Δεν είναι άλλωστε λογικό να φορά κανείς γερμανική στολή και να καλείται να καταβάλλει μεγαλύτερες προσπάθειες για να μην τον αντιληφθούν, σε σχέση με το όταν τρέχει σε διάφορα σημεία της πόλης με πολιτικά.

Οι μηχανισμοί stealth του The Saboteur δεν πετυχαίνουν τον σκοπό τους, αλλά γλιτώνουν από ακόμη χειρότερες εντυπώσεις χάρη στις υπερβολικές αλλά διασκεδαστικές μάχες. ο Sean Devlin είναι τανκ και δεν το βάζει κάτω μέχρι να πέσει και ο τελευταίος Γερμανός που αποφασίζει να τον αντιμετωπίσει.

Ο μηχανισμός που σίγουρα δεν τη βγάζει καθαρή είναι το -υπό τη στενή έννοια- platforming. Ο Sean μπορεί (και πρέπει) για να φτάσει στους στόχους του, σχετικά αθόρυβα, να σκαρφαλώνει σε διάφορες επιφάνειες και κτίρια. Ο τρόπος με τον οποίο το κάνει αυτό προσπαθεί να είναι φιλικός (κάθε επόμενο σημείο στήριξης, ανάλογα με τη στόχευση, φωτίζεται διακριτικά για να ξεχωρίζει) αλλά δεν είναι.

Αντιθέτως πρόκειται για τον ορισμό του button mashing σε platformer. Πραγματικά το μόνο που έχει να κάνει ο παίκτης είναι να δείχνει την κάμερα προς το σημείο που θέλει να σκαρφαλώσει και να πατά ένα πλήκτρο, ξανά και ξανά, στα τυφλά.

Στο όλο εγχείρημα δεν βοηθά ούτε το animation, που ούτε κατά διάνοια δεν προσεγγίζει τα αναμενόμενα για την εποχή επίπεδα (δίχως καν να υπολογίζουμε το procedural animation του Assassin’s Creed 2 ή το motion capturing του Uncharted 2: Among Thieves) και δεν προσφέρει ευελιξία στον έλεγχο. Εισάγει δε την έννοια του button mashing στη διαδικασία της αναρρίχησης. ακυρώνοντας την έννοια του platforming σε μεγάλο βαθμό.

Το The Saboteur καταλήγει να προσθέτει μια δόση συναισθήματος σε έναν τίτλο που σίγουρα φλερτάρει συνέχεια με την ιδέα του απόλυτα action σχεδιασμού, δημιουργώντας έτσι ένα σύνολο πολύ πιο δεμένο και λιγότερο προβληματικό από την προηγούμενη προσπάθεια της Pandemic Studios, το Mercenaries 2.

Έχει οφθαλμοφανή ελαττώματα, αλλά και την ιδιότητα να κερδίσει τον χαρακτηρισμό της ένοχης απόλαυσης. Σίγουρα όχι το καλύτερο τελείωμα για την Pandemic, σίγουρα όμως το πιο ενδιαφέρον.

-7-