O Steven L. Kent είναι ο συγγραφέας του The Ultimate History of Videogames, του πιο σημαντικού βιβλίου για τη βιομηχανία σύμφωνα με το Authority. Μιλήσαμε με τον Kent για να ακούσουμε την άποψή του σε αυτή την γεμάτη αλλαγές περίοδο για τα Videogames, και να συζητήσουμε και τη φετινή Ε3. Μπορεί να μην συμφωνούμε με όλες τις απόψεις του, αλλά έχουν σίγουρα μεγάλο ενδιαφέρον.
Auth: Τώρα πλέον που το Ultimate History of Videogames αντιμετωπίζεται ως το καλύτερο βιβλίο του είδους του, πώς αισθάνεστε γι’ αυτό; Πιστεύετε ότι πέτυχε το στόχο του;
Kent: Είσαι πολύ ευγενικός. Ξέρεις, Ηλία, πριν από μερικούς μήνες το Game Informer δημοσίευσε μια λίστα βιβλίων με θέμα τα video games που θα έπρεπε να διαβάσει ο κόσμος. Στην κορυφή της λίστας βρισκόταν το Masters of Doom του David Kushner. Στη δεύτερη θέση βρισκόταν το Phoenix: The Fall and Rise of Video Games του Lenny Herman—ένα βιβλίο που χρησιμοποίησα κατά τη συγγραφή του βιβλίου μου και αναφέρθηκα σε αυτό πολλές φορές. Τρίτο ήταν το Snowcrash, ένα θαυμάσιο μυθιστόρημα του Neal Stevenson. Δεν είμαι σίγουρος ότι συμφωνώ μαζί τους σχετικά με το συγκεκριμένο βιβλίο και σε ποιο βαθμό είναι σημαντικό για τα video games, αλλά πρόκειται για εξαιρετικό μυθιστόρημα. Το δικό μου βιβλίο ήταν τέταρτο στη λίστα. Πιστεύω ότι υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί άνθρωποι που δείχνουν ενδιαφέρον για πολλά διαφορετικά βιβλία. Χαίρομαι που το βιβλίο μου περιλαμβάνεται σε αυτά. Τώρα, αν πέτυχα το στόχο μου; Ούτε κατά διάνοια. Κοίταξε, πίστευα ότι είχα στα χέρια μου ένα έργο που θα πουλούσε τουλάχιστον ένα εκατομμύριο αντίτυπα. Όταν ξεκίνησα το βιβλίο, σκεφτόμουν ότι όλοι οι gamers του κόσμου θα ήθελαν να αποκτήσουν ένα αντίτυπο. Έπεσα εντελώς έξω. Σε κάθε περίπτωση πάντως, είμαι πολύ υπερήφανος για το βιβλίο. Πιστεύω ότι έχει συλλάβει και παρουσιάζει με μεγάλη ακρίβεια την πορεία των Videogames.
Auth: Γιατί πιστεύετε ότι δεν έχει υπάρξει άλλο βιβλίο που να παρουσιάζει τόσο διεξοδικά και αναλυτικά την ιστορία των videogames;
Kent: Τώρα νομίζω ότι τα παραλές. Το Masters of Doom είναι πιο αναλυτικό, αλλά εστιάζει κυρίως σε συγκεκριμένους τομείς. Ο Kushner εστίασε σε μία εταιρεία, την id. Παραδόξως, στους ανθρώπους της id δεν άρεσε το βιβλίο, ισχυρίζονται ότι παρουσιάζει τα πάντα από την οπτική του John Romero, παραγκωνίζοντας την οπτική του John Carmack. Ωστόσο, κατά τη γνώμη μου, ο Kushner παρουσίασε μια ισορροπημένη εικόνα. Εγώ ήμουν τυχερός. Την εποχή που έγραφα το βιβλίο, έγραφα για τα Videogames στη USA Today, τη Japan Times, το MSNBC, το Next Generation, τη Chicago Tribune και διάφορες άλλες εξαιρετικές εκδόσεις. Έτσι είχα πρόσβαση παντού. Όλοι μου άνοιγαν τις πόρτες τους, όχι γιατί με συμπαθούσαν ή γιατί ήθελαν να μπουν στο βιβλίο, αλλά γιατί έτσι άνοιγε η πόρτα για κάλυψη στις άλλες εκδόσεις για τις οποίες εργαζόμουν. Για να μπορέσω να ολοκληρώσω τη συγγραφή του βιβλίου μου, έγραφα άρθρα. Δηλαδή, πήρα συνέντευξη από τον Tom Kalinske της SEGA για το βιβλίο, γράφοντας άρθρα για το τι κάνει αυτή την εποχή στο Next Gen ή τη USA Today. Έτσι όλοι ήταν ευχαριστημένοι.
Auth: Ποια νομίζετε ότι είναι η σχέση ανάμεσα στο σύγχρονο gamer και την ιστορία των Videogames γενικότερα; Πιστεύετε ότι ο κόσμος ενδιαφέρεται να μάθει για την προέλευση του αγαπημένου του χόμπι; Θα έπρεπε να ενδιαφέρεται;
Kent: Πολύ καλή ερώτηση! Νομίζω ότι αυτό που συνέβη κάποτε στον κινηματογράφο, συμβαίνει τώρα σιγά σιγά στα Videogames. Όταν βγήκε η νέα ταινία Terminator, έβαλα τον έφηβο γιο μου να δει το Terminator 2. Του άρεσε, φυσικά. Πιστεύω όμως ότι αν είχε δει το αρχικό Terminator δεν θα μπορούσε να το εκτιμήσει. Το T2 βγήκε το 1991 από όσο θυμάμαι. Τα ειδικά εφέ ήταν εκπληκτικά για την εποχή, αλλά με βάση τα σημερινά πρότυπα, είναι μάλλον αξιοθρήνητα. Το αρχικό Terminator βγήκε το 1984. Εξαιρετικό σενάριο, αλλά τα ειδικά εφέ... τέλος πάντων, ήταν μια ταινία low budget που γυρίστηκε πριν από 25 χρόνια. Εγώ μπορώ να το εκτιμήσω γιατί ήμουν 24 όταν προβλήθηκε και το θυμάμαι για ιστορικούς λόγους. Υπάρχει όμως μια ολόκληρη γενιά, ή και δύο, που δεν είχαν γεννηθεί όταν δημιουργήθηκε το Pong, έτσι το παιχνίδι τούς φαίνεται πρωτόγονο και δεν μπορούν να το εκτιμήσουν ή να παίξουν. Γι’ αυτούς, το Defender και το Pac-Man είναι αρχαία κειμήλια και ως τέτοια μπορεί να τα δοκιμάσουν. Και όπως τα movie studio φτιάχνουν remake των σημαντικών ταινιών, νομίζω ότι σιγά σιγά θα βλέπουμε update παλαιότερων παιχνιδιών ως downloadable games στο XBLA και την Virtual Console. Η τεχνολογία τείνει να ξεπερνάει την ψυχαγωγία. Η μουσική jazz και το πρώιμο rock, η παλαιά τηλεόραση και οι πρώτες ταινίες, είναι παραδείγματα έργων τέχνης που εκτιμώνται κυρίως από μεγαλύτερους ανθρώπους, όπως είμαι εγώ και από κάποιους γνώστες. Τα βιβλία έχουν καλύτερη αντιμετώπιση με την πάροδο του χρόνου.
Auth: Επικρατεί η άποψη ότι η βιομηχανία των Videogames εξελίχθηκε πιο γρήγορα από ό,τι έπρεπε σε τεχνολογικό επίπεδο, παρακάμπτοντας πολλά σημαντικά στάδια στην πορεία, όπως η ανάπτυξη της σκηνοθεσίας, των χαρακτήρων ή του σεναρίου. Σε ποια επίπεδα ο κλάδος παραμένει ακόμη ανώριμος;
Kent: Φυσικά, όσον αφορά στο σενάριο, υπάρχουν ακόμη αρκετές ελλείψεις, αλλά, να σου πω κάτι; Αυτό αποτελεί ως ένα βαθμό συνάρτηση του τι θέλουν οι gamers. Όταν η Atari και η Sierra έφεραν επαγγελματίες συγγραφείς, οι gamers δεν έδωσαν καμία σημασία. Βεβαίως, υπάρχουν και εξαιρέσεις. Μέρος της ποιότητας και της επιτυχίας της σειράς Half-Life οφείλεται στο γεγονός ότι η Valve έφερε έναν επαγγελματία, ο οποίος δημιούργησε μια εκπληκτική ιστορία... και αυτό ήταν εμφανές. Αλλά και ο Douglas Adams, ο Terry Pratchett, ο Terry Brooks, ο Orson Scott Card και πολλοί άλλοι μεγάλοι συγγραφείς ασχολήθηκαν με games και αγνοήθηκαν.
Είναι πραγματικά ενδιαφέροντα τα όσα λέει ο κύριος Kent, αν και σε πολύ μεγάλο βαθμό φοβάμαι ότι αμπελοφιλοσοφεί.
Πάντως ειδικά για τα σενάρια των παιχνιδιών έχει δίκιο. Σκέψου ότι η ειρωνία είναι πως τον Pratchett τον ανακάλυψα από το Discworld Noir και τώρα έχω περίπου 10 βιβλία του! Και μετά σου λέει τα video games κάνουν κακό...