Ποιος μπορεί να αρνηθεί την ιστορία και την ειδική σημασία που έχει μια σειρά σαν αυτή του Final Fantasy;
Ποιος μπορεί να αρνηθεί ότι κάθε νέος τίτλος είναι ένα ιδιαίτερο γεγονός, τόσο για τη βιομηχανία όσο και για τη Square Enix;
Η λογική απάντηση στα δύο παραπάνω ερωτήματα είναι «κανένας». Υπάρχει όμως και μια άλλη απάντηση, που ελλοχεύει στο μυαλό όλων αλλά συνήθως κανένας δεν την ομολογεί.
Η άλλη απάντηση είναι η «Square Enix», μιας και όπως έχουν τα πράγματα μόνο αυτή μπορεί να αμφισβητήσει την ίδια της σειρά, να κλείσει τα μάτια στις επιτεύξεις της και να φέρει τα πάνω κάτω, προκαλώντας το μένος των fanboys.
Το Final Fantasy XIII είναι η αφορμή. Το νέο RPG της Square Enix, η αιχμή του δόρατος όσον αφορά στην πορεία του Ιαπωνικού σχεδιασμού στο είδος, είναι μια απρόσμενη στροφή προς το άγνωστο, ένα άγνωστο που είναι φανερό ότι η Square Enix δεν έχει προετοιμαστεί καλά για να το αντιμετωπίσει.
Η αρχή του Final Fantasy XIII είναι μία από τις πιο μπερδεμένες εμπειρίες που μπορεί να βιώσει ένας παίκτης.
Η άξαφνη εκκίνηση αφήνει την αίσθηση ότι απλώνεται μπροστά στα μάτια του ένας κόσμος που ήδη γνωρίζει, ένα sequel μιας μεγάλης επιτυχίας, γεμάτο χαρακτήρες που έχουμε αγαπήσει. Κάτι τέτοιο βέβαια δεν ισχύει.
Μέσα σε λίγα λεπτά ο παίκτης βρίσκεται μπλεγμένος σε μια ιστορία επανάστασης, παρακολουθεί δραματικές σκηνές που αποτυγχάνουν να προκαλέσουν συγκίνηση και έχει γνωρίσει τους κύριους πρωταγωνιστές.
Φυσικά, μέσα σε όλα αυτά, υπομένει ένα βασανιστικό tutorial, απίστευτα κλισέ διαλόγους, ένα σύστημα μάχης που εξηγεί πολλά αλλά απαιτεί κυρίως το πάτημα ενός κουμπιού και, τέλος, ένα ημερολόγιο που ανανεώνεται συνέχεια με νέες πληροφορίες.
Η Square Enix φαίνεται ότι πιστεύει ακράδαντα στη δύναμη των χαρακτήρων της, θεωρώντας τους ικανούς να κρατήσουν το ενδιαφέρον του παίκτη μέσα στον κυκεώνα της εκκίνησης. Δυστυχώς, οι χαρακτήρες δεν είναι αρκετοί.
Μια πολεμίστρια με το όνομα «Lightning», που φέρνει στο νου ένα βαρετό κράμα Clοud και Squal, οδηγεί την κούρσα. Δίπλα της εμφανίζεται ένας χαρωπός νεαρός με το όνομα «Snow» που θέλει να γίνει… ήρωας.
Μετά από λίγο ένα παιδί που θέλει εκδίκηση για το θάνατο της μητέρας του και ονομάζεται «Hope» κάνει την εμφάνισή του, ενώ ο Sazh, ο πιο ώριμος της παρέας με ένα Chocobo chic στην άφρο αφάνα του παίζει το ρόλο της πατρικής φιγούρας, την ώρα που η Vanille, το απόλυτα κεχαριτωμένο αρχέτυπο προκαλεί ιλίγγους με την πανύψηλη οκτάβα της φωνής της.
Οι κλισέ χαρακτήρες έρχονται να πλαισιώσουν έναν κόσμο αρκετά πολύπλοκο, ο οποίος χωρίζεται σε δύο αυτοκρατορίες, Cocoon και Pulse, με περίεργες θεότητες που ονομάζονται Fal’Cie να ορίζουν τις μοίρες των κατοίκων. Οι Fal’Cie του Pulse προσπαθούν να καταστρέψουν τον Cocoon, χρησιμοποιώντας μάλιστα και τους κατοίκους του ενίοτε, που όταν τους καταριούνται μεταμορφώνονται σε l’Cie.
Οι l’Cie έχουν μια αποστολή που πρέπει να ανακαλύψουν και να φέρουν εις πέρας. Αν τα καταφέρουν πεθαίνουν και μεταμορφώνονται σε πάγο, ενώ αν αποτύχουν μεταμορφώνονται σε τερατόμορφες υπάρξεις.
Και αυτά είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.
Από εκεί και πέρα, αυτή η αναχρονιστική νοοτροπία και τα κλισέ, μαζί με τα λάθη των πειραπατισμών του FF XIII είναι οι βασικοί λόγοι για το 7 του FF XIII. Το οποίο εξακολουθεί να είναι καλός βαθμός.
Από εκεί και πέρα δεν βρίσκω το λόγο να συγχωρέσω τα λάθη σε μια σχολή επειδή αυτό είναι το στυλ της και η νοοτροπία της. Αυτό δεν γίνεται για τη Δυτική, γιατί να γίνει για την Ανατολική;
Καμία σχολή δεν παίρνει συγχωροχάρτι, για αυτό και αν υπήρχε το Authority όταν είχε, π.χ., κυκλοφορήσει το πρώτο Mass Effect, θα του έβαζε 7. Καλή η πρωτοπορία του, αλλά αποτύγχανε σε πολλά πράγματα.
Προσωπικά λατρεύω τα Ιαπωνικά RPG και τη σειρά FF. Μακάρι κάθε κυκλοφορία τους να ήταν κορυφαία. Δυστυχώς όμως δεν είναι, κατά την άποψή μου πάντα.
Συμφωνώ με το σχόλιό σου για τη Square και κάθε Square γενικότερα από την άποψη ότι είναι στο χέρι της κάθε εταιρίας και μόνο να λάβει σχεδιαστικά και οικονομικά ρίσκα στους τίτλους της. Aυτοί έχουν και το μαχαίρι και το καρπούζι, δεν μπορείς να προβλέψεις τις αντιδράσεις του κόσμου αν δεν επιχειρήσεις.
Διαφώνω με τη σύγκριση με τα δυτικά rpg αφενός γιατί έχω κουραστεί με τη συγκεκριμένη διαμάχη, εδώ οι φίλοι των δυτικών τρώγονται σαν τα κοκόρια μεταξύ τους για το πόσο rpg είναι το ένα σε σύγκριση με το άλλο (άλλου παπά ευαγγέλιο αυτό) και αφετέρου γιατί τα μήλα με τα πορτοκάλια έχουν τελείως διαφορετικά στη γεύση.
Το FFXIII όσο εντυπωσιακό οπτικοακουστικά και να φαίνεται, όσο mainstream και "Ω θεοί θα αλλάξει το πρόσωπο της γης" αντιδράσεις,, που μόνο στο hype και σε ανωριμότητα τις αποδίδω, βγαίνουν στην επιφάνεια πριν καθε επικείμενη κυκλοφορία δεν παύει να ανήκει σε μια συγκεκριμένη σχολή παιχνιδιών με νοοτροπία τόσο εγωκεντρική όσο των adventures και των strategy. Δεν μπορείς να σταθείς αντικειμενικά απέναντι σε έναν τέτοιο τίτλο αν δεν παίζεις jrpgs. Γιατί το FFXIII τέτοιο είναι και μάλιστα αρκετά hardcore. Δηλαδή δεν περίμενες να είναι τίγκα στην κλισεδούρα από διαλόγους και σχεδιαστικό ύφος οι χαρακτήρες;
Αν κάποιος γουστάρει και λίγο action στο rpg tου με το Mass Effect 2 ή μια πιο ελεύθερη προσέγγιση στο Fallout 3 με γειά του και χαρά του. Κι εγώ μαζί του. Το Mass Effect 2 είναι παιχνιδάρα και μαγκιά της Bioware που μεγάλωσε το δημογραφικό της με τις σχεδιαστικές επιλογές της, εμένα όμως τι με νοιάζει αυτό σε σύγκριση με το ΧΙΙΙ; Για εντελώς διαφορετικούς λόγους μου αρέσουν εξίσου και τα δύο, πάνω απ'όλα γιατί είναι καλά παιχνίδια.
Τώρα αν κάποιος έχει χωνέψει και κάνει εμετό ότι έχουν να προσφέρουν τα Final Fantasy και γενικότερα ίσως το είδος, τότε υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια. Όχι μήλα, πορτοκάλια. Αν οι φίλτατοι ιάπωνες σιχαθούν και οι ίδιοι τα μηλαράκια τους, τότε ναι θα δούμε και διαφορετικά φρούτα. Η νοοτροπία τους πάντως παραμένει τέτοια. Πείτε την οπισ8οδρομική, κολλημένη, αναχρονιστική, πείτε την όπως θέλετε. Μη προσπαθείτε όμως να κρίνεται αρνητικά τη νοοτροπία τους αν δεν την δέχεστε.
Vriskw tous xarakthres tou FFXIII mia xara.
"Υ.Σ.: Παρακαλώ, αγαπητέ Ground, κάνε μια αναζήτηση στο Google για "Minsc" και μετά συζητάμε περί χαρακτήρων. Θα βρεις voicesets, fan art, μέχρι και λήμμα στο urbandictionary.com"
Ok eipes enan, exw lathos.
An kai prwth fora ton akouw.
Edit: kati diavasa gia ton Minsc oti einai originated apo to pen and paper D&D, einai alhtheia?
Μην μπερδεύετε τα πράγματα με τον κινηματογράφο. Παραγωγός στα videogames δεν είναι ο κοιλαράς με τη φαλάκρα που κάνει τη ζωή του σκηνοθέτη δύσκολη πλασάροντας την "χ" φιλενάδα του για πρωταγωνίστρια ή παρεμβαίνοντας για να γίνει "πιο πιασάρικο" το έργο. Κατά περίπτωση ο παραγωγός εμπλέκεται περισσότερο ή λιγότερο στη διαδικασία. Ο ίδιος ο Sakaguchi είχε δηλώσει στο Famitsu ότι το FF VIII ήταν το πρώτο της σειράς όπου ήταν "purely producer", λόγω της ενασχόλησής του με την CGI ταινία εκείνη την εποχή.
Τέλος, ανέφερα τα LO και FFXII με θετικό τρόπο όσον αφορά στους χαρακτήρες, σε σχέση πάντα με το FFXIII και όχι για να τα αξιολογήσω μεμονωμένα ως τίτλους. Προσωπικά το LO σε ορισμένους τομείς με εκνεύρισε και σε άλλους με ικανοποίησε ιδιαίτερα, με το ισοζύγιο να είναι θετικό.
Από κει και πέρα αυτό που θέλω να πω και δεν έγινα αντιληπτός, είναι ότι η ιδιότητα του JRPG δε δίνει συγχωροχάρτι στους χαρακτήρες του αν είναι απλά αλλοπρόσαλλοι ή αδιάφοροι. Όταν κρίνουμε το FFXIII, κρίνουμε τον τίτλο, όχι ολόκληρο το είδος, προς Θεού. Υπάρχουν JRPG με καλούς χαρακτήρες και άλλα με μέτριους. Τείνω να πιστέψω, όμως, ότι το FFXIII ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.
Υ.Σ.: Παρακαλώ, αγαπητέ Ground, κάνε μια αναζήτηση στο Google για "Minsc" και μετά συζητάμε περί χαρακτήρων. Θα βρεις voicesets, fan art, μέχρι και λήμμα στο urbandictionary.com
Επίσης αν οι κριτικοί που επηρεάζουν τις εταιρίες αλλά και οι ίδιοι δημιουργοί δεν τους απασχολούσε η ανανέωση των μηχανισμών, όπως δεν απασχολεί εσένα, τότε δεν θα άλλαζε ποτέ τίποτα.
Den thelw na anoiksw kouventa gia ta iapwnika RPGs pote den me provlhmatisan pragmata opws h epanalhpsh mhxanismwn.
Isa isa psaxnw na vrw efkairia na stamatisw kai afth thn sizhtish giati thn thewrw anousia, aplws olo kai kati parapanw mou dinetai na pw kathe fora...
Egw otan paizw kati koitazw an doulevei kala, ean den exei tetoio provlhma tote diaskedazw, apla ta pragmata.
Επίσης, υπάρχει προβληματισμός για τον Ιαπωνικό σχεδιασμό στα RPGs ο οποίος ακολουθεί μια συγκεκριμένη λογική που πλέον κουράζει γιατί επαναλαμβάνεται, δεν υπάρχει αίσθηση προόδου όπως στα Δυτικά RPGs.
Y.Γ. Δεν σου λέω να αποδώσει το παιχνίδι σε αυτόν, αλλά μαζί με τον σκηνοθέτη είναι οι σημαντικότερες παρουσίες. Δεν μπορείς να πεις ότι ο Peter Jackson δεν ευθύνεται για την τριλογία του Άρχοντα επειδή το σενάριο το έγραψε ο Tolkien.
Y.Γ. Επίσης δεν καταλαβαίνω γιατί δεν συζητάμε στο forum που είναι πιο άνετα. Από ότι φαίνεται έχουμε πολλά να πούμε για τα Ιαπωνικά RPGs.
Akoma kai aftos na eixe thn telikh kouventa se ola, pali dyskolevomai na apodwsw to paixnidi se afton.
Στα υπολοιπα συμφωνω, το Lost Odyssey δεν ειναι μετριο παιχνιδι (ασχετα με το τι λεει το metacritic) και τα δυτικα RPG εχουν δωσει οντως μερικους απιστευτους χαρακτηρες.
Από εκεί και ύστερα, τι εννοείς με αυτό που λες για τον Sakaguchi; Ήταν παραγωγός. Αυτό για σένα σημαίνει ότι δεν πήγαινε στο γραφείο όλη μέρα και έπαιζε τρίλιζα;
Το review το έγραψα εγώ Deus.