Το Kane & Lynch: Dead Men ήταν ένα στραβό ξεκίνημα σε πολλαπλά επίπεδα. Ξεκίνησε παρεξηγήσεις, προκάλεσε απολύσεις (μέχρι και στο Gamespot), δίχασε με την ικανότητά του σε ορισμένους τομείς και με κάποιες παράξενες επιλογές σε άλλους.

Αν μη τι άλλο ήταν κρίμα για την IO Interactive που είχε μέχρι πρότινος ένα μοναδικό ύφος που εκφραζόταν από τον Agent 47 του Hitman.

Αυτή τη φορά η ομάδα από τη Δανία είχε το χρόνο για μια νέα προσέγγιση δύο εκ των πιο ψυχωτικών και αλλοπρόσαλλων χαρακτήρων που εμφανίστηκαν ποτέ σε videogame. Το μόνο που απέσπασε άλλωστε την προσοχή της τα τελευταία τρία χρόνια ήταν το αδικημένο Mini Ninjas.

Στο Kane & Lynch 2: Dog Days, όπως και αν το προσεγγίσει κανείς, είναι δύσκολο να καταλάβει τι περνούσε από το μυαλό των developers.

Ο παίκτης χειρίζεται πλέον τον Lynch ο οποίος, παρά τη συνεχιζόμενη εμπλοκή του με τον κόσμο του εγκλήματος, έπαψε τουλάχιστον να φέρεται ως ψυχοπαθής μιας και αποφάσισε να παίρνει τα φάρμακά του.

Κατά μία έννοια η στροφή αυτή αποτελεί θετική εξέλιξη για τον Lynch αλλά όχι απαραίτητα για τον παίκτη που, έστω και ως παρατηρητής στο Dead Men, έβλεπε στον Lynch έναν μονίμως αστάθμητο παράγοντα.

Όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, Lynch και Kane αποφασίζουν να συνεργαστούν άλλη μια φορά προκειμένου να βγάλουν όσα χρήματα θα χρειαστούν σε ολόκληρη τη ζωή τους, μια κι έξω. Ο Kane φτάνει στη Σαγκάη, την πόλη στην οποία μένει πλέον ο Lynch. Φυσικά σχεδόν τίποτα δεν πηγαίνει βάσει σχεδίου και τα πράγματα γίνονται... εκρηκτικά.

Και πολύ γρήγορα... τελειώνουν. Αν η IO προσπάθησε να πετύχει το κάτι διαφορετικό με το Kane & Lynch 2: Dog Days, δεν είναι εμφανές.

Το single player campaign διαρκεί το πολύ πέντε ώρες. Θα μπορούσε κανείς να παραβλέψει τη συντομία της ψυχωτικής περιπέτειας αν είχε διατηρηθεί η έστω και προβληματική ποικιλία του Dead Men. Το Dog Days είναι πάνω από όλα ένα corridor shooter που κρατιέται με νύχια και με δόντια από το να παρεκκλίνει από τη μόνη διάσταση που φαίνεται να διαθέτει.

Τουλάχιστον ο χειρισμός είναι εμφανώς βελτιωμένος. Το αυτόματο cover αποτελεί, ευτυχώς, παρελθόν και πλέον απαιτείται πάτημα πλήκτρου για να προφυλαχθεί ο εκάστοτε χαρακτήρας. Πρόκειται για προβλέψιμη αλλά πολύ πιο αξιόπιστη λύση από εκείνη του Dead Men.

Η διαδρομή στα κακόφημα τμήματα της Σαγκάης είναι στην πραγματικότητα μια διαδοχή από ενέδρες πολυάριθμων εχθρών που έχουν τη συνήθεια να ευστοχούν (ευτυχώς όπως αναφέραμε βελτιώθηκε ο χειρισμός.)