Τα επόμενα χρόνια, μετά το Link's Awakening, χαρακτηρίζονται ως «πέτρινα» για την σειρά. Το όνομα Zelda θα τύχει πολύ άσχημης αντιμετώπισης, σε σημείο που αναρωτιέται κανείς πώς η Nintendo κατάφερε εν τέλει να μην προστατέψει τα δυο πολυτιμότερα franchise της (Mario και Zelda). Όμως η ιστορία μας εξηγεί ξεκάθαρα αυτό το «πώς»…
Η Σκοτεινή περίοδος
Η Nintendo ήθελε πάντα ένα CD-Player add-on για το SNES. Όταν όμως κατάλαβε ότι η συμφωνία με την SONY δεν την συνέφερε, σύναψε μια αντίστοιχη κρυφά με την Philips. Μαθαίνοντας το αυτό, η SONY (και συγκεκριμένα ο Ken Kutaragi σε συνεννόηση με τον τότε πρόεδρο της SONY) αποφασίζει να πάει κόντρα στο ρεύμα και να αναπτύξει μόνη της το gaming hardware, το γνωστό σε όλους PlayStation.
Όμως το SNES-CD δεν δημιουργήθηκε ποτέ. Αποτέλεσμα αυτής της αποτυχημένης συμφωνίας ήταν να παραχωρήσει η Nintendo για ένα χρονικό διάστημα τα δικαιώματα των δυο μεγάλων franchises της, του Mario και Zelda, για να δημιουργήσει η Philips αντίστοιχα παιχνίδια για το CD – i, μια από τις πιο αποτυχημένες κονσόλες στην ιστορία της βιομηχανίας.
Το πρώτο από αυτά ήταν το Hotel Mario, ενώ για την σειρά Zelda κυκλοφόρησαν συνολικά τρία παιχνίδια, δυο από την εταιρία “Animation Magic” και ένα από την “Viridis”. Με το αξιολύπητο budget των 1,2 εκατομμυρίων δολαρίων, η Animation Magic κυκλοφόρησε τα Link: The Faces of Evil και Zelda: The Wand of Gamelon.
Η εταιρία αποφάσισε, κόντρα σε κάθε κοινή λογική, να επαναφέρει το side scrolling platform στοιχείο στην σειρά, ενώ μερικοί Ρώσοι animators ήταν υπεύθυνοι για τα εντελώς κακόγουστα και out-of-place in-game cinematic animations. Οι ατυχείς εμπνεύσεις δεν σταματούν εκεί, καθώς τα controls του παιχνιδιού θύμιζαν μάλλον ήρωες με προχωρημένη αρθρίτιδα, κάτι το οποίο δεν βοηθούσε το ήδη άσχημα σχεδιασμένο controller του CD – i.
Όμως τα παιχνίδια αυτά ήταν πραγματικά αριστουργήματα σε σχέση με αυτό το οποίο κατάφερε να κατασκευάσει η Viridis.
Το Zelda’s Adventure είχε τεράστια προβλήματα κατά την ανάπτυξή του: ένα ακόμη μικρότερο budget, το μέγεθος των γραφείων της εταιρίας δεν ξεπερνούσε ένα κοινό σαλόνι, ενώ το τραγελαφικό της υπόθεσης ήταν το γεγονός πως, για να επιτύχουν την top-down οπτική για τα sprites του παιχνιδιού, αναγκάστηκαν να κρεμάσουν καθρέπτες στο ταβάνι και να τραβήξουν φωτογραφίες από το πάτωμα! Το δε περιβάλλον του παιχνιδιού δεν ήταν τίποτε άλλο από μια συλλογή από φωτογραφίες περιοχών κοντά στο Los Angeles, με τους χαρακτήρες να ενσαρκώνουν οι ίδιοι οι προγραμματιστές.
Καταλαβαίνει κανείς το αποτέλεσμα: τα τρία αυτά παιχνίδια αμαύρωσαν την εικόνα του franchise, και η συλλεκτική τους αξία χαρακτηρίζεται αποκλειστικά από το μέγεθος της αποτυχίας τους και την ανικανότητα τους να προσφέρουν έστω ελάχιστα από αυτά που πρεσβεύει ένας τίτλος Zelda. Μετά από αυτές τις εξελίξεις θα χρειαζόταν κάτι εξαιρετικό για να επαναφέρει το franchise στα γνωστά του επίπεδα. Όπερ και εγένετω.
Η μαγεία της τρίτης διάστασης
Άλλη μια πενταετία πέρασε χωρίς ίχνος του Link. Αυτό όμως δεν σήμαινε πως η Nintendo δεν είχε σχέδια για αυτόν. Η μετάβαση στην τρίτη διάσταση είχε γίνει για την εταιρία με το Nintendo 64 και το Mario 64 όπως έχουμε ήδη αναφέρει. Παράλληλα, το επόμενο Zelda ήταν υπό ανάπτυξη για μια τετραετία, καθώς η Nintendo και ο Miyamoto ήθελαν να καταστήσουν σαφές πως το πολυαγαπημένο franchise θα προσέφερε κάτι το ανεπανάληπτο στους ταλαιπωρημένους και υπομονετικούς fan του.
Καταπληκτική δουλειά, πάω στο τρίτο μέρος