Μπορεί να αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται, βέβαια, αλλά στην ουσία δεν διαφοροποιείται. Στη μια περίπτωση μπορεί ο "Πόλεμος" να μετακινείται μόνος. Σε άλλη περίπτωση η διαδρομή θυμίζει Panzer Dragoon Orta, ενώ σε κάποια άλλη ακόμη παρουσιάζεται ως υποκατάστατο co-op.

Σε κάθε περίπτωση η μάχη είναι ο πρωταγωνιστής και σπανίως προσπαθεί να μιμηθεί συγκεκριμένα το God Of War, σε αντίθεση, για παράδειγμα, με το Dante’s Inferno.

Οι μάχες που ανοίγουν τις πύλες γλιτώνουν την επανάληψη, παρά το ότι λαμβάνουν χώρα πάντα σε μία συγκεκριμένη αρένα, χάρη σε ένα άλλο δάνειο, αυτή τη φορά από το Soul Edge/Soul Calibur. Όπως στο Mission Mode έτσι και εδώ υπάρχουν προϋποθέσεις για τη νίκη, οι οποίες είναι, ευτυχώς, διαφορετικές σε κάθε μάχη στην αρένα.

Όλη η μάχη του Darksiders όμως δεν φτάνει την αίσθηση που αφήνουν τα εκπληκτικά dungeons. Ο πολύπλοκος μα καλοζυγισμένος σχεδιασμός τους δημιουργεί μεγάλους, χορταστικούς γρίφους την ώρα που η μάχη περιορίζεται σε σποραδικές αναμετρήσεις. Τιμώντας την παράδοση του Zelda, κάθε dungeon δίνει στον πρωταγωνιστή κι άλλο ένα αντικείμενο, η χρήση του οποίου είναι απαραίτητη για την ολοκλήρωση της εκάστοτε περιοχής.

Συν τοις άλλοις, για εκείνους που θέλουν να ανακαλύπτουν τα πάντα, τα νέα αυτά αντικείμενα δημιουργούν νέες διαδρομές σε προηγούμενες περιοχές (σχολή Metroid). Ο τίτλος κάνει τα πάντα. άλλωστε, ώστε να αφήνει τον παίκτη με το παράπονο ότι δεν μπόρεσε να φτάσει κάπου επειδή κάτι του έλειπε, προετοιμάζοντας τον για ένα δεύτερο, πιο ικανοποιητικό πέρασμα από μέρη που έχει ήδη επισκεφθεί. 

Είναι πραγματικά δύσκολο να κρατήσει κανείς κακία στη Vigil για τα δάνειά της. Κάθε ένα εξ αυτών έγινε πρωτίστως με σεβασμό. Ειδικά στην περίπτωση του Zelda δε, αποτελεί επίτευγμα το ότι η συνταγή μεταφέρεται επιτυχημένα εκτός Nintendo και μάλιστα σε τίτλο με διαφορετικό ύφος, ίσως και αρκετά διαφορετικό κοινό.

Τα λίγα ελαττώματα του Darksiders κρύβονται στην ίδια την Vigil και όχι στα δάνεια και στις επιλογές της. Ως πρωτοεμφανιζόμενη που ανέπτυξε τη δική της μηχανή θα μπορούσε να τα είχε πάει ακόμη καλύτερα. Το screen tearing δεν κάνει έναν τίτλο unplayable, η παρουσία του όμως είναι μια συνεχής ενόχληση.

Από την άλλη, η πλοκή θα μπορούσε να είναι πιο ενδιαφέρουσα αλλά οι comic καταβολές σχεδόν επιβάλλουν ενός βαθμού αναιμικότητα προς όφελός του... επόμενου τεύχους.

Παρόλα αυτά, με το Darksiders συμβαίνει το αντίθετο από αυτό που όλοι θεώρησαν δεδομένο: όντως προσπαθεί να γίνει Zelda για διαφορετικά γούστα.

Το ότι το πετυχαίνει όμως αποτελεί όχι μόνο μια πολύ ευχάριστη έκπληξη, αλλά και τον καλύτερο δυνατό επίλογο σε ένα review που ξεκίνησε με τη χειρότερη δυνατή εισαγωγή.

-8-