Είναι γεγονός ότι οι «αθλητικοί» τίτλοι που αποτελούν επίσημο προϊόν ή αντλούν την έμπνευση τους από Ολυμπιάδες ή μεγάλες διοργανώσεις και βασίζονται σε ατομικά και όχι ομαδικά σπορ, δεν είναι ό,τι καλύτερο.

Γενικά έχουν περιορισμένο κοινό, κοινό που είτε γοητεύεται από τη διοργάνωση είτε λατρεύει αυτό που άλλοι μισούν: το –σχεδόν παραδοσιακό- button mashing. Φανταστείτε λοιπόν ποια μπορεί να είναι η Videogame γοητεία της –μη δημοφιλούς σε σχέση με τη θερινή- χειμερινής Ολυμπιάδας.

Παρόλα αυτά, στο παρελθόν είχαν βγει αρκετά συμπαθή Videogames με χειμερινά σπορ. Κάτι που δεν συμβαίνει, σε καμία περίπτωση, αυτή τη φορά.

Η SEGA έχει αγοράσει τα δικαιώματα από την ΔΟΕ και έτσι είναι αυτή που εκδίδει τους τίτλους. Το παράδειγμα του Beijing 2008 σίγουρα δεν ήταν ό,τι καλύτερο, με 38 αθλήματα να πνίγουν τον παίκτη, την ώρα που 5-6 τουλάχιστον ήταν πλήρως unplayable, ενώ η μεγάλη πλειοψηφία ήταν η χαρά του button mashing.

Η Eurocom λοιπόν πήρε την απόφαση να πάει στο άλλο άκρο. Μόνο 14 αθλήματα διαθέσιμα, σχεδόν ανύπαρκτο button mashing και σχετικά απλός (ου μην απλοϊκός) χειρισμός προσπελάσιμος σε όλους.

Όσο καλές και να ήταν οι προθέσεις όμως, το αποτέλεσμα δεν είναι το επιθυμητό. Από τη μία, τα 14 υπάρχοντα αθλήματα είναι ουσιαστικά έξι, μιας και επτά είναι καταβάσεις βουνών με σκι ή snowboard, χωρίς καμία ουσιαστική διαφορά στο χειρισμό και τρία είναι παραλλαγές αγώνων με έλκηθρο και ελάχιστες διαφορές.

Σαν να μην έφτανε αυτή η έλλειψη ποικιλίας, οι πίστες στις οποίες αγωνίζονται οι παίκτες, ακόμα και σε διαφορετικά αγωνίσματα, είναι ελάχιστες και οι ίδιες, οπότε δεν χρειάζεται παρά λίγα λεπτά για να τις μάθει κανείς, με κάθε αίσθηση πρόκλησης να εξαφανίζεται εξαιρετικά νωρίς.

Τα τέσσερα υπόλοιπα αγωνίσματα είναι οι δύο δρόμοι ταχύτητας πατινάζ (το rhythm game 1500 μέτρων και το button mashing 500 μέτρων), το freestyle σκι με φιγούρες με αρκετά εκνευριστικό χειρισμό και το συμπαθές άλμα με σκι, που και αυτό πάντως είναι αρκετά χειρότερο ακόμα και από αυτό το εξαιρετικά διασκεδαστικό άλμα του πρώτου  Wii Fit.

Πού είναι το χόκεϊ έστω και σε απλή μορφή, πού είναι το συμπαθέστατο κέρλινγκ και ακόμα και οι δρόμοι αντοχής (δίαθλο με σκοποβολή) που σίγουρα θα προσέθεταν αρκετά στον τίτλο; 

Με ελάχιστη ποικιλία και σχεδόν ανύπαρκτη πρόκληση, θα περίμενε κανείς από τον τίτλο να αποκτήσει λίγη λάμψη από την ίδια τη χειμερινή Ολυμπιάδα. Φροντίζει όμως και σε αυτό το επίπεδο να αυτοκαταστραφεί.