Από την πρώτη σκηνή του Uncharted 2: Among Thieves ο παίκτης λαμβάνει την εντύπωση ότι θα ακολουθήσει μια τεράστια χιονοστιβάδα.

Δεν έχει να κάνει με το ότι το sequel  της Naughty Dog ξεκινάει σε ένα χιονισμένο τοπίο, αλλά με το γεγονός ότι ο Nathan Drake, ο πρωταγωνιστής, οδηγεί τον παίκτη μέσα από ένα μικρό tutorial που καταφέρνει να προϊδεάσει για την ποιότητα του τίτλου.

Ο Nathan πρέπει να σκαρφαλώσει σε ένα βαγόνι που στέκεται οριακά στην άκρη ενός γκρεμού, βαριά πληγωμένος και εξασθενημένος. Το χιόνι τον σκεπάζει καθώς προχωράει, σέρνοντας τα πόδια του και παραπατώντας. Ο άνεμος σφυρίζει, τα συντρίμμια του τρένου φλέγονται, καθώς ο ήρωας ψάχνει ένα τρόπο να φτάσει σε σταθερό έδαφος.

Η λεπτομέρεια της σκηνής και η φυσικότητά της σοκάρει. Οι αντιδράσεις του Nathan σε ό,τι συμβαίνει γύρω του είναι κάτι το ανεπανάληπτο. Η έμφαση της σκηνοθεσίας περνάει από το χειρισμό της κάμερας στην ανάδειξη της φωτογραφίας, σαν να ξεδιπλώνεται η εισαγωγή μιας κινηματογραφικής ταινίας.  

Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι ότι ο παίκτης δεν παρακολουθεί κάποιο cutscene, αλλά παίζει στην κυριολεξία την όλη σκηνή.

Το Uncharted 2: Among Thieves προσφέρει με καταπληκτική άνεση μια κινηματογραφική εμπειρία που δεν παίρνει τον έλεγχο από τον παίκτη. Όλα τα μέρη του έχουν ένα και μοναδικό σκοπό: να φέρουν τον παίκτη στην καρδιά της δράσης και όχι να τον αφήσουν απλώς θεατή.

Η αρχή του σεναρίου είναι εξίσου αποκαλυπτική με το tutorial. Ο παίκτης απολαμβάνει τους διαλόγους, τους χαρακτήρες και την άνεση των ψηφιακών ηθοποιών μπροστά στο φακό, δίνοντας του μια γεύση για το τι θα επακολουθήσει. Τίποτα δεν μοιάζει λάθος ή κακώς υπολογισμένο, τίποτα δεν μοιάζει τραβηγμένο.

Αν και το ίδιο το σενάριο δεν φτάνει σε υψηλά επίπεδα, αποτελώντας μια προέκταση της λογικής του Indiana Jones, μπλέκει το μύθο και την πραγματικότητα με τέτοια μαεστρία και σκηνοθετική αυτοπεποίθηση που ξεπερνά τα στενά όρια που έχουν χαράξει μέχρι σήμερα τα Videogames, τραβώντας τον παίκτη σε ένα αξέχαστο ταξίδι, γεμάτο με ασφυκτική δράση, χιούμορ και δράμα.

Το συναίσθημα εναλλάσσεται με την ειρωνεία, ο σαρκασμός με το θυμό και η απειλή με την ασφάλεια, δίνοντας έναν ρυθμό που ξέρει πότε να πατήσει το γκάζι και πότε να σταματήσει τελείως. Το αποτέλεσμα είναι μια ασυναγώνιστη ροή που μπορεί να την απολαύσει όχι μόνο αυτός που παίζει, αλλά και αυτός που παρακολουθεί.

Η δράση βασίζεται στο ίδιο μοτίβο. Έχοντας διορθώσει σε μεγάλο βαθμό τα σφάλματα του προκατόχου του, το Uncharted 2 συνδυάζει τις καθαρές αναμετρήσεις με τα set pieces δίχως ενδιάμεσα, προσφέροντας παράλληλα -σε καίριες στιγμές- ορισμένους απλούς γρίφους και πιο εκτεταμένο platforming, που συμπληρώνουν εξαίσια το παζλ.