Η πραγματική ουσία του God Of War III, αλλά και του God Of War γενικότερα, κρύβεται στην πρώτη μάχη του νέου τίτλου του Santa Monica Studio.

Η επική δράση και η σχεδόν αμαρτωλή αίσθηση της Ολύμπιας κλίμακας κάνουν τον παίκτη να διαγράφει τα πάντα για να θαυμάσει, και να ελέγξει, ένα απαράμιλλο θέαμα.

Είναι πραγματικά αδύνατο να ξεχάσει κανείς την πρώτη αυτή εντύπωση. Ο Kratos εμφανίζεται ως σταγόνα στον ωκεανό καθώς βοηθά του Τιτάνες να ανεβούν στον Όλυμπο με κάθε πρόθεση να καταστρέψουν το Δωδεκάθεο. Με άλλα λόγια, βρισκόμαστε στο σημείο που τελειώνει το God Of War II. Οι προδοσίες συνεχίζονται, όμως, και ο Kratos αποτυγχάνει να πάρει την εκδίκηση που αποζητά σκοτώνοντας το Δία.

Έχοντας συνεργαστεί με του θεούς του Ολύμπου, μαχόμενος αργότερα στο πλευρό των Τιτάνων και με το αποτέλεσμα να μην έρχεται, η οργή που χαρακτηρίζει τον Kratos παραμένει άσβεστη στο God Of War III.

Αυτή είναι, τρόπον τινά, η κλωστή που ενώνει τα διάφορα κομμάτια της κλασικής πλέον συνταγής, την οποία ακολουθεί πιστά το νέο God Of War. Ως άλλο blockbuster δεν επιχειρεί να φέρει τα πάνω κάτω (αφήνει τέτοιου είδους φιλοδοξίες σε τίτλους σαν το Bayonetta), αλλά να βελτιώσει ένα σύνολο μηχανισμών που ήδη βρίσκονται σε ένα εντυπωσιακό απόγειο.

Πρωταγωνιστής είναι το θέαμα λοιπόν και όχι οι μηχανισμοί. Αυτοί απλώς καλλωπίζονται, αφού οι αναμετρήσεις δεν αλλάζουν δραματικά, εκτός από το χρονικό περιθώριο για counters που είναι πλέον πιο γενναιόδωρο. Δεν υπάρχουν μεγάλες διαφορές σε όπλα, αλλά αυτά που υπάρχουν μπορούν πλέον να σταθούν και μόνα τους, αφού η χρησιμότητά τους παύει να περιορίζεται στον -μέχρι πρότινος- ρόλο κομπάρσου.

Από εκεί και πέρα τα πειράματα είναι ελάχιστα, αλλά πάντοτε ευχάριστα. Το να ελέγχει κανείς το χέρι του Kratos προκειμένου να μπορέσει να δει είναι μια αναπάντεχη ιδέα που λειτουργεί, άσχετα αν είναι μιας χρήσεως. Καλύτερο παράδειγμα είναι το παιχνίδι της αντίληψης, με το οποίο πρέπει να εξοικειωθεί ο παίκτης προκειμένου να δραπετεύσει από έναν δαιδαλώδη λαβύρινθο.

Οι μηχανισμοί των QTEs έχουν επίσης υποστεί μικρές αλλαγές, με κάθε πλήκτρο να εμφανίζεται πλέον σε διαφορετικό σημείο, ανάλογα με τη θέση του στο χειριστήριο. Πρόκειται για ένα θετικό βήμα που δεν έχει όμως μεγάλες φιλοδοξίας, αφού ναι μεν λειτουργεί εξαιρετικά αλλά δεν φτάνει την ακόμη καλύτερη εφαρμογή του στο επαναστατικό Heavy Rain.

Είναι φυσιολογικό μια ομάδα ανάπτυξης να φοβάται πλέον τις προσδοκίες του κοινού της, όπως φοβούνται Θεοί και Δαίμονες τη μάστιγα που λέγεται Kratos.

Για αυτό το Santa Monica Studio φρόντισε να δημιουργήσει ένα επιβλητικό υπερθέαμα που συχνά εντυπωσιάζει με την αντοχή του σε δύσκολες εναλλαγές πλάνων που, ομολογουμένως, θα γονάτιζαν το frame rate παρόμοιων προσπαθειών.

Ο ήχος είναι εντυπωσιακός, με τις ομάδες της Sony να προτιμούν πάντα το υψηλότερης ανάλυσης DTS και δίνει ζωή στη ζοφερή φαντασία που γεννά τις μοναδικές αναμετρήσεις με τους Θεούς, που τόσο θέλει να εξοντώσει ο κατά το σύνηθες υπέρ του δέοντος ψυχρός και κυνικός ήρωας της σειράς.