Η κίνηση της Ubisoft να επαναφέρει τον Πρίγκιπα σε γνώριμα μονοπάτια χαιρετίστηκε γενικά με αισιοδοξία. Το αποτέλεσμα ούτε δικαιώνει, ούτε απογοητεύει.

Η διπλή φύση της παραπάνω δήλωσης καλύπτει και χαρακτηρίζει το σύνολο του τίτλου. Διότι χωρίς σημαντικά και ασυγχώρητα λάθη, ο Πρίγκιπας αποτυγχάνει να συγκινήσει όσο στο παρελθόν.

Ο προηγούμενος τίτλος που επιχείρησε να ανανεώσει τη σειρά, μην επιτυγχάνοντας σε μεγάλο βαθμό, κρίθηκε με συνοπτικές διαδικασίες αποτυχημένος και προκρίθηκε η λύση της επιστροφής στις ρίζες και μάλιστα, όπως αυτές ορίστηκαν από το αριστούργημα της σειράς, το Sands of Time.

Όμως, από τη μία έχουν περάσει τα χρόνια και από την άλλη, το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι ικανό να ξυπνήσει τις φοβερές αναμνήσεις του πρώτου εκείνου τίτλου. Και όλα εδώ είναι ζήτημα προσωπικότητας.

Ο Πρίγκιπας του Forgotten Sands αποτυγχάνει να συγκινήσει, δεν κάνει τον παίκτη να θέλει να γίνει ένα με αυτόν, δεν γοητεύει. Είναι αδιάφορος, πιθανά ανώτερος μόνο από τον κακώς εννοούμενα σκοτεινό του Warrior Within.

Η λοιπή ιστορία είναι εξίσου αδιάφορη και οι -μόλις δύο- άλλοι χαρακτήρες της πλοκής θα ξεχαστούν επίσης εύκολα. Οι «κακοί» δεν μιλάνε και άρα δεν μπαίνουν ποτέ στο όλο κάδρο, ενώ ο κόσμος δεν έχει κάποια χαρακτηριστικά που θα κάνουν τον παίκτη να βυθιστεί μέσα του.

Όλα αυτά χωρίς κάτι να είναι απαραίτητα λάθος στους μηχανισμούς. Ο Πρίγκιπας φτάνει στο παλάτι του αδερφού του Malik, το βρίσκει σε κατάσταση πολιορκίας, στην πορεία ο αδελφός του, για να σώσει την κατάσταση, ελευθερώνει τη λεγόμενη Solomon’s Army, η οποία αποδεικνύεται ότι κάθε άλλο παρά συμμαχική είναι.

Την ώρα που ο Malik τραβάει το δρόμο του, ο Πρίγκιπας θα βρει βοήθεια στο πρόσωπο της Razia, η οποία ανήκει στη φυλή των Djinn και είναι αυτή η οποία αφενός δίνει τις δυνάμεις του στον ήρωα, αλλά και αυτή που διηγείται το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας.

Σε επίπεδο κεντρικού gameplay τα πράγματα κάθε άλλο παρά κακά είναι. Αντίθετα, το platforming είναι εξαιρετικό, με τη δυσκολία του να ανεβαίνει κλιμακωτά, διαθέτοντας ψήγματα της γοητείας του Sands of Time και το απαραίτητο γύρισμα του χρόνου, που όμως λειτουργεί με ενέργεια, αντικαθιστώντας το «δεν χάνω ποτέ» του προηγούμενου τίτλου.

Καλά τοποθετημένα είναι και τα checkpoints, ενώ η επιτυχία και η αποτυχία έχει να κάνει αποκλειστικά με την ικανότητα του παίκτη και όχι εξωγενείς παράγοντες ή trial and error.

Τα ακροβατικά του Πρίγκιπα μάλιστα γίνονται πιο απαιτητικά και με περισσότερο στρατηγικό βάθος στην πορεία, με την προσθήκη στο ρεπερτόριο δύο επιπλέον στοιχείων.