Η πρώτη εντύπωση που αφήνει το Split/Second είναι η εντύπωση ενός κλασικού (και πάντα αγαπημένου) Burnout, με κάποιες νέες πινελιές στον παραδοσιακό σχεδιασμό.

Η αισθητική των γραφικών, τα χωρίς ταυτότητα αυτοκίνητα και  η ιλιγγιώδης ταχύτητα (χωρίς όμως να αγγίζει την ευχάριστη υπερβολή της σειράς της ΕΑ), οριοθετούν τον  τίτλο της Black Rock στα στενά όρια του arcade racer.

Τα όρια αυτά φυσικά λυγίζουν και διευρύνονται σύντομα, καθώς ο τίτλος κινείται έξυπνα μεταφέροντας την προσοχή του παίκτη από το αυτοκίνητο και δίνοντας πιο ενεργό ρόλο στην ίδια την πίστα.

Πράγματι, το Split/Second δεν ενδιαφέρεται για τα οχήματα, παρά το ότι προσφέρει τρεις διαφορετικές κατηγορίες με ξεχωριστά χαρακτηριστικά.

Αυτό που το ενδιαφέρει είναι να αναδείξει τη βασική ιδέα που τροφοδότησε ολόκληρη την  ανάπτυξή του, ιδέα που μάλλον θα το βοηθήσει να ξεφύγει από συγκρίσεις σαν και αυτή που χρησιμοποιήσαμε παραπάνω.

Στη θέση του όποιου turbo που  υπάρχει σε παρόμοιους τίτλους, το Split/Second παρατάσσει τα λεγόμενα Powerplays.

Ο μηχανισμός είναι  σχετικά απλός. Καθώς ο παίκτης  οδηγεί στην πίστα, πραγματοποιώντας drifts, drafts (το κλασικό "οδηγώ πίσω από το αυτοκίνητο του αντιπάλου") και άλματα, γεμίζει έναν ειδικό μετρητή, ο οποίος είναι χωρισμένος σε τμήματα. Αυτός ο μετρητής αντιπροσωπεύει τη διαθεσιμότητα και την ισχύ των παραπάνω Powerplays.

Το πρώτο επίπεδο δίνει τη δυνατότητα στον παίκτη να ανατινάξει διάφορα μέρη της πίστας (με την ελπίδα να βγάλει εκτός τους αντιπάλους του) και το πλήρες επίπεδο αλλάζει ολοκληρωτικά τμήματα της πίστας, δημιουργώντας ευκαιρίες για πιο σύντομες διαδρομές και για πολύ (μα πάρα πολύ) θεαματικές ανατινάξεις.

Ανάλογα με το τι μπορεί να συμβεί σε κάθε σημείο της πίστας, στην οθόνη  εμφανίζονται διάφορα εικονίδια, που  αντιπροσωπεύουν τα διαφορετικά επίπεδα Powerplays.

Η απόφαση για το πάτημα του αντίστοιχου πλήκτρου απαιτεί την επιλογή της κατάλληλης χρονικής στιγμής, αλλά και ολίγον trial and error, τουλάχιστον μέχρι ο παίκτης να μάθει τα βασικά της πίστας.

Σε αυτό το σημείο υπάρχει  και το μεγάλο στοίχημα του τίτλου, καθώς όσο εντυπωσιακός και αν είναι, μετά από αρκετές ώρες ενασχόλησης, τα Powerplays μπορεί να αποδειχθούν μονότονα και προβλέψιμα.