Εξαιρετικό κείμενο THS. Καιρό έχω να διαβάσω κάτι τόσο ενδιαφέρον στο internet, αν και το θέμα που θίγεις πάντα με ενδιέφερε και κυνηγάω τέτοια κείμενα.

Έχεις απόλυτο δίκιο ότι οι προτεραιότητες έχουν αλλάξει. Κάποτε, όταν μιλούσαμε για τα «ουφάδικα» η κατάσταση ήταν απλή. Το μηχάνημα έπρεπε να «τρώει» το κέρμα όσο πιο γρήγορα μπορούσε, χωρίς να εκνευρίζει τον παίκτη τόσο που να το παρατήσει αμέσως. Το οξύμωρο είναι ότι πλέον, εφόσον παίζουμε στο σπίτι μας και στους καναπέδες μας, το βασικό ζητούμενο δεν είναι η δυσκολία, αλλά μάλλον η ευκολία. Ένα παιχνίδι στοχεύει στο να μας ευχαριστήσει όσο το δυνατόν περισσότερο, οπότε πλέον το ζητούμενο για ένα παιχνίδι είναι, νομίζω, να είναι όσο πιο εύκολο γίνεται, χωρίς να μας εκνευρίζει και να μας κάνει να νιώθουμε ηλίθιοι. Το ζητούμενο είναι να νιώσω ότι κατάφερα κάτι, ότι πέτυχα έναν άθλο. Πρέπει να είναι άθλος, μεν, αλλά το πιο σημαντικό είναι να πετύχω. Αν αποτύχω, τότε το παιχνίδι με έχει κάνει να νιώσω άσχημα.

Όπως πολύ σωστά λες, πλέον μιλάμε για πολύπλοκες εμπειρίες, με πάρα πολλές μεταβλητές και επίπεδα. Τα δεδομένα του Pacman ήταν συγκεκριμένα. Οι δεξιότητες ή οι προκαταλήψεις, προδιάθεση, γνώσεις που απαιτούσε από τον χρήστη ήταν συγκεκριμένες. Οπότε, πάνω κάτω, όλοι βίωναν το Pacman με σχεδόν τον ίδιο τρόπο και ήταν εύκολο κάποιος να προβλέψει στατιστικά την συμπεριφορά του χρήστη. Στα σημερινά παιχνίδια, με τους χάρτες, τις αναφορές στην ιστορία, την φιλοσοφία, την πολιτική, τους ανοιχτούς κόσμους, τα χρώματα, τα πολύπλοκα σχέδια κτλ, κτλ, κτλ, είναι εξαιρετικά δύσκολο να προβλέψει κάποιος τι θα κάνει ο παίκτης, πώς θα αισθανθεί, πώς θα αντιδράσει. Εδώ καλά καλά δεν ξέρει πώς θα αντιδράσει το ίδιο το λογισμικό, με αποτέλεσμα bugs, glitches, exploits κτλ, κτλ, κτλ. Μία συγκεκριμένη συνθήκη για εμένα σε ένα παιχνίδι, που παίζω 20+ χρόνια, μπορεί να είναι εύκολη και για εσένα, που επίσης παίζεις 20+ χρόνια, αλλά διαφορετικά παιχνίδια ή με διαφορετικό τρόπο, μπορεί να είναι βουνό. Εγώ μπορεί να καταλάβω τις αναφορές ή να αντιληφθώ σωστότερα τις μεταβλητές της πρόκλησης κι εσύ, είτε λόγω γνώσεων ή βιωμάτων ή ψυχοσύνθεσης, να τα αντιληφθείς διαφορετικά από ότι στόχευαν οι σχεδιαστές και άρα να δυσκολεύεσαι σε μία θεωρητικά εύκολη ενέργεια.

Όσο πιο πολύπλοκο γίνεται ένα video game τεχνικά, αφηγηματικά ή στους μηχανισμούς του, τόσο πιο απρόβλεπτη είναι η αντίδραση του χρήστη. Όπως ακριβώς γίνεται και με την τέχνη. Τις οδηγίες χρήσης μίας κονσέρβας με φασόλια την αντιλαμβανόμαστε όλοι το ίδιο, αλλά όταν η ίδια κονσέρβα γίνεται τέχνη στα χέρια του Andy Warhol, τότε ο καθένας μας το αντιλαμβάνεται διαφορετικά.

Για αυτό και πλέον έχουμε όλο και περισσότερα παιχνίδια που «παίρνουν τον παίκτη από το χεράκι», όπως τα CoD. Ωστόσο, ταυτόχρονα είναι και αυτός ένας από τους λόγους που τα video games αξιώνουν πλέον να θεωρούνται και ως μορφή τέχνης.

Δεν θέλω να καταλήξω κάπου. Απλά, όπως με τον Blackstorm, το κείμενό σου μου προσέφερε ερεθίσματα και τροφή για σκέψη και είπα να παραθέσω κάποιες ιδέες για να πάει παρακάτω η συζήτηση.

Πολύ καλό άρθρο, ομολογουμένως. Πολύ σωστή και η επιλογή εικόνων. Το ζήτημα είναι πως πλέον το normal είναι το παλιό easy. Κινούμαστε προς ένα σημείο, ή μάλλον βρισκόμαστε σε ένα σημείο, όπου τα games γίνονται ταινίες. Πλήρωσες για το game? Οφείλουμε να σε βοηθήσουμε όσο πιο ανώδυνα γίνεται- έστω η πλειονότητα των τίτλων- να δεις ό,τι σχεδιαάσαμε. Ευτυχώς που κόντρα στις επιταγές των καιρών, επιμένουν να υπάρχουν τίτλοι όπως το Demon's Souls ή το Hard Corps, ακόμη και το αρκετά πιο hardcore DoDonPachi Resurrection. Imo, τίτλοι όπως το Super Meat Boy είναι ο ορισμός της σωστής δυσκολίας. Το παιχνίδι σε πιάνει από το χέρι και σε εκπαιδεύει να αντιμετωπίζεις σιγά σιγά καταστάσεις, που αρχικά φαντάζαν αδύνατες.
Ακόμη θυμάμαι τις εποχές που πάταγα ξανά το start στο Super Ghosts N Goblins και περίμενα πως επιτέλους θα φτάσω στον επόμενο άγνωστο κόσμο, πως θα καταφέρω να δω το true ending.
Βέβαια πάντα πρέπει να υπάρχει η χρυσή τομή μεταξύ καταστάσεων που δοκιμάζουν- επιβραβεύουν την ικανότητα του παίκτη- πχ τα υπέροχα setpieces του πρώτου Halo ή ακόμη και ο τρόπος που προσεγγίζει τις καταστάσεις στο Half Life 2- και το trial and error...