Μετά το Infinite Undiscovery είναι μάλλον αμφίβολο το κατά πόσο θα φαινόταν λογικός ένας τίτλος όπως το End Of Eternity.
Μπορεί να κάνει καλή εντύπωση στην Ιαπωνία όμως, δεν είναι απαραίτητο να συμβαίνει το ίδιο και στη Δύση. Εξ’ ου και η αλλαγή της ονομασίας του τίτλου σε Resonance Of Fate.
Πέρα από την μικρή περιπέτεια της ονομασίας, το Resonance Of Fate κρύβει άλλη μία -και μάλιστα μεγαλύτερη περιπέτεια- σχετικά με την πορεία του. Είναι ο πρώτος τίτλος της Tri-Ace που δεν εκδίδεται από την Square Enix. Τη σκυτάλη της διανομής παίρνει πλέον η SEGA, με ταυτόχρονη δήλωση της Tri-Ace ότι η Square Enix είναι εξαιρετικός συνεργάτης αρκεί να μην μπλέκει με νέα IPs.
Παράλληλα η Tri-Ace επιλέγει ένα ασυνήθιστο κόσμο για JRPG, με αισθητική steampunk από την οποία λείπουν τα τεράστια σπαθιά ή τα εντυπωσιακά και πληθωρικά spells. Αντιθέτως, το Resonance Of Fate έχει να επιδείξει σχεδόν αποκλειστικά "gun play", με δόσεις ακροβατικών, επιχειρώντας ίσως να καλύψει το φαινομενικό κενό εντυπωσιασμού που αφήνει η απομάκρυνση από τις συνήθεις νόρμες.
Η διαφοροποίηση αυτή έχει λογική σε έναν κόσμο που δεν είναι άλλος από τη Γη, αλλά ύστερα από μεγάλη περιβαλλοντική καταστροφή. Προκειμένου να ανταπεξέλθουν οι άνθρωποι χτίζουν μία τερατώδη κάθετη πόλη, με το ύψος στο οποίο βρίσκεται κάθε συνοικία να ορίζει και την ευρωστία της. Η Γη είναι γεμάτη περίεργα πλάσματα που προσαρμόστηκαν στην αλλαγή του κλίματος και του περιβάλλοντος, τα οποία πρέπει να κυνηγά, αρχικά, ο παίκτης διότι με αυτόν τον τρόπο βγάζει χρήματα και ικανοποιεί τα ιδιαίτερα γούστα της υψηλής, μεταφορικά και κυριολεκτικά, κοινωνίας.
Η μετακίνηση στον κόσμο δεν χρησιμοποιεί κάποιο αληθοφανές σύστημα προτιμώντας, αντί αυτού, το διαχωρισμό σε εξάγωνα. Ο παίκτης ξεκλειδώνει νέα εξάγωνα είτε με τη φυσιολογική του πορεία είτε κερδίζοντας συστοιχίες από εξάγωνα που πρέπει να ταιριάξει ύστερα στο χάρτη, ανοίγοντας το δρόμο για νέες περιοχές.
Στις διάφορες εξορμήσεις του πρέπει να συνυπολογίζει την ώρα της ημέρας, αφού υπάρχει ένας στοιχειώδης κύκλος ημέρας-νύχτας. Προκειμένου ο ρόλος του κύκλου αυτού να μην αποτελεί βάρος, ο παίκτης μπορεί να κάνει τους χαρακτήρες να κοιμηθούν για να περάσει πιο εύκολα ο χρόνος.
Δεδομένου όμως ότι η μετακίνηση από το ένα σημείο του κόσμου στο άλλο γίνεται μεταπηδώντας από εξάγωνο σε εξάγωνο, είναι φυσικό ακόλουθο οι μάχες να προκύπτουν τυχαία, χωρίς κάποια προηγούμενη προειδοποίηση. Επίσης, το σύστημα που υιοθετούν είναι μικρό και θυμίζουν το πρώτο team level του Eternal Sonata.
Από τη μία ο κάθε χαρακτήρας έχει τη σειρά του, αλλά κάθε σειρά έχει χρονικό όριο εντός του οποίου ο παίκτης μπορεί να κινηθεί όπως θέλει. Ο χρόνος δεν μετρά εξ αρχής αλλά παρά μόνο όταν αρχίσει να κινείται ο χαρακτήρας. Όταν συμβαίνει αυτό, την ίδια δυνατότητα έχουν και οι αντίπαλοι. Εφόσον ο παίκτης σταματήσει, παύει να μετρά και ο χρόνος. Με αυτόν τον τρόπο κάθε σειρά μπορεί να χωρίζεται σε στάδια με τον παίκτη να έχει τον απαραίτητο χρόνο (με εξαίρεση αν έχει προηγηθεί λανθασμένη διαχείριση αυτού) για να προσαρμοστεί στα ανά πάσα στιγμή δεδομένα της μάχης.
