Η City Interactive είναι μια πολωνική ομάδα με αγάπη, μεταξύ άλλων, για τα point and click adventures. Τόσο ώστε να προσπαθήσει να συντηρήσει δύο franchises, ένα εκ των οποίων, το Art Of Murder, με ετήσιες ανανεώσεις.
Το Art Of Murder: Cards Of Destiny είναι ο τρίτος τίτλος σε μια σειρά που ορίζει ως αρχή της το 2008. Η Nicole Bonnet είναι σταθερά η πρωταγωνίστρια και σε αυτόν τον τίτλο. Επιχειρεί, μετά τα γεγονότα που προηγήθηκαν, να ξεκουραστεί αξιοποιώντας την ηρεμία που μπορεί να της προσφέρει η άδειά της. Ο Card Man (ατυχές όνομα αλλά καθόλου “ατυχής” χαρακτήρας) βρίσκει όμως την ευκαιρία να προκαλέσει την ίδια αλλά και τις ερευνητικές της ικανότητες.
Όλα ξεκινούν με ένα κουτί που περιλαμβάνει μια σκουριασμένη βίδα, μια λάμπα και ένα σημείωμα. Από εκεί και πέρα τα πράγματα εκτυλίσσονται, λίγο-πολύ, όπως περιμένει κανείς από μια παραγωγή με μικρό κεφάλαιο αλλά και περίεργη ιεράρχηση των στόχων που μπορεί να έχει κάποιος κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης.
Η City Interactive, όπως έχει δείξει και σε άλλες τις προσπάθειες, καταφέρνει, χωρίς να πρωτοτυπεί απαραίτητα, να σκαρφίζεται αλλά και να μοιράζει γρίφους με τέτοιο τρόπο ώστε να κλιμακώνεται αρκετά ομαλά το ενδιαφέρον του παίκτη, παρά, περιέργως, τα διάφορα προβλήματα.
Μερικές φορές ένα συνδυασμός στο inventory πρέπει να γίνει με συγκεκριμένη σειρά, ακόμη και αν ο παίκτης επιχειρεί να συνδυάσει, εξ αρχής, τα σωστά αντικείμενα. Ακόμη πιο παράξενη είναι η κατά τόπους άρνηση του συστήματος να αφήσει την πρωταγωνίστρια να πάρει κάποιο αντικείμενο με προφανή χρησιμότητα, μόνο και μόνο να αναγκάσει τον παίκτη να επιστρέψει, άλλη μια φορά, στην ίδια τοποθεσία.
Το σκεπτικό πίσω από έναν τέτοιο μηχανισμό δεν είναι ξεκάθαρο, μιας και ο τίτλος έχει πολύ ικανοποιητική διάρκεια, επομένως οι κατά τόπους τεχνητές επιμηκύνσεις κάθε άλλο παρά αναγκαίες είναι.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα, σε επίπεδο μηχανισμών, δεν έχει να κάνει με τους γρίφους αλλά με την ιδέα να εμφανίζεται το inventory μόνο όταν ο κέρσορας του mouse πλησιάζει το κάτω μέρος της οθόνης.
Μπορεί να φαντάζει λογικό με την μπάρα των Windows αλλά δεν συμβαίνει το ίδιο σε ένα adventure όπου συχνά τα πράγματα μπερδεύονται και το inventory εμφανίζεται εκεί που δεν το σπέρνουν.
Με τέτοια ερασιτεχνικά λάθη και μέτρια γραφικά (λογικό αφού δεν πρόκειται για μεγάλη παραγωγή) και πάλι η City Interactive καταφέρνει να διατηρήσει το ενδιαφέρον του παίκτη.
Τα τοπία είναι pre-rendered, το animation δεν είναι κάτι ιδιαίτερο και κάθε τοποθεσία αποτελεί άσκηση στο “μονοκάμερο” τράβηγμα.
Η αλληλουχία των γεγονότων όμως δημιουργεί συνέχεια ερωτήματα που τραβούν τον παίκτη προς τον επόμενο γρίφο. Συν τοις άλλοις δεν συμβαίνει κάθε μέρα να σκαρφίζεται μια ομάδα ανάπτυξης έναν πραγματικά ενδιαφέροντα αντίπαλο σαν τον Card Man.
