Το άρθρο με το μακάβριο αυτό όνομα, που σημαίνει κυριολεκτικά «μετά θάνατον», δε θα μπορούσε να έχει καλύτερο αντικείμενο από το BioShock της 2Κ Games.

Φυσικά, ο «θάνατος» στην περίπτωση αυτή δεν αφορά τον ίδιο τον τίτλο, ο οποίος σημείωσε μεγάλη εμπορική και ποιοτική επιτυχία, αλλά είναι μια μεταφορική έννοια.

Πρόκειται για μια εκ των υστέρων, «κατόπιν εορτής», ανάλυση αν και στη συγκεκριμένη περίπτωση η «νεκροψία» ταιριάζει ιδανικά με την ατμόσφαιρα του αντικειμένου μας. Περιττό να πούμε ότι, αν για κάποιον λόγο δεν έχετε παίξει ακόμα το BioShock πρέπει να αφήσετε στην άκρη το άρθρο και να το κάνετε τώρα, χωρίς να διαβάσετε τα spoilers που ακολουθούν.

Πραγματικά, αν δεν έχετε τελειώσει το παιχνίδι μη διαβάσετε παρακάτω, καθώς θα χάσετε ένα πολύ μεγάλο μέρος της γοητείας του. Άλλωστε, δε θα είχε νόημα να επιχειρήσει κανείς μια «χειρουργική» ανάλυση του συγκεκριμένου τίτλου χωρίς να την επικεντρώσει στην υπόθεση του. Και αυτό επειδή εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα από τα σπάνια εκείνα παιχνίδια δράσης τα οποία δεν χρησιμοποιούν την υπόθεση τους ως δικαιολογία για να πυροβολεί ο παίκτης ό,τι κινείται, αλλά για έναν τίτλο ο οποίος οικοδομεί την ανατριχιαστική ατμόσφαιρα του πάνω σε μια σκοτεινή και συναρπαστική ιστορία.

Το BioShock είναι ένα πραγματικό θρίλερ, από τα καλύτερα του είδους μάλιστα. Ωστόσο, οι δημιουργοί του δεν επιχείρησαν να στήσουν «κινηματογραφικά» την υπόθεση του τίτλου, παρόλο που υπάρχουν σαφείς αναφορές στο φιλμ νουάρ, ίσως και στη σουρεαλιστική βία του Κιούμπρικ. Αντίθετα, εκμεταλλεύτηκαν πλήρως τους μηχανισμούς ενός παιχνιδιού για να αποκαλύψουν σιγά-σιγά τα μυστικά της πόλης στον παίκτη είτε αυτά έχουν πρακτικό και άμεσο αντίκτυπο στο gameplay είτε αποτελούν κομμάτια ενός παζλ, το οποίο θα αποκαλύψει τελικά μια διαφορετική εικόνα από εκείνη που διαγραφόταν αρχικά.

Ο παίκτης μπαίνει στη θέση ενός άτυχου-τυχερού ανθρώπου ο οποίος επιζεί από μια συντριβή αεροπλάνου στη μέση του ωκεανού (κάπου γύρω στο 1959-60) για να βρεθεί σε μια εφιαλτική πόλη-φάντασμα κάτω από το βυθό. Καθώς προσπαθεί απεγνωσμένα, στα τυφλά σχεδόν, να επιβιώσει αντιμετωπίζοντας ανεξήγητα παραμορφωμένους, μισότρελους ανθρώπους, βρίσκει σαν μοναδικό σύμμαχο τη ζεστή και φιλική φωνή του μυστηριώδη Atlas.

Ο Atlas δίνει οδηγίες από τον ασύρματο στον πρωταγωνιστή για να του εξηγήσει τι συμβαίνει και να τον βοηθήσει να επιβιώσει. Σε αντάλλαγμα θέλει τη βοήθεια του πρωταγωνιστή για να σώσει την οικογένεια του και να δραπετεύσει από την πόλη.

Στην πορεία, ο παίκτης ανακαλύπτει ηχητικά ντοκουμέντα-ημερολόγια (και ορισμένες φορές φαντάσματα) διαφόρων κατοίκων και σημαντικών προσώπων της καταδικασμένης πολιτείας, ενώ στη συνέχεια βρίσκει ένα-ένα τα πρόσωπα αυτά νεκρά με διάφορους τρόπους.

Όσοι είναι ακόμα ζωντανοί εκτελούνται από τον πρωταγωνιστή, καθώς βρίσκονται σε κατάσταση απόλυτης παραφροσύνης. Μόνη πιθανή εξαίρεση είναι τα εφιαλτικά κοριτσάκια-νεκροφάγοι, που ρουφούν το αίμα από φρέσκα πτώματα με τεράστιες σύριγγες και το πίνουν για να παράγουν Adam, το μεταλλαγμένο αίμα που χρησιμοποιείται για την απόκτηση plasmids, των ισχυρών ουσιών που δίνουν εκπληκτικές ικανότητες στο χρήστη τους.