Tο ΜΜΟ λοιπόν που συζητήθηκε όσο λίγα, το Star Wars: The Old Republic, κυκλοφόρησε και έφερε για μια ακόμα φορά τον κόσμο του George Lucas στο προσκήνιο.
Φυσικά, το review ενός ΜΜΟ δεν γίνεται να είναι ολοκληρωμένο 3 εβδομάδες μετά το πρώτο log in, αλλά οι μηχανισμοί του gameplay μπορούν να αναλυθούν ικανοποιητικά και να κριθεί, αν μη τι άλλο, η ποιότητα του λανσαρίσματος.
Το TOR είχε όντως ένα καλό και συμπαγές λανσάρισμα για τα δεδομένα του είδους, με τα κλασικά προβλήματα των queues να είναι το βασικότερο. Υπήρξαν βέβαια τεχνικά θέματα (και υπάρχουν ακόμα), κάποια game-breaking bugs (που έχουν πάνω κάτω διορθωθεί) και πάρα πολλές αδικαιολόγητες ελλείψεις, όπως το customizable UI, τα speech bubbles και η απουσία των macros.
Το TOR είναι ένα ΜΜΟ της παλιάς σχολής, με ελάχιστο όραμα και σχεδόν κανένα ρίσκο. Η ίδια η BioWare είχε δηλώσει ότι σκοπός της είναι να εκμεταλλευτεί το κοινό που υπάρχει ήδη, μια φιλοσοφία εξ’ ορισμού περιοριστική.
Το αποτέλεσμα είναι ένας τίτλος που αντιγράφει το World of Warcraft σχεδόν στα πάντα, όπως ακριβώς έκανε πριν από ένα σχεδόν χρόνο το RIFT. Το πρόβλημα βέβαια δεν έγκειται απλώς στην αντιγραφή, η οποία θα ήταν αποδεκτή αν υπήρχε κάποια εξέλιξη.
Το TOR αντιγράφει (όπως έκανε και το WoW για πολλά στοιχεία του) αλλά δεν βελτιώνει (όπως αντίθετα έκανε το WoW για πολλά στοιχεία του). Σε ένα μόνο σημείο υπάρχει ουσιαστική εξέλιξη κι αυτό δεν αφορά στους ΜΜΟ, αλλά στους single player μηχανισμούς.
Το TOR προσφέρει ξεχωριστό single player για κάθε class που επιλέγετε, είτε είστε Jedi είτε Sith. Αυτό σημαίνει ότι οι παίκτες έχουν στα χέρια τους ένα τιτάνιο single player RPG, που μπορούν να παίξουν για εκατοντάδες ώρες, αν το θελήσουν.
Καμία ιστορία δεν είναι ίδια και δεν θα δείτε παρά ελάχιστες επαναλήψεις, ακόμα και αν παραμείνετε στο ίδιο faction και αλλάξετε μόνο class για το δεύτερο χαρακτήρα σας. Το επίτευγμα αυτό της BioWare είναι αδιαμφισβήτητο, όχι μόνο επειδή δεν έχει ξαναγίνει, αλλά επειδή η ποιότητα όλων των ιστοριών παραμένει σε ικανοποιητικά επίπεδα αναλογικά με τον όγκο παραγωγής.
Παρόλα αυτά, οι ξεχωριστές αυτές ιστορίες προσφέρουν ένα single player μέσα στο ΜΜΟ, κρατώντας τους παίκτες μακριά τον έναν από τον άλλο. Στην προσπάθειά της να δώσει στους παίκτες έναν φρέσκο και εθιστικό λόγο να κάνουν solo, η BioWare έχει κατακερματίσει το TOR σε πολλές χιλιάδες... δωμάτια.
Λόγω του ότι οι παίκτες μπορούν να κάνουν solo μέχρι το τέλος της ιστορίας τους, υπάρχει ελάχιστη κοινωνική επαφή. Χαρακτήρες Jedi και Sith τρέχουν σιωπηλά στα ίδια μέρη, κάνοντας τα ίδια πράγματα αλλά μη νιώθοντας την ανάγκη για επαφή. Η απουσία των speech bubbles επίσης δεν βοηθάει, που σημαίνει ότι ακόμα και αν κάποιος πει κάτι, δεν πρόκειται να τον δείτε να μιλάει, παρά μόνο αν είστε κοντά και παρατηρήσετε το chat window.
Και όχι μόνο. Στη μανία της να προσφέρει ξεχωριστά σενάρια για κάθε χαρακτήρα, η BioWare έχει δώσει στους παίκτες ΚΑΙ συντρόφους, για να τους βοηθούν στις μάχες. Η μαμά του KotOR έχει ουσιαστικά αντιγράψει τον ίδιο της τον εαυτό, επιτρέποντας στον παίκτη να μπορεί να εξελίξει αυτούς τους συντρόφους, να ολοκληρώσει τα story quests που διαθέτουν και να γίνει ή όχι αρεστός σε αυτούς ανάλογα με τις επιλογές στους διαλόγους.
Η προσθήκη των συντρόφων σημαίνει ότι ο παίκτης έχει ΑΚΟΜΑ έναν λόγο να μην έρθει σε επαφή με άλλον παίκτη, αφού μπορούν αυτοί να τον βοηθήσουν στις μάχες (μια καλή ιδέα σε σχέση με τους συντρόφους είναι ότι οι παίκτες μπορούν να επιλέξουν crew skills που αφορούν στο crafting και στο μάζεμα υλικών και να τους διατάξουν να τα εκτελέσουν, γλιτώνοντας πολύτιμο χρόνο).
Προσθέστε σε όλα τα παραπάνω ότι δεν υπάρχει εναλλαγή νύχτας/μέρας ή καιρικά φαινόμενα και έχετε έναν κόσμο στεγνό και σιωπηλό, γεμάτο από μοναχικούς… καβαλάρηδες.
