PlayStation: To A και το Ω (Α' Μέρος)
Μπορεί ο Mario να είναι το πρόσωπο των videogames, όμως για εκατομμύρια κόσμο το συνώνυμο των Videogames είναι μια άλλη λέξη: PlayStation.
Μετά το Famicom Disk System η Nintendo θέλησε να ετοιμάσει ένα παρόμοιο περιφερειακό για το Super NES, γεννώντας έτσι τη συνεργασία της με τη Sony
Μετά το Famicom Disk System η Nintendo θέλησε να ετοιμάσει ένα παρόμοιο περιφερειακό για το Super NES, γεννώντας έτσι τη συνεργασία της με τη Sony
Μετά το έλεγχο της συμφωνίας με τη Sony από τον Yamauchi, άστραψε και βρόντηξε στη Nintendo, με τον ισχυρό άντρα να αλλάζει τα συμφωνηθέντα
Μετά το έλεγχο της συμφωνίας με τη Sony από τον Yamauchi, άστραψε και βρόντηξε στη Nintendo, με τον ισχυρό άντρα να αλλάζει τα συμφωνηθέντα
Το Jumping Flash έδειξε τις 3D δυνατότητες του PlayStation, αλλά δεν κατάφερε να εδραιώσει τους gameplay μηχανισμούς για να φέρει την 3D επανάσταση
Το Jumping Flash έδειξε τις 3D δυνατότητες του PlayStation, αλλά δεν κατάφερε να εδραιώσει τους gameplay μηχανισμούς για να φέρει την 3D επανάσταση
Το Authority παρουσιάζει την ιστορία του πιο επιτυχημένου brand name της βιομηχανίας.
Το “PlayStation concept” στην πραγματικότητα γεννήθηκε το 1988. Μετά το Famicom Disk System, η Nintendo ήθελε να κατασκευάσει ένα παρόμοιο add-on για την κονσόλα που θα παρουσίαζε ένα χρόνο μετά: το Super NES. Εκείνο τον καιρό η Sony, σε συνεργασία με την Ολλανδική Philips, ερευνούσε την κατασκευή ενός αποθηκευτικού μέσου με τον κωδικό CD-ROM/XA, έναν οπτικό δίσκο με ικανότητα να αποθηκεύει ήχο, βίντεο και δεδομένα Η/Υ ταυτόχρονα, ανοίγοντας έτσι τους ορίζοντες της ηλεκτρονικής ψυχαγωγίας. Η Sony ήταν υπεύθυνη και για την παροχή του Επεξεργαστή Ήχου SPC-700 του SNES. Έτσι η Nintendo αποφάσισε να συμφωνήσει μαζί της για την ανάπτυξη του CD-ROM περιφερειακού για την 16-bit κονσόλα της.
Για την Sony αυτό ήταν η επίτευξη ενός ονείρου. Η Ιαπωνική εταιρία ήθελε από την εποχή που βοήθησε στην κατασκευή του MSX Computer να πατήσει το πόδι της στην βιομηχανία των Videogames. Έχοντας στο πλάι της τον απόλυτο κυρίαρχο της εποχής στην βιομηχανία, θα έβαζε μπροστά το σχέδιο για τον τελικό της στόχο: την κυκλοφορία μιας δικής της κονσόλας και την κατάληψη μιας θέσης στην ταχύτατα αναπτυσσόμενη αγορά της ηλεκτρονικής ψυχαγωγίας.
Βλέποντας ότι η Nintendo κατείχε σχεδόν το 90% της αγοράς της εποχής, η Sony θα προσπαθούσε εν καιρώ να πάρει κάποια κομμάτια από αυτήν την τεράστια πίτα. Σε αυτό θα την βοηθούσε και η εμπειρία της ως εταιρία ηλεκτρονικών προϊόντων ψυχαγωγίας, έχοντας στο ενεργητικό της επιτυχίες όπως το Walkman αλλά και συνεχή ανάπτυξη νίκες στην αγορά των τηλεοράσεων.
Η αρχική συμφωνία μεταξύ Sony – Nintendo προέβλεπε τα εξής: η Sony θα παρήγαγε το εν λόγω περιφερειακό και θα αποκτούσε δικαιώματα παραγωγής τίτλων CD-ROM για αυτό. Αργότερα θα μπορούσε να κατασκευάσει εξ ολοκλήρου μια δική της κονσόλα (με κωδικό PlayStation), η οποία θα μπορούσε να παίζει και SNES cartridges αλλά και CD-ROM τίτλους. To format του περιφερειακού θα ονομαζόταν “Super Disc” και η Sony θα είχε τα απόλυτα δικαιώματά του. Με άλλα λόγια η Sony θα κέρδιζε για κάθε δισκάκι που θα πωλούνταν στην αγορά περισσότερα από ότι η Nintendo.
Η συμφωνία ήταν το όνειρο κάθε επιχειρηματία: η Sony θα απευθυνόταν αυτόματα στο συντριπτικό κομμάτι της αγοράς, διότι το SNES θα κατείχε το μεγαλύτερο μέρος της. Οι χρήστες της κονσόλας θα την αναβάθμιζαν με το περιφερειακό διότι θα ήξεραν ότι τα παιχνίδια της Nintendo θα κυκλοφορούσαν για αυτό και η Sony θα είχε αστρονομικά κέρδη. Όταν αργότερα η ίδια θα κυκλοφορούσε το «όλα σε ένα» PlayStation, θα κέρδιζε ακόμη περισσότερα και θα μπορούσε να πάρει σημαντικό μέρος της αγοράς. Ο άνθρωπος πίσω από αυτό το σχέδιο δεν είναι άλλος από τον Ken Kutaragi, τον υπεύθυνο μηχανικό του προαναφερθέντος επεξεργαστή ήχου του SNES.
Όμως η Nintendo δεν ήταν καμιά αρχάρια. Η συμφωνία αυτή δεν χαροποιούσε κανέναν μέσα στην εταιρία, η οποία ήταν υπερπροστατευτική σε ό,τι είχε να κάνει με δικαιώματα της περιουσίας hardware και software που κατείχε, καταφέρνοντας να καρπώνεται μεγάλα κέρδη από τα licenses που παρείχε σε Third-party εταιρίες. Εάν επέτρεπε στο σχέδιο της Sony να πάρει σάρκα και οστά, το πλήγμα θα ήταν μεγάλο για αυτήν, καθώς θα δημιουργούσε με αυτόν τον τρόπο ακόμη έναν μεγάλο αντίπαλο μακροπρόθεσμα, πέρα από την SEGA.
Η Nintendo ήθελε την πλειονότητα των κερδών αυτής της συνεργασίας, όχι τα απομεινάρια. Λαμβάνοντας υπόψη την φήμη του προέδρου της Nintendo Hiroshi Yamauchi ως στυγνού και ανελέητου επιχειρηματία, αυτό που επακολούθησε αποτελεί ίσως την μεγαλύτερη «προδοσία» στην ιστορία της βιομηχανίας και μια από τις πιο σημαντικές στροφές στην εξέλιξή της, μια απόφαση η οποία θα σηματοδοτούσε ένα τσουνάμι εξελίξεων και αλλαγών.
On topik, η ιστορια της sony ειναι πολυ γοητευτικη κυριως διοτι απενεχοποιησε τα videogames και τα εβαλε στα σαλονια των 20αριδων και 30αριδων περιμενω στο Ω μερος να ακουσω για το χαος που εκαναν τα ISS (και να αναφερετε πως στου Ν64 ηταν πολυ ανωτερο) αλλα και τη συντριβη που εφαγε το PS3 απο τη ματαιοδοξια τους που θα μας πουλουσαν 650 ευρω κονσολα...