Η ευόδωση της προσπάθειας μιας ομάδας ανάπτυξης να προσφέρει κάτι καινούριο, διαφορετικό και εθιστικό, είναι συνήθως κάτι θετικό.
Υπάρχουν δυστυχώς και αρνητικές πτυχές, πτυχές που έχουν να κάνουν κυρίως με την συνήθη πρακτική της αντιγραφής από άλλες ομάδες ανάπτυξης, που ως επί τω πλείστον καταλήγει σε μέτρια αποτελέσματα.
Σε αυτήν την κατηγορία τίτλων ανήκει ξεκάθαρα (και μάλιστα από την αρχή του κιόλας) το Puzzle Chronicles. Χωρίς να κάνει κάτι ιδιαίτερα λάθος, ο τίτλος της Konami μένει στάσιμος, προσπαθώντας να ανακαλύψει τη χρυσή τομή της απλότητας και του εθισμού.
Στην ουσία, το Puzzle Chronicles κάνει ό,τι και το Puzzle Quest. Προσφέρει ένα σύστημα puzzle, το ντύνει με μια επική ιστορία φαντασίας και τα συνθέτει σε ένα ξεχωριστό σύνολο, με στόχο να συναρπάσει τον παίκτη.
Το πρόβλημα με το Chronicles είναι ότι ούτε η ιστορία παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ούτε το σύστημα του puzzle τμήματος μπορεί να χαρακτηριστεί εθιστικό.
Η ιστορία, αφορά έναν βάρβαρο που προσπαθεί να σώσει τη φυλή του από έναν δαίμονα, ταξιδεύοντας (παρέα με ένα τέρας) σε διάφορες τοποθεσίες και αντιμετωπίζοντας αντιπάλους και προκλήσεις.
Το κακό είναι ότι η απόδοση της ιστορίας είναι κοινότυπη, ακολουθώντας ευλαβικά κανόνες και όρια του είδους των RPG, ξεχνώντας παράλληλα να τα ντύσει με το στοιχείο που θα τα κάνει ενδιαφέροντα.
Τα μέτρια voice-overs και το αδιάφορο soundtrack δεν βοηθούν στη δημιουργία ατμόσφαιρας, ενώ οι μεγάλοι και συχνοί χρόνοι φορτώματος θα εκνευρίσουν και τον πιο υπομονετικό.
Η ίδια η εξέλιξη της ιστορίας είναι κυρίως γραμμική, με ελάχιστες ευκαιρίες παρέκκλισης, ευκαιρίες που παίρνουν συνήθως τη μορφή κάποιου mini-game για τη συγκομιδή αντικειμένων, την ενίσχυση του χαρακτήρα ή την εκπαίδευση του τέρατος που τον συνοδεύει.
Στην πραγματικότητα όμως, ο τίτλος εστιάζει κυρίως στο βασικό σενάριο, ενισχύοντας την αίσθηση της γραμμικότητας.
Το Puzzle Chronicles όμως, όπως συμβαίνει και με όλους τους τίτλους του είδους, αποτελείται από δύο βασικά μέρη, με το δεύτερο να αφορά το σύστημα μάχης που προσδίδει τον χαρακτήρα puzzle στον τίτλο.
Εδώ τα πράγματα είναι πιο ενδιαφέροντα, αν και το όλο σύστημα καταντά από ένα σημείο και μετά κάπως μονότονο. Τουλάχιστον, ως ιδέα κρίνεται ενδιαφέρουσα, ενώ υπάρχουν στιγμές που προσφέρει τη λάμψη για την οποία προοριζόταν.
