και τους ανούσιους διαλόγους μεταξύ των πρωταγωνιστών να συνοδεύονται από τα πρόσωπά τους και τις απαραίτητες ανόητες ατάκες που κοσμούσαν ταινίες και Videogames στα τέλη του ’80 και στις αρχές του ’90.

Η ρετρό αισθητική χάνεται εν μέρει καθώς ξεκινά το gameplay που, παρά το ότι παραμένει παραδοσιακό 2D, διανθίζεται από πλούσια background που κάθε τόσο αποσπούν την προσοχή με διάφορα set pieces.

Ο ίδιος ο πυρήνας του τίτλου έχει μείνει σχεδόν απαράλλαχτος. Ο παίκτης καλείται να διασχίσει τα δισδιάστατα επίπεδα εξουδετερώνοντας στην πορεία αντιπάλους και ανακαλύπτοντας αναβαθμίσεις και εναλλακτικές διαδρομές.

Μάλιστα, κλέβοντας και λίγο από Metroid, οι εν λόγω αναβαθμίσεις δικαιολογούν το backtracking στα αρχικά επίπεδα, καθώς επιτρέπουν την προσέγγιση περιοχών που πριν ήταν απροσπέλαστες.

Ο πυρήνας όμως έχει «σχεδόν» μείνει ίδιος. Η ομάδα ανάπτυξης τολμά να προσθέσει τη δυνατότητα άλματος (η έλλειψή του αποτελούσε ειδοποιό διαφορά), κάτι που είχε γίνει και στην τρισδιάστατη έκδοση του τίτλου το 2009.

Το στοιχείο σίγουρα θα ξενίσει τους φανατικούς, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι η ύπαρξή του αυτή που ενοχλεί, αλλά η υλοποίησή του.

Το βαρύ και σχετικά κοντό άλμα του πρωταγωνιστή, σε συνδυασμό με τη μικρή καθυστέρηση που προηγείται της ενεργοποίησής του, του στερούν την ακρίβεια που χρειαζόταν.