To πρώτο Just Cause ήταν σαν μικρό παιδί που τα θέλει όλα εύκολα και αμέσως. Αναμενόμενα, πρόσφερε στον παίκτη σχεδόν όλα όσα είχε από τις πρώτες αποστολές, βασιζόμενο από εκεί και πέρα στην επανάληψη.

Παράλληλα, οι ανισορροπίες στο σχεδιασμό, που έκαναν την εναέρια μεταφορά πολύ δύσκολη αλλά την επίγεια υπερβολικά εύκολη (λόγω του auto-target αλλά και της «επαναφορτιζόμενης» ενέργειας του κεντρικού ήρωα), δημιουργούσαν μια εικόνα χάους μέσα στον πανικό της δράσης.

Το Just Cause 2 έρχεται να διορθώσει αυτή ακριβώς την εικόνα. Η Avalanche έχει αποφασίσει να στήσει πλέον το χάος επάνω σε πιο συγκεκριμένες βάσεις, δίνοντας αρκετό χώρο στον παίκτη να πειραματιστεί, δίχως να τον τιμωρεί άδικα ή να τον κουράζει με επαναλήψεις.

Παίρνοντας τη βάση του Gravity Gun από το Half-Life 2 αλλά και την αμεσότητα λειτουργίας των αντικειμένων του Batman: Arkham Asylum, το Just Cause 2 δημιουργεί το grappling hook, δηλαδή έναν γάντζο όπου οι κωμικές του προεκτάσεις ξεπερνιούνται μόνο από το βαθμό της λειτουργικότητάς του.

Το grappling hook είναι το βασικό εργαλείο του Rico Rodriguez, στην προσπάθειά του να σκοτώσει τον δικτάτορα του Panau, Baby Panau.

Χρησιμοποιώντας το μπορεί να τραβήξει αντικείμενα κοντά του, να «πεταχτεί» προς όλα τα σημεία που μπορούν να αντέξουν το βάρος του (είτε μιλάμε για δέντρα, για αυτοκίνητα, κτίρια κ.α.) αλλά και να ενώσει δύο αντικείμενα, τον εαυτό του αλλά και εχθρούς μεταξύ τους, με ό,τι κατάληξη μπορεί να υπάρξει, σύμφωνα πάντα με τους «καρτουνίστικους» νόμους της φυσικής. Ο Rico (και κατ’ επέκταση φυσικά ο παίκτης) γίνεται στην ουσία Spider-Man αν το θελήσει, εκμεταλλευόμενος το περιβάλλον με μοναδικό όριο -σχεδόν κυριολεκτικά- τη φαντασία του.

Ο «ατσαλένιος ιστός» του μπορεί να μεταμορφώσει μια απλή μάχη εδάφους σε μάχη αέρος σε δευτερόλεπτα, με τον Rico να πετάει χρησιμοποιώντας το αερόστατο που έχει δέσει σε ένα διερχόμενο αυτοκίνητο, πριν αποφασίσει να το στρέψει στο ελικόπτερο που πετάει από πάνω του κι έτσι να τραβηχτεί προς τα εκεί, πετώντας τον πιλότο έξω και παίρνοντας στα χέρια του τον έλεγχο.

Η βελτίωση του χειρισμού και η ελαφρά εξέλιξη του Α.Ι. δίνει περισσότερες (και πιο εύκολα πραγματοποιήσιμες) πλέον επιλογές στη δράση, αφήνοντας έξυπνα τον πειραματισμό να τις αποκαλύψει και όχι ένα κουραστικό, υπέρ-επεξηγηματικό tutorial. Η λογική που διέπει τον τίτλο είναι «αν το φανταστείς, μάλλον μπορεί και να γίνεται» και η Avalanche δεν έχει βάλει κανένα τεχνητό εμπόδιο μπροστά από τον παίκτη.