Τα Videogames ήταν πολύ πιο απλά. Ένας καλός χαρακτήρας, έξυπνο και εθιστικό gameplay, καλός χειρισμός και -όχι αναγκαστικά- καλά γραφικά, ήταν οι βάσεις για την επιτυχία στις περισσότερες περιπτώσεις.

H γυμνή φωτογράφηση θηλυκών χαρακτήρων των Videogames στο PlayBoy ήταν επίδειξη ωριμότητας της βιομηχανίας ή απλά μια ψηφιακή ονείρωξη;

H γυμνή φωτογράφηση θηλυκών χαρακτήρων των Videogames στο PlayBoy ήταν επίδειξη ωριμότητας της βιομηχανίας ή απλά μια ψηφιακή ονείρωξη;

Το Deus Ex είχε σοκάρει με την ωριμότητα των ιδεών και των διαλόγων του. Έχουμε να δούμε κάτι αντίστοιχο από τότε όμως

Το Deus Ex είχε σοκάρει με την ωριμότητα των ιδεών και των διαλόγων του. Έχουμε να δούμε κάτι αντίστοιχο από τότε όμως

Το DOOM είχε προκαλέσει με το ρεαλισμό του και με το "κολάσιμο" gameplay του και ήταν ένας από τους τίτλους που ξεκίνησε την αλλαγή νοοτροπίας του κοινού για τα "παιδικά" Videogames

Το DOOM είχε προκαλέσει με το ρεαλισμό του και με το "κολάσιμο" gameplay του και ήταν ένας από τους τίτλους που ξεκίνησε την αλλαγή νοοτροπίας του κοινού για τα "παιδικά" Videogames

Το κοινό ήταν πιο άμεσο, πιο διψασμένο και λιγότερο πολύπλοκο στη διαδικασία επιλογής του, γεγονός που έκανε τη δουλειά των εταιριών σχετικά ευκολότερη.

Σήμερα;  Σήμερα υπάρχει ένας λαβύρινθος προτιμήσεων που στηρίζονται στα πιο βατά και ταυτόχρονα στα πιο πολύπλοκα μέρη ενός Videogame.

Το είδος των Videogames έχει αποκτήσει κοινωνικές προεκτάσεις, το κοινό του είναι ένα μωσαϊκό που αν το κοιτάξεις ολόκληρο μεμιάς προκαλεί ίλιγγο, ενώ η έννοια της ποιότητας έχει αναμορφωθεί σε ένα πολυπλόκαμο τέρας.

Πλέον δεν φτάνει ένας τίτλος να είναι απλά καλός. Πρέπει να πληροί και άλλες προϋποθέσεις που μπορεί να μην έχουν να κάνουν άμεσα με την ποιότητά του gameplay.

H βιωσιμότητα του είδους στο οποίο ανήκει, η DLC λογική του, η διάρκειά του, η σχέση του με τον κινηματογράφο, η τηλεοπτική του παρουσία, παράμετροι που παίζουν πολύ πιο σημαντικό ρόλο από ότι παλαιότερα.

Από όλες τις παραπάνω παραμέτρους όμως, μία είναι αυτή που δεν αναφέραμε και που παραμένει η πιο δύσκολη να προσδιοριστεί και να ενταχθεί σε κανόνες: η παράμετρος της ωριμότητας ενός Videogame. Με άλλα λόγια, πότε ένας τίτλος μπορεί να θεωρηθεί ώριμος και πότε παιδικός; Παίζει ρόλο στην επιτυχία ενός Videogame και πώς επηρεάζει –αν επηρεάζει- το κοινό;

Ωριμότητα και παιδικότητα

Δεν είναι παράλογο να θεωρήσουμε ότι η πραγματική γέννα αυτής της παραμέτρου έγινε ουσιαστικά με την γέννηση της τεχνολογίας 3D. Η αυξανόμενη τάση των Videogames προς τη ρεαλιστική απεικόνιση άλλαξε τον τρόπο που το κοινό έβλεπε τους περισσότερους τίτλους.

Τα sprites αντικαταστάθηκαν με λεπτομερή 3D μοντέλα, οι 2D και οι ισομετρικοί κόσμοι έδωσαν τη θέση τους σε τρισδιάστατες πόλεις και απέραντες εκτάσεις με καιρικά εφέ σε πραγματικό χρόνο, ενώ τα όπλα μεταμορφώθηκαν από την «πίου-πίου» λογική του Ikari Warriors σε φονικά εργαλεία που προσφέρουν -έστω και σε απειροελάχιστο βαθμό- την αίσθηση ενός πραγματικού πυροβολισμού.

Αναμενόμενα, το κοινό έπρεπε να αναπροσαρμόσει τις πεποιθήσεις του και να αποκτήσει νέους τρόπους εξέτασης του κάθε Videogame.

Αρχικά επήλθε ο πιο κλασικός διαχωρισμός που θα μπορούσε να γίνει ποτέ. Ο διαχωρισμός με βάση την εικόνα. Με άλλα λόγια, τι είναι αυτό που βλέπει ο κάθε παίκτης; Μοιάζει παιδικό, με πολλά χρώματα και αστείους χαρακτήρες; Τότε πρέπει να είναι για παιδιά. Μοιάζει επιθετικό, με πολλούς θανάτους και σκοτεινές περιοχές; Πρέπει να είναι ώριμο, πιο ενήλικο.

Η φράση «ο Mario είναι για παιδιά», που κατ’ επέκταση δημιούργησε το κλασικό μότο «η Nintendo είναι για παιδιά», βασίζεται ακριβώς πάνω στην πρώιμη λογική του διαχωρισμού της εικόνας που αναφέραμε. Ακόμα και πριν την 3D εποχή, υπήρχαν υπόνοιες για αυτό το διαχωρισμό με την κόντρα του Mario και του Sonic.