Είναι χαρακτηριστικό της βιομηχανίας των Videogames να αποτελείται από κομμάτια, ιδιαίτερα από τη στιγμή που η εξέλιξή της έγινε ραγδαία, στην μετά-3D εποχή.

To Deus Ex παραμένει το πιο σοβαρό παράδειγμα γραφής που ασχολείται με φιλοσοφικά ερωτήματα για την ανθρώπινη ύπαρξη και το βάρος των επιλογών

To Deus Ex παραμένει το πιο σοβαρό παράδειγμα γραφής που ασχολείται με φιλοσοφικά ερωτήματα για την ανθρώπινη ύπαρξη και το βάρος των επιλογών

H σειρά The Legend of Zelda είναι ένα κλασικό παράδειγμα όπου το σενάριο οδηγείται από τη χρήση των αντικειμένων και των upgrades

H σειρά The Legend of Zelda είναι ένα κλασικό παράδειγμα όπου το σενάριο οδηγείται από τη χρήση των αντικειμένων και των upgrades

To Monkey Island κατάφερε να περάσει τις εντολές επιτυχώς στο ποντίκι, δίνοντας φυσικότητα στις επιλογές και επιτρέποντας να λάμψει το καλό -και χιουμοριστικό- γράψιμο του Ron Gilbert

To Monkey Island κατάφερε να περάσει τις εντολές επιτυχώς στο ποντίκι, δίνοντας φυσικότητα στις επιλογές και επιτρέποντας να λάμψει το καλό -και χιουμοριστικό- γράψιμο του Ron Gilbert

Παλαιότερα ο σχεδιαστής ήταν προγραμματιστής, σεναριογράφος, μουσικός, διαφημιστής, ένας σούπερ-εργάτης για όλες τις δουλειές.

Αναπόφευκτα η εξάπλωση της βιομηχανίας και η εξέλιξη της τεχνολογίας έλυσε τα χέρια του σε πολλά θέματα, δημιουργώντας παράλληλα μια σειρά από εργασιακές θέσεις, βάζοντας σε μια τάξη όλους όσοι ασχολούνται με την ανάπτυξη και την έκδοση των Videogames.

Σήμερα έχουμε δεκάδες άτομα για συγκεκριμένες θέσεις. Υπάρχει ο υπεύθυνος του σχεδιασμού, ο υπεύθυνος του animation, των γραφικών, της μουσικής, της δοκιμής, της προώθησης, της χρηματοδότησης και τα λοιπά.

Ένα μόνο πόστο είναι αυτό που ουσιαστικά έχει παραμείνει ανεξήγητα στην δικαιοδοσία του υπεύθυνου σχεδίασης: το πόστο του σεναρίου.

Ορνιθοσκαλίσματα

Γιατί συμβαίνει αυτό ρωτάτε; Αυτό είναι όντως μια απορία που ακόμα δεν έχει λυθεί επαρκώς. Από την εποχή των Text Adventures μέχρι και σήμερα -με ελάχιστες εξαιρέσεις- η συγγραφή της ιστορίας είναι δικαιοδοσία του υπεύθυνου σχεδίασης ή απλά εντάσσεται μέσα στις συντονιστικές του αρμοδιότητες.

Το αποτέλεσμα είναι εμφανές. Ενώ όλα τα επίπεδα ενός Videogame έχουν εξελιχθεί (γραφικά, χειρισμός, animation, online και τα λοιπά), οι ιστορίες παραμένουν κακογραμμένες, μέτριες, ανούσιες, τουλάχιστον στο μεγαλύτερό τους βαθμό.

Πρωτίστως, αυτό είναι κατάλοιπο μιας παλαιότερης εποχής, που όπως αναφέραμε και πιο πάνω όλα περνούσαν από τα χέρια ενός ανθρώπου. Η ιστορία (ή η ιδέα για μια ιστορία) ξεκίναγε συνήθως από την ιδέα του gameplay, και αυτές οι δύο πλευρές αλληλοσυμπληρώνονταν καθώς το Videogame έπαιρνε σάρκα και οστά.

Πολλές φορές δεν χρειαζόταν καν να υπάρξει ένα κεντρικό σενάριο και όλα στηρίζονταν γύρω από τη σύλληψη ενός χαρακτήρα, όπως π.χ. στην προϊστορική εποχή του Pac-Man ή στην μεταγενέστερη του Dizzy.

Αναπόφευκτα, καθώς ο προγραμματιστής/σχεδιαστής έβαζε σε κώδικα τους μηχανισμούς που είχε συλλάβει, οι ικανότητες του ήρωα άλλαζαν, σχεδιάζονταν ξανά και μαζί και η ιστορία.

Οι απλές ιδέες για ένα σενάριο έπαιρναν άλλη μορφή καθώς διαμορφώνονταν τα επίπεδα και ο σχεδιαστής ανακάλυπτε ότι μπορεί να κάνει τον χαρακτήρα να χρησιμοποιήσει κι άλλα όπλα, να πετάξει, να γίνει άτρωτος και τα λοιπά.

Η λογική αυτή είχε νόημα. Δεδομένης της πρώτης φύσης των Videogames σαν απλά παιχνίδια, η έμφαση ήταν στους μηχανισμούς του gameplay και, αναλόγως με την πορεία τους, ο σχεδιαστής άλλαζε και το σενάριο.

Ακόμα και όταν τα Videogames ξεκίνησαν να είναι λίγο πιο απεικονιστικά, όπως π.χ. στην περίπτωση του The Legend of Zelda, η κεντρική ιστορία ήταν απλή, μια ιδέα, και το gameplay (τα όπλα και τα αντικείμενα) οδηγούσαν το σενάριο στο επόμενο Boss.