Ο πρωταγωνιστής δεν αλλάζει. Ο Kiryu Kazuma εξακολουθεί να κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να ξεφύγει από την προηγούμενη ζωή του ως yakuza. Η ελπίδα του για αυτό προήλθε από ένα μικρό κορίτσι, την Haruka η οποία είχε βρεθεί στο επίκεντρο των εξελίξεων του πρώτου τίτλου. Η πορεία τους τους βρίσκει στο νησί Okinawa, στα νότια της Ιαπωνίας όπου προσπαθούν να στήσουν και να διατηρήσουν ένα ορφανοτροφείο. Φυσικά τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως υπολογίζει κανείς στην αρχή και, προκειμένου να διαφυλάξη την τύχη του ορφανοτροφείου, ο Kiryu μπλέκει άθελά του με υποθέσεις των yakuza. Η συνέχεια είναι άφθονο ξύλο και, κατά παράδοση, ενδιαφέρουσα πλοκή και χαρακτήρες. Συνεπώς, αυτή τη φορά, τα διάφορα γεγονότα εκτυλίσσονται τόσο στην περιοχή Kamurochou του Tokyo. (φύσει αντίγραφο του πραγματικού Kabukichou) και στα νησιωτικά τοπία της Okinawa.

Σε αυτές τις τοποθεσίες θα έχει την ευκαιρία να δείξει το Yakuza 3 αν μπορεί να ξεφύγει από το χαρακτηρισμό ενός, τρόπον τινά, συνόλου από action minigames και ο Toshihiro Nagoshi δείχνει πλέον να το ξέρει.

Το στοιχείο της εξερεύνησης, τροφοδοτούμενο από main και side quests, παραμένει, αλλά η μάχη παύει να είναι κάτι εμβόλιμο, ένας ξεχωριστός μηχανισμός που χωρίζεται από όλους τους άλλους με παράλογα loading times. Αυτή τη φορά οι μεταβάσεις είναι ομαλές και λογικές, δίνοντας στον τίτλο περισσότερα επιχειρήματα για να αποδείξει ότι έχει ένα πραγματικά ανοιχτό κόσμο. Αλλαγές παρατηρούνται και σε διάφορους μηχανισμούς, όπως στην εκμάθηση νέων κινήσεων. Είναι δυνατό για παράδειγμα να παρατηρήσει ο Kiryu κάτι που θα δει στο δρόμο και από εκεί να μάθει κάτι καινούριο, χωρίς να βασίζεται αποκλειστικά στο leveling system.

Όσο για τα υπόλοιπα πολυάριθμα mini games, διατηρούν το διττό τους χαρακτήρα και επιχειρούν να γίνουν πιο αποτελεσματικά. Η αγορά αντικειμένων, χρήσιμων και άχρηστων, η εξαγορά και διαχείρηση host clubs, η διασκέδαση με τη συντροφιά των hostesses αποτελούν παράπλευρες δραστηριότητες και αντιπερισπασμούς από τη δράση, μηχανισμούς που προσδίδουν, έστω και εξωραϊσμένη, την πραγματική ατμόσφαιρα γεγονότων και τοποθεσιών, φέρνουν χρήμα στη Sega με τις φοβερές δυνατότητες διαφήμισης που προσφέρουν. Πρόκειται άλλωστε για εξαιρετικό παράδειγμα του είδους και, περιέργως, καθόλου διατυμπανισμένο, σε αντίθεση με αντίστοιχες προσπάθειες.

Παραμένει ωστόσο το ερωτηματικό του χειρισμού που δεν έχει δείξει και τα καλύτερα δείγματα στο παρελθόν αποτελώντας κυρίως γούστο επίκτητο. Το πραγματικό μεγάλο στοίχημα του Yakuza 3 όμως δεν είναι αυτό, ούτε αν θα αποδώσει σωστά την έντονη δράση και τις μάχες του δρόμου (αυτό το έχει καταφέρει εδώ και καιρό). Το μεγαλύτερο ίσως μέχρι τώρα ελάττωμα του franchise είναι ότι, αν και δίνει πολλές ευκαιρίες στον παίκτη να πάρει γεύση από έναν τελείως διαφορετικό κόσμο, επιμένει μέχρι τώρα να τον δυσκολεύει με ιαπωνικού τύπου περιορισμούς. Δεν υπάρχει λόγος για παράδειγμα κάποιες επιλογές να αποκλείουν κάποιες άλλες και να μπλοκάρουν στην πράξη φαινομενικά άσχετα side quests. Ακόμη και αν πρέπει να συμβαίνει έτσι, είναι σημαντικό να νιώθει ο παίκτης ότι έχει κάνει κάποια επιλογή ο ίδιος και όχι άθελά του.

Ψιλά γράμματα ενδεχομένως για έναν τίτλο που καλείται να παίξει πολλαπλό ρόλο, αλλά, από την άλλη πλευρά, μέχρι τώρα λειτουργεί τόσο καλά που, ούτως ή άλλως, βρίσκεται κοντά σε αυτό το “κάτι παραπάνω” που είναι λογικό να περιμένουμε. Τουλάχιστον ελπίζουμε να μη μας χαλάσει πάλι το χατίρι η Sega και να μας δώσει το περιθώριο επιλογής ιαπωνικών διαλόγων, που τόσο πολύ απέδωσαν πιστότητα στο Yakuza 2 και διόρθωσαν τις λανθασμένες εντυπώσεις που άφηνε η κάκιστη συνήθως αγγλική απόδοση. Όσο για το πότε θα μάθουμε το τελικό αποτέλεσμα... Ίδωμεν...