Τα adventure games είναι πλέον το μελανό σημείο της βιομηχανίας. Είναι τα τριτοκοσμικά ξαδερφάκια ΑΑΑ τίτλων όπως το Uncharted ή το Gears of War.

Δυστυχώς αυτή είναι και η αντιμετώπιση που έχουν από τις εταιρείες διανομής. Η ανάπτυξή τους έχει αφήσει ανεπιστρεπτί τις εποχές της δεκαετίας του 90’ που το είδος μεσουρανούσε και έχει επιστρέψει στις indie καταβολές από τις οποίες και προήλθε.

Το 2011 ήταν μία χρονιά που το είδος πήρε λίγες ποιοτικές ανάσες οι οποίες -παραδοσιακά- δεν έλαβαν την προσοχή που άξιζαν.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον έκανε τη δειλή του εμφάνιση λίγες μέρες πριν το τέλος του 2011 και το Book of Unwritten Tales. Μιλώντας όμως για «τριτοκοσμική αντιμετώπιση» να σημειώσουμε στα πρακτικά πως ο τίτλος ήταν διαθέσιμος στη γερμανική αγορά από το 2009, αλλά η μεταγλώττιση και η μετάφρασή του στα αγγλικά έγιναν μόλις πριν λίγους μήνες.

Αυτό που καταφέρνει να τραβήξει την προσοχή στον τίτλο από την αρχή κιόλας είναι η προχειρότητα που τον διαποτίζει κατά τόπους. Είτε αυτή αφορά στα animations των χαρακτήρων είτε στα κακής ποιότητας cgi βίντεο είτε στην ευκολία των γρίφων είτε, είτε, είτε… Ο τίτλος έχει φτιαχτεί με πενιχρό budget και το δηλώνει, ωστόσο, αυτό ακριβώς είναι το στοιχείο που τον κάνει και τόσο ακατέργαστα ελκυστικό: το γεγονός πως δεν κρύβει τις ελλείψεις του περίτεχνα σαν το χαριτωμένο Machinarium ή ακόμα και το γεγονός πως δεν κάνει υποχωρήσεις σαν το εκτός εποχής Gray Matter.

Σε μία εποχή που όλα στυλιζάρονται μέχρι τελευταίου pixel, η προχειρότητα του Book of Unwritten Tales έρχεται να θυμίσει παλιές εποχές. Έρχεται να χτυπήσει gaming «χορδές» που είχαν σταματήσει να πάλλονται εδώ και καιρό και έρχεται να μας τραβήξει σε ένα ταξίδι από εκείνα που έχουμε κρατήσει φυλαγμένα σαν τα πιο πολύτιμα της gaming καριέρας μας.

Δεν κάνει κάτι εντυπωσιακό σχεδιαστικά ή καινοτόμο από άποψη μηχανισμών. Είναι ένα πατροπαράδοτο point ‘n click adventure με μία γλυκιά -κλισέ- ιστορία που είναι όμως εντυπωσιακά καλογραμμένη. Η υπόθεση, εφόσον τοποθετήσει τον παίκτη σε ένα High Fantasy setting όπου οι ευγενείς φυλές βρίσκονται σε αέναη σύγκρουση με τις ορδές του Στρατού της Σκιάς, ακολουθεί την ιστορία τριών αγνώστων (ενός πολυμήχανου gnome με περιπετειώδη απωθημένα, μίας συνετής και μετρημένης νεαρής elf και ενός τυχοδιώκτη πειρατή και του μαλλιαρού του βοηθού –σας θυμίζει κάτι?-), που έχοντας άθελά τους μπλεχτεί σε μία επική περιπέτεια αναζητώντας ένα αρχαίο και πανίσχυρο κειμήλιο που θα γείρει την πλάστιγγα του πολέμου προς όφελός τους. Κλασσικό και τετριμμένο.

Εκεί όμως είναι το σημείο που ο τίτλος ξαφνιάζει ευχάριστα, καθώς μέσα σε αυτό το τετριμμένο σενάριο συντελείται και η καινοτομία στην υπόθεση του παιχνιδιού. Αυτό που δεν περιμένει ο ανυποψίαστος παίκτης είναι το γεγονός πως ο τίτλος είναι επί της ουσίας μία παρωδία. Για την ακρίβεια είναι μία εξαιρετικά εύστοχη παρωδία που παίρνει όλες εκείνες τις αναφορές της ποπ κουλτούρας και τις αναμειγνύει με σχόλια που όχι μόνο προκαλούν άφθονο γέλιο αλλά καταφέρνουν να βάλουν τον παίκτη να σκεφτεί και να συλλογιστεί πάνω σε ποικίλα ζητήματα.

Από αναφορές στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών και την επίδρασή του στη διάρθρωση κάθε σύμπαντος φαντασίας μέχρι τον Χάρι Πότερ, το Star Wars και το Dune! Από την Έκτη Αίσθηση (ναι, του Bruce Willis) μέχρι το WoW και τα επί πληρωμή MMO.

Δεν λείπουν φυσικά και πιο αυτοαναφορικά σχόλια, από τον ρόλο που επιτελούν τα rpg μέχρι την εξέλιξη των point ‘n click adventures, στα οποία σύμφωνα με τον άνεργο Θάνατο -μεγάλη προσωπικότητα που θα συναντήσετε στο παιχνίδι- «κανείς ποτέ δεν πεθαίνει».