Συνήθως όταν όποια προώθηση ή κριτική ξεκινά με αναφορά στο Zelda χωρίς να εμπλέκεται τίτλος Zelda, τα σημάδια δεν είναι καλά.

Πόσο μάλλον όταν το Darksiders εμφανίζεται ως τίτλος που επιθυμεί να συνδυάσει το God Of War και το Legend Of Zelda. Με βάση αυτήν την παράδοση λοιπόν, το review αυτό ξεκινά με τη χειρότερη δυνατή εισαγωγή.

Πράγμα αρκετά ταιριαστό για έναν τίτλο όπως το Darksiders. Η αρχή του άλλωστε είναι το τέλος της ανθρωπότητας. Ξεκινά η Αποκάλυψη με δαίμονες και αγγέλους να μάχονται για επικράτηση. Για τη διατήρηση της ισορροπίας φτάνει στη Γη ο "Πόλεμος", ένας εκ των τεσσάρων καβαλάρηδων της Αποκάλυψης.

Δεν πάνε όλα βάσει προγράμματος όμως, μιας και δεν έχουν σπάσει όλες οι σφραγίδες, άρα ο "Πόλεμος" δεν θα έπρεπε να είναι στη Γη. Σύντομα χρεώνεται το λάθος και καταδικάζεται σε θάνατο. Αποστέλλεται στη Γη όχι επειδή θεωρείται πως έχει την ευκαιρία να αποκαλύψει την αυτονόητη συνωμοσία, αλλά επειδή θεωρείται πως δεν πρόκειται να γλιτώσει.

Επιστρέφει όμως 100 χρόνια μετά την αρχή της Αποκάλυψης, 100 χρόνια μετά τον αφανισμό των ανθρώπων. Έτσι χάνεται κάθε σκέψη διάσωσης της ανθρωπότητας ως κίνητρο. Λογικό, μιας και είναι απίθανο ο "Πόλεμος" να ενδιαφερόταν για κάτι τέτοιο.

Έτσι, στο επίκεντρο βρίσκεται ο καβαλάρης της Αποκάλυψης και η μεστή -αν και όχι ιδιαίτερα πρωτότυπη- ιδέα στην οποία βασίζονται σενάριο και μηχανισμοί, ο πυρήνας δηλαδή του Darksiders.

Στην αρχή o τίτλος της Vigil είναι καταδικασμένος να αφήσει μια περίεργη εντύπωση. Το ανελέητο screen tearing είναι παρόν και ξεκάθαρα ενοχλητικό, όσο προφανές κι αν είναι ότι υπάρχει ώστε να ελευθερώνονται resources για άλλες εργασίες της μηχανής.

Επίσης, ο χαρακτήρας του συστήματος μάχης δεν είναι ξεκάθαρος εξ αρχής. Εξάλλου, ο "Πόλεμος" τη δεύτερη φορά φτάνει στη Γη αποδυναμωμένος. Αναμενόμενα το ρεπερτόριό του εμπλουτίζεται κατά τη διάρκεια του τίτλου, με νέα όπλα και νέες κινήσεις που προσφέρουν τόσο στο βάθος της μάχης όσο και στην εξερεύνηση του κατεστραμμένου, σχεδόν αποφλοιωμένου ανθρώπινου κόσμου.

Το Darksiders είναι ξεκάθαρα γόνος ανθρώπων που έρχονται από τον κόσμο του comic (αυτές είναι άλλωστε οι καταβολές της Vigil) και πιστεύουν ότι η ποικιλία, ακόμη και όταν αυτή έρχεται από το συνδυασμό δανεικών ιδεών, είναι εκείνη που κρατά το ενδιαφέρον και διατηρεί έναν ευχάριστο ρυθμό.

Όλη η διαδρομή χωρίζεται σε τμήματα που εκτυλίσσονται με συγκεκριμένη λογική. Πρώτα έρχονται οι μετακινήσεις και η εξερεύνηση μιας νέας περιοχής. Μεσολαβεί μια σειρά από μάχες ώστε να ανοίξει ουσιαστικά είτε η πόρτα είτε η διαδρομή προς το επόμενο dungeon, το οποίο οδηγεί νομοτελειακά σε αναμέτρηση με κάποιο Boss. Από την αρχή μέχρι το τέλος, η ακολουθία αυτή δεν αλλάζει.