Το Blur ως τίτλος ήταν αμφιλεγόμενος από την πρώτη στιγμή της ανακοίνωσής του.

Ένα arcade racing, από μια εταιρεία που έχει στο παλμαρέ της 6 τίτλους του είδους, και το πιο σημαντικό τη σειρά Project Gotham, ήταν έτοιμο να εισάγει στην όλη συνταγή, όπλα και power-ups. Και μάλιστα με επώνυμα αυτοκίνητα.

Το εγχείρημα μάλλον στέφεται με επιτυχία. Το Blur προσφέρει ένα κάτι παραπάνω από πειστικό μοντέλο οδήγησης, με εξαιρετική αίσθηση και απόκριση του χειρισμού είτε το αυτοκίνητο κάνει drifting μπαίνοντας με ταχύτητα στις στροφές είτε ο οδηγός προσπαθεί να διαχειριστεί οποιοδήποτε γρήγορη ευθεία που καταλήγει σε κλειστή στροφή.

Αυτό, η Bizzare το είχε πάντα και το διατηρεί και εδώ. Αν στο σύνολο προστεθεί η πάρα πολύ καλή αίσθηση ταχύτητας, έχουμε όλα τα συστατικά ενός καλού racing στη θέση τους.

Επίσης εξαιρετικό είναι και το σύστημα ανταμοιβών, το οποίο μπορεί να αποτελέσει το ιδανικό «τυράκι» που θα κάνει τον παίκτη να μην σταματά να παίζει.

Αυτό συνίσταται στο γεγονός ότι ο παίκτης πρέπει να συγκεντρώνει lights και fans προκειμένου να τα χρησιμοποιεί ως μέσο για να ξεκλειδώνει χρήσιμα για την πορεία του πράγματα, όπως αναβαθμίσεις, νέα αυτοκίνητα ακόμα και τις επόμενες πίστες.

Οι fans συγκεντρώνονται ανάλογα με το πόσο καλά οδηγεί ο παίκτης, πόσες ειδικές κινήσεις κάνει και πόση ζημιά προκαλεί με τα όπλα. Τα lights πάλι απονέμονται, ανάλογα με την εκπλήρωση στόχων στη διάρκεια των αγώνων. Και όμως, παρόλα αυτά, κάτι δεν πάει καλά. Και αυτό είναι κάτι που από την αρχή φοβόταν το Authority.

Η χρήση των power-ups και των όπλων, όσο ισορροπημένη και στρατηγικά μελετημένη και αν είναι, χαλάει την ισορροπία, βάζει στο μείγμα τον παράγοντα τύχη και σπρώχνει τον τίτλο προς τη μεριά του Mario Kart και όχι του PGR.

Τα όπλα ναι είναι μελετημένα, από πύραυλοι και ασπίδες, μέχρι νάρκες, ηλεκτρικά παράσιτα και απωθητικά αντιπάλων.

Μάλιστα έχουν πάνω από μία αποστολές, μιας και η προσεκτική τους χρήση μπορεί να τα κάνει απαραίτητα και στην άμυνα και στην επίθεση.

Δεν παύει όμως να υπάρχει ένα κάτι που δεν ταιριάζει.

Όταν ο παίκτης οδηγεί ένα πραγματικό αυτοκίνητο σε μια πραγματική και οικία πίστα (πολλές ομοιότητες με το PGR) και δεν έχει κάνει ούτε μισό λάθος σε όλη τη διαδρομή, δεν θα χαρεί ιδιαίτερα όταν δεχτεί έναν πύραυλο στην τελευταία στροφή.

Χαλάει η ισορροπία, ο αγώνας μετατρέπεται σε ένα χάος τυχαίων παραγόντων και χαλάει χωρίς ιδιαίτερο λόγο ένα εξαιρετικό racing.