Από τις απαρχές του modding οι δημιουργοί είχαν ένα και μοναδικό σκοπό: να ασχοληθούν με τον τίτλο που αγαπάνε και να τον επεκτείνουν, όσο περισσότερο γίνεται, για τη δική τους ευχαρίστηση αλλά και των φίλων τους.
Αν και αρχικά οι modders ασχολούνταν μόνο με τη διεύρυνση του art, σε εκείνες τις προϊστορικές εποχές του 1980, σιγά σιγά άρχισαν να μπλέκονται και με τον προγραμματισμό, ιδιαίτερα από τη στιγμή που οι επαγγελματίες developers ξεκίνησαν να μοιράζουν τις μηχανές τους και τα εργαλεία τους.
Η κοινότητα του modding έχει εξελιχθεί σήμερα σε μια ανεξάρτητη δύναμη στο χώρο της ανάπτυξης, που συμπληρώνει και επεκτείνει την γενικότερη ανάπτυξη σε δυσθεώρητα ύψη έκφρασης.
Δεν είναι έκπληξη σήμερα να δούμε ένα mod να κυκλοφορεί επίσημα από μια εταιρία, να έχει το δικό του site, να αποσπά βραβεία, να γίνεται review σε sites και οι δημιουργοί να κερδίζουν ακόμα και θέση στην επαγγελματική ομάδα ανάπτυξης.
Από αυτήν την άποψη, η εξέλιξη της modding σκηνής δεν μπορεί παρά να είναι κάτι καλό για τη βιομηχανία. Μην ξεχνάμε ότι μέσω αυτής ξεπήδησε και ο “ανεξάρτητος developer”, που σήμερα μας έχει δώσει τίτλους όπως το Braid και το Limbo.
Παρόλα αυτά, το εν λόγω άρθρο δεν είναι ένα αφιέρωμα στη modding σκηνή αλλά αφορά το πώς οι εταιρίες έχουν καταλήξει να εκμεταλλεύονται την καλή διάθεση των modders, την αφοσίωση και το χρόνο που σπαταλούν.
Το φίδι από την τρύπα
Η εξέλιξη των Videogames έχει φτάσει σε πολύ υψηλά επίπεδα, σχεδόν κινηματογραφικά, και αυτό αναμενόμενα έχει δημιουργήσει πολλά προβλήματα στην ανάπτυξή τους.
Οι developers ορίζονται από τις οικονομικές πολιτικές των εταιριών και πολύ σπάνια έχουν τη δυνατότητα να παρεκκλίνουν. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι publishers είναι οι «κακοί» αλλά ότι το καπιταλιστικό μοντέλο που αναπόφευκτα βασίζεται οποιαδήποτε βιομηχανία έχει φτάσει και στη δική μας.
Το αποτέλεσμα αυτού είναι οι publishers και οι developers να χρησιμοποιούν όλα τα διαθέσιμα μέσα για να αναπτύξουν ή να βελτιώσουν τους τίτλους τους. Ένα από τα διαθέσιμα μέσα είναι φυσικά και οι modders.
Μπορούμε να πούμε μάλιστα ότι είναι και το πιο αποτελεσματικό μέσο, αφού είναι δωρεάν και διακατέχεται από ένα ασίγαστο πάθος.
Η δυσκολία που έχει η σύγχρονη, επαγγελματική ανάπτυξη Videogames χωρίζεται σε δύο μέρη: α) στην δυσκολία που προκαλείται από τον συνήθως μικρό διαθέσιμο χρόνο ανάπτυξης και β) στη δυσκολία που προκαλείται από το επίπονο beta testing λόγω της πολυπλοκότητας των τίτλων.
Ο χρόνος ορίζει την ποιότητα των ιδεών, την εφαρμογή των εργαλείων, το μάρκετινγκ, το διαθέσιμο κεφάλαιο ανάπτυξης και όλα όσα περιλαμβάνονται στην γενικότερη ανάπτυξη ενός Videogame.
Ο χρόνος αυτός ορίζεται από τον publisher και εξαρτάται βέβαια από τη φήμη/ικανότητα του developer αλλά και τον τίτλο που αναπτύσσει.
Το beta testing, το τελευταίο στάδιο που περνάει η ανάπτυξη ενός τίτλου πριν πάει στην παραγωγή, είναι επίσης σημαντικό και έχει φυσικά και το δικό του ξεχωριστό χρονοδιάγραμμα.
