Η αποτυχία του Tree of Life δεν βρίσκεται τόσο στα σχεδιαστικά του ατοπήματα, αλλά στην έλλειψη της διάθεσής του να προσφέρει κάτι διαφορετικό, κάτι που ίσως τραβήξει την προσοχή του παίκτη να ασχοληθεί –ίσως μετά από πολλά χρόνια- με το είδος των point ‘n’ click adventures.

Το Tree of Life κινείται στη σφαίρα του παραδοσιακού. Από την ιστορία, που μπλέκει μύθους, ιστορικά γεγονότα, μυθικά αντικείμενα και μυστηριώδεις θανάτους, μέχρι τον στεγνό τεχνικό τομέα, που εμποδίζει αντί να αναδεικνύει.

Η City Interactive σίγουρα προσπάθησε, αλλά η προσπάθεια δεν φαίνεται να ευδοκίμησε.

Το ίδιο το σενάριο, η καρδιά κάθε καλού adventure, εμφανίζεται πολύ μπερδεμένο (με την κακή έννοια του όρου), ενώ πολλές φορές ο παίκτης νιώθει ότι ασχολείται με άσχετα πράγματα, που δεν προωθούν την εξέλιξη, αλλά απλά καθυστερούν το φινάλε.

Και παρά το ότι οι γρίφοι κινούνται σε κλασικά επίπεδα, υπάρχουν στιγμές που παραλογίζονται, εκνευρίζοντας τον παίκτη που μάταια περιμένει κάποια χρήσιμη συμβουλή από την συμπαθητική Sylvie Leroux, την πρωταγωνίστρια του τίτλου.

Σε γενικές γραμμές πάντως, οι γρίφοι απαιτούν (με ορισμένες μόνο εξαιρέσεις) τον κλασικό συνδυασμό των διάφορων αντικειμένων που ο παίκτης έχει μαζέψει στο inventory του, το μέγεθος του οποίου πραγματικά ζαλίζει και παραξενεύει.

Ο ευρύτερος σχεδιασμός του τίτλου δεν ξεφεύγει από τη γραμμικότητα που μαστίζει το είδος, με τη σειρά της εξέλιξης να μην σπάει ποτέ, ακόμα και όταν η παρέκκλιση αυτή είναι λογική και αναμενόμενη.

Φυσικά, το Authority δεν θα μπορούσε να καταλογίσει σφάλμα σε αυτό το επίπεδο, καθώς ο μονοδιάστατος χαρακτήρας του τίτλου είναι μάλλον χαρακτηριστικό γνώρισμα του είδους και δεν αποτελεί ιδιαιτερότητα του Tree of Life. Το Authority απογοητεύεται κυρίως γιατί όντας sequel, το Tree of Life δεν κάνει καμιά προσπάθεια να αναπτυχθεί, ακολουθώντας απλά την πεπατημένη.

Αυτό σημαίνει ότι οι φανατικοί του είδους θα βρουν τη δύναμη να ασχοληθούν, οι υπόλοιποι θα τα παρατήσουν στον πρώτο ανούσιο διάλογο που θα συναντήσουν.

Και το Tree of Life έχει αρκετούς από αυτούς, καθώς στο μεγαλύτερο μέρος του εξελίσσεται μέσα από συζητήσεις της πρωταγωνίστριας με διάφορους στερεοτυπικούς, είναι η αλήθεια, χαρακτήρες.

Η στατική φύση των διαλόγων ενισχύεται ιδιαίτερα και από τον τεχνικό τομέα του τίτλου, ο οποίος ως συνήθως, χωρίζεται στα δύο.

Από τη μία έχουμε λεπτομερή στατικά δισδιάστατα background (που πολλές φορές σπάνε τη στατικότητα αυτή με υποτυπώδες animation) και από την άλλη, έχουμε τρισδιάστατα μοντέλα χαρακτήρων που διαθέτουν ικανοποιητική λεπτομέρεια αλλά απαράδεκτο animation.