Δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος. Ίσως το πλέον αγαπημένο ταμπλό των Videogames. Πάντα σχετίζεται με κάποια σημαντική, ιστορική μάχη, σε κάποια αληθινή ιστορία μιας ομάδας ανθρώπων ή έστω και σε μια πλήρως φανταστική.

Συν τοις άλλοις, ο ήρωας ή οι ήρωες είναι συνήθως Αμερικανοί, Άγγλοι και ενίοτε Ρώσοι. Σε καμία περίπτωση δεν είναι Ιρλανδοί, πρώην οδηγοί αγώνων αυτοκινήτων που λατρεύουν τα εκρηκτικά και τις Γαλλίδες, όπως ο πρωταγωνιστής του Saboteur, Saen Devlin. 

Αν ήταν στο χέρι του Sean, θα παρέμενε οδηγός και σίγουρα δεν βιάζεται να συμμετάσχει σε οποιαδήποτε μεγαλεπήβολη μάχη των Συμμάχων. Θέλει όμως να εκδικηθεί τον αξιωματικό των SS που όχι μόνο του στέρησε αδίκως τη νίκη σε έναν αγώνα-προπαγάνδα, αλλά βασάνισε και τελικά σκότωσε τον Jules, τον Γάλλο αδελφικό του φίλο.

Ο τρόπος με τον οποίο ο Sean φτάνει στο κατεχόμενο Παρίσι και οι λόγοι για τους οποίους μπλέκει με τη γαλλική αντίσταση παρουσιάζονται τόσο όμορφα, τόσο διαφορετικά που δίνουν την εντύπωση ότι η περιπέτειά του, από την αρχή μέχρι το τέλος της, θα είναι μια ξεχωριστή εμπειρία.

Δυστυχώς η μακροσκελής αυτή εισαγωγή είναι και το πιο καλοδουλεμένο σημείο του The Saboteur, ενός τίτλου που πείθει ότι μπορεί να πετύχει πάρα πολλά, αλλά σπανίως τα καταφέρνει.

Σαν τις ατάκες του πρωταγωνιστή του, το Saboteur εμφανίζει το καλό του πρόσωπο συμπυκνωμένο κάθε φορά σε μερικά λεπτά gameplay, ένα χάρισμα που δεν αρκεί να συνθέσει ένα μεθυστικό σύνολο, ακόμα και αν  ο τίτλος παιζόταν από συχνούς -και μεθυσμένους- συνδαιτυμόνες του Molly Malone (-Ιρλανδικό μπαρ στη Γλυφάδα-σημ. Αρχισ.). 

Το The Saboteur καταφέρνει εν μέρει αυτό που υπονοεί. Τοποθετεί τον παίκτη σε μια φυσική και πιστή αναπαράσταση του Παρισιού, στερημένη από χρώμα και πνιγμένη από τον γερμανικό ζυγό.

Με λογική Okami αλλά όχι με τις πινελιές του, φέρνει σιγά-σιγά το χρώμα πίσω στην πόλη του φωτός, με μία αποστολή τη φορά. Άλλοτε πρέπει να βγει από τη μέση κάποια γερμανική προσωπικότητα, άλλοτε πρέπει να καταστραφούν σημαντικά κτίσματα και εγκαταστάσεις των ναζιστών. Και αυτό ακριβώς κάνει ο Sean Devlin, αλλάζοντας σιγά σιγά μορφή από έναν απλό οδηγό αγώνων σε ικανό δολοφόνο και φέρνοντας, είναι η αλήθεια, εντυπωσιακά αποτελέσματα.

Αυτό που νοερά υπόσχεται αλλά δεν προσφέρει ποτέ το The Saboteur είναι οι μηχανισμοί stealth. Βέβαια, οι μηχανισμοί είναι εκεί αλλά δεν το ευνοούν καθόλου. Ακόμη και αν προσπαθήσει ο παίκτης να παίξει μεθοδικά, αθόρυβα, είναι απίθανο να μη γίνει αντιληπτός και να μην καταλήξει στο γνωστό, διασκεδαστικό χάος που συνήθως προσφέρουν οι open world τίτλοι.