Πριν από δέκα και πλέον χρόνια όλοι αναφέρονταν στο “φαινόμενο” Pokemon. Μπορεί τα πράγματα να έχουν καλμάρει ελαφρώς στη χώρα μας, αφού παλαιότερα γινόταν πολύ μεγαλύτερος λόγος για τις τηλεοπτικές σειρές και τις κινηματογραφικές -αλλά πάντα animated- μεταφορές.
Ωστόσο η κυκλοφορία των Pokemon HeartGold και Pokemon SoulSilver υπογραμμίζει το γεγονός ότι τα Pokemon, ως franchise, αποτελούν φαινόμενο.
Μόνο ένα φαινόμενο καταφέρνει να διατηρείται ακμαίο ύστερα από πολλαπλά remakes, ελάχιστες αποκλίσεις από μια παλιά πλέον συνταγή και αρκετές ατυχείς προσπάθειες σε άλλα είδη (όπως τα Mystery Dungeon και σχεδόν οποιοσδήποτε τίτλος για τις “μεγάλες” κονσόλες της Nintendo).
Οι “νέοι” τίτλοι Pokemon είναι και πάλι remakes. Αν και ακολουθούν την ίδια φιλοσοφία με τα Diamond, Pearl, Platinum αλλά και LeafGreen και FireRed, ο ρόλος τους είναι, έστω και συναισθηματικά, κάπως διαφορετικός.
Για πολλούς τα Pokemon Gold και Silver ήταν από τους καλύτερους τίτλους της σειράς και δικαιολογημένα, ειδικά στην εποχή τους, θεωρήθηκαν εξαιρετικοί τίτλοι.
Το καλοκάγαθο σενάριό τους, οι χαρακτήρες αλλά και τα εκφραστικότατα Pokemon μεταφέρονται αναλλοίωτα στις διασκευές των τίτλων αυτών που είδαμε πριν από δέκα χρόνια.
Από τη μία λοιπόν τα HeartGold και SoulSilver πρέπει να τιμήσουν τα πρωτότυπα, να συμβαδίσουν με νεότερους τίτλους και remakes αλλά και να είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να βγει από την κλασική πλέον συνταγή, πριν τον πραγματικά νέο τίτλο στον οποίο ήδη έχει αναφερθεί η Game Freak.
Τί προσφέρουν λοιπόν οι δύο νέοι τίτλοι;. Πρωτίστως, συνεχίζοντας την σχετική παράδοση, παραμένουν πανομοιότυποι μεταξύ τους με εξαίρεση κάποια πλάσματα που είναι αποκλειστικά στη μία ή στην άλλη έκδοση.
Ο στόχος του παίκτη είναι να γίνει ο καλύτερος εκπαιδευτής Pokemon.
Πασχίζει να πιάσει και να εκπαιδεύσει όσα περισσότερο από τα πλάσματα μπορεί. Αυτά άλλωστε είναι το κλειδί προς την επιτυχία και την επικράτηση έναντι των υπολοίπων εκπαιδευτών που σκορπίζονται στην Johto και στην Kanto.
Όλα αυτά είναι γνωστά για όσους ακολουθούν το franchise εδώ και χρόνια, αλλά παραμένουν το ίδιο σαγηνευτικά με χρόνια πριν. Τόσο ώστε να “γαργαλούν” τους πιο έμπειρους και να απορροφούν μα άνεση τους νεόφυτους gamers. Άλλωστε ποτέ η σειρά δεν είχε να επιδείξει πρωτοποριακούς ή αναπάντεχους μηχανισμούς.
Η δύναμή του ήταν στο να τους συνδυάζει με ισορροπία, μαεστρία και παιχνιδιάρικη διάθεση, ώστε να είναι ανάλαφροι χωρίς να χάνουν το βάθος τους.
Το review είναι εύστοχο. Δεν ήξερα όμως πως είναι συμβατό με τίτλους του GBC (δηλαδή τη Silver, Gold, Crystal). Πάντως σίγουρα συνδέεται με τίτλους τρίτης γενιάς (αυτούς του GBA).
Το Pokemon είναι ένα από τα μεγαλύτερα franchises στη βιομηχανία, σε πολλούς τομείς (αλλά όχι τόσο εκεί που έχει ουσία) και το ξέρω πολύ καλά γιατί έχω ασχοληθεί εκατοντάδες ώρες, εγώ και πολλοί νομίζω από εμάς. 7 χρόνια μετά και τα Pokemon πάλι με μάγεψαν για κάποιο μυστηριώδη λόγο. Πλέον ως λίγο μεγαλύτερος μπορώ να εντοπίσω ευκολότερα τις ρηχότητες (ανοησίες επιτρέψτε μου) του κόσμου των Pokemon αλλά εν τέλει αυτό που μετράει είναι το gameplay. Και χωρίς να έχει καταφέρει κάποια καινοτομία στο είδος των RPG, το Pokemon ακόμα παραμένει φρέσκο. Αναμένω με ανυπομονησία τη Black/White (ακόμα δεν έχω αποφασίσει ποια θα αγοράσω εν τέλει) και εν τω μεταξύ λιώνω τη Soulsilver.
Μπορείτε να δημοσιεύσετε εικόνες και βίντεο (όσα λίγα έχουν βγει) για τις B/W, είναι αρκετά ενδιαφέρουσες.