Η μακρόχρονη πορεία της σειράς, από τα έγκατα της δεκαετίας του '80 έως και στις μέρες μας, χαρακτηρίστηκε από έντονα σκαμπανεβάσματα και τεχνολογικά επιτεύγματα και χαρακτήρισε διάφορες γενιές παικτών.

Από το πρώτο Prince of Persia του 1989, μέχρι το υπερσύγχρονο The Forgotten Sands με τη χολιγουντιανή υποστήριξη, ο χώρος των videogames εξελίχθηκε, ωρίμασε, άλλαξε, κοίταξε αλλού και επέστρεψε στις ρίζες του, περισσότερες φορές από όσο θα ήθελε κανείς.

Η τρομακτική εξέλιξη της βιομηχανίας, που άφησε πίσω της τους geeks των υπογείων και αγκάλιασε πολυεκατομμυριούχους σχεδιαστές και εταιρείες κολοσσούς, φαίνεται να αντικατοπτρίζεται στην πορεία της διάσημης σειράς, που από ταπεινή δισδιάστατη platform περιπέτεια κατέληξε σε επιτυχία του box office.

Μια πορεία που σίγουρα δεν ήταν πάντα στρωμένη με ροδοπέταλα, μια πορεία που συνεχίζει σε άγνωστα μονοπάτια, μια πορεία που εξακολουθεί να επηρεάζει τα πράγματα με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Το Authority αποφάσισε να ρίξει μια ματιά στη σειρά με την ευκαιρία της ανακοίνωσης της επερχόμενης HD επανακυκλοφορίας της πρώτης τριλογίας, ελπίζοντας ότι θα ανακαλύψει την επίδρασή της στο χώρο των videogames, αλλά και για να εκφράσει ορισμένες απόψεις ως προς τη μελλοντική της εξέλιξη.

Δυναμικό ξεκίνημα

Το πρώτο Prince of Persia, που κυκλοφόρησε το 1989 στο Apple II, αποτέλεσε τον δεύτερο τίτλο του ταλαντούχου δημιουργού Jordan Mechner. Αφορούσε τις προσπάθειες ενός ανώνυμου πρωταγωνιστή να σώσει την πριγκίπισσα που αγαπούσε και παράλληλα, το βασίλειο της Περσίας από τον διαβολικό Jaffar.

Ο τίτλος τράβηξε τα βλέμματα του κόσμου χάρη στο ρεαλιστικό του animation που έγινε πραγματικότητα χάρη στην τεχνική rotoscoping, που επέτρεπε στους σχεδιαστές να μεταφέρουν αληθινό βίντεο στο "χαρτί" με τη μορφή animation.

Παράλληλα, ο τίτλος έμεινε γνωστός στην ιστορία για το αυξημένο επίπεδο δυσκολίας του, καθώς ο ασφυκτικός χρόνος (ο παίκτης έπρεπε να τον ολοκληρώσει σε 1 ώρα) και η ανάγκη για pixel perfect άλματα, αποτελούσαν την καρδιά του gameplay.

Τέλος, οι "περίεργες" για την εποχή μάχες, που βασίζονταν στις ξιφομαχίες, έδεναν ένα περίεργο σύνολο, που έμελλε να γεννήσει μια τεράστια σειρά τίτλων.

Πέρα από την ίδια τη γέννηση της σειράς, ο πρώτος αυτός τίτλος ξεκίνησε άλλη μια παράδοση της σειράς, που συνεχίζεται έως και σήμερα και δεν είναι άλλη από την ύπαρξη θεαματικού animation, που ναι μεν εμφανίζεται υπερβολικό, όμως διακρίνεται από μια φυσικότητα που αποτέλεσε παράδειγμα και για άλλες δημιουργίες.

Δυστυχώς ξεκίνησε και άλλη μια, λιγότερο θετική παράδοση, που ήθελε τον πρώτο τίτλο μιας τριλογίας να είναι και ο καλύτερος, με τους υπόλοιπους είτε να είναι αδιάφοροι είτε απλά κακοί. Το Prince of Persia 2: The Shadow and the Flame (1993) και, περισσότερο, το Prince of Persia 3D (1999), δεν κατάφεραν να τραβήξουν το ίδιο έντονα το ενδιαφέρον των παικτών, παρά τον εξελιγμένο τεχνικό τους τομέα.