Το σοκ έρχεται γρήγορα και ξαφνικά. Το Limbo στοχεύει στη διαφορετικότητα και την επιτυγχάνει πλήρως από την αρχή.
Στερούμενο κάθε είδους οπτικής πολυτέλειας και δημιουργώντας έναν κόσμο ντυμένο στο πένθιμο μαύρο και στο χαρούμενο λευκό και γεμίζοντας τον με την ηχηρή απουσία παραδοσιακού soundtrack, ο τίτλος της PlayDead φωνάζει δυνατά χωρίς να λέει λέξη.
Πράγματι, το ισχυρότερο πλεονέκτημα του τίτλου είναι η αισθητική του, μια ατμόσφαιρα που επιβάλλεται από την έλλειψη χρωμάτων και δημιουργεί άβολα συναισθήματα στον παίκτη.
Η μουσική είναι σχεδόν ανύπαρκτη, καθώς δείχνει να επισκέπτεται τον παίκτη ελάχιστα και με διακριτικό τρόπο, καταφέρνοντας όμως να συντονίσει το συναίσθημα της θλίψης από το οποίο ξεχειλίζει ολόκληρος ο κόσμος του Limbo.
Η βάση του τίτλου είναι το ίδιο λιτή και απέριττη. Τα ερωτηματικά που δημιουργούνται από το ξεκίνημα του τίτλου, δεν απαντώνται ποτέ, ενώ το σεναριακό υπόβαθρο είναι μάλλον ανύπαρκτο, καθώς περιορίζεται στην αποκάλυψη ότι ο πρωταγωνιστής ψάχνει την αδερφή του.
Το ασταθές αυτό σενάριο, στερεί ίσως την ευκαιρία έπους, αλλά όχι τη μαγεία.
Το Limbo μαγνητίζει ακόμα και όταν ο παίκτης αντιλαμβάνεται ότι τίποτα δεν θα εξηγηθεί, ότι το τέλος θα έρθει τόσο απότομα, όσο απότομη είναι και η σχέση των δύο χρωμάτων που συνθέτουν τη χρωματική του παλέτα.
Αυτή η μαγεία παραμένει ανεξήγητη σε όλη τη διάρκεια του τίτλου, παραμένει πραγματική μαγεία.
Ο πυρήνας φυσικά του Limbo είναι λιγότερο μαγικός. Κληρονομεί την παράδοση των δισδιάστατων puzzle-platformers και την προσφέρει με προσεγμένο animation και έξυπνες ιδέες γρίφων.
Αυτοί αποτελούν την καρδιά του τίτλου, καθώς οι μάχες δεν έρχονται παραδοσιακά, δεν αποτελούν σε καμία περίπτωση τον αυτοσκοπό του.
Παραδόξως, η ομάδα ανάπτυξης δεν κάνει λάθος. Οι γρίφοι του Limbo είναι ισορροπημένοι σωστά, απαιτούν αρκετή σκέψη, χωρίς να είναι υπερβολικά δύσκολοι.
Το περιορισμένο ρεπερτόριο των διαθέσιμων κινήσεων δεν αποδεικνύεται σε καμία περίπτωση εμπόδιο, ενώ το έντονο trial-and-error, δεν κουράζει ποτέ, κυρίως χάρη στο σύστημα των checkpoints που αρνείται πεισματικά να αφήσει τον παίκτη ξεκρέμαστο.