Έχουμε επιτέλους στα χέρια μας το πολυδιαφημισμένο Kinect, τη νέα πρόταση της Microsoft στον κόσμο του casual και motion gaming.
Πολλοί μπορεί να διαφωνήσουν για το casual κομμάτι της παραπάνω πρότασης (ειδικά η ίδια η Microsoft), αλλά για την ώρα, η πλειοψηφία των τίτλων κινούνται σε casual ρυθμούς, με στόχο το γρήγορο εντυπωσιασμό και την προσέλκυση του ενδιαφέροντος.
Εκ πρώτης όψεως, το Kinect καταφέρνει σχεδόν άμεσα τον παραπάνω στόχο. Είναι σε θέση να εντυπωσιάσει, πόσο μάλλον να προσελκύσει ανθρώπους που εμφανίζονται διστακτικοί απέναντι στο gaming, όπως ακριβώς συνέβη και με την κυκλοφορία του Wii πριν από μερικά χρόνια.
Φυσικά η δύναμη του Kinect (όπως και των άλλων motion λύσεων του ανταγωνισμού) στηρίζεται στην παρέα και στην ατμόσφαιρα πάρτι. Δύσκολα θα παίξει κανείς μόνος του (τουλάχιστον μέχρι να βγει κάποιος αξιόλογος single-player τίτλος), ακόμα πιο δύσκολα θα το ευχαριστηθεί.
Σε ιδανικές συνθήκες, το Kinect επιτυγχάνει. Για άλλη μια φορά, η διασκέδαση μεταφέρεται από την οθόνη στο σαλόνι, με τις περίεργες και υπερβολικές κινήσεις των παικτών να προκαλούν γέλιο τόσο στους ίδιους όσο και στους παρευρισκόμενους.
Από την άποψη αυτή, η προσπάθεια της Microsoft στέφεται με επιτυχία, καθώς το Kinect δείχνει να έχει τη δύναμη να ενισχύσει το "κοινωνικό" πρόσωπο του Xbox 360.
Υπάρχουν φυσικά περιορισμοί αλλά σίγουρα η τεχνολογία λειτουργεί και μάλιστα καλύτερα από ό,τι θα περίμενε κανείς.
Η πρώτη αίσθηση
Το Kinect είναι... τεράστιο. Αν κάποιος περίμενε να δει μια τυπική κάμερα, τον περιμένει σοκ. Τα περίπου 28 εκατοστά μήκους της πρόσοψης φαντάζουν υπερβολή, ακόμα και αν κάποιος γνωρίζει ότι το μέγεθος του περιφερειακού καθορίστηκε από την τοποθέτηση των μικροφώνων που τροφοδοτούν τη λειτουργία αναγνώρισης φωνής και των τριών καμερών.
Παρά το μεγάλο μέγεθος, το Kinect καταφέρνει να είναι καλαίσθητο. Το γυαλιστερό φινίρισμα και η καλή ποιότητα των υλικών, τραβάνε σίγουρα το μάτι, κάτι που είναι σχετικά σημαντικό, καθώς το περιφερειακό το πιθανότερο είναι ότι θα στηθεί σε κάποιο σαλόνι.
Αυτό που δεν γλυτώνει ο όποιος αγοραστής του είναι τα καλώδια. Μπορεί να γλιτώνει μπαταρίες και χειριστήρια, αλλά το Kinect χρειάζεται φυσικά καλώδιο USB, αλλά και δική του τροφοδοσία (εκτός και αν μιλάμε για το νέο Xbox 360, για το οποίο απαιτείται μόνο το USB). Ευτυχώς τα δύο καλώδια είναι στην ουσία ένα, με το κομμάτι της τροφοδοσίας να είναι αποσπώμενο.
Αξίζει να σημειώσουμε ότι το Kinect απαιτεί την πίσω θύρα USB, κάτι που αναγκάζει κάποιον με Wireless adapter, να χρησιμοποιήσει κάποιου είδους προέκταση για να μπορέσει να χρησιμοποιήσει και τα δύο περιφερειακά ταυτόχρονα.
Η πρώτη χρήση
Κατά το άνοιγμα της κονσόλας και μετά το απαραίτητο update, το Kinect ζωντανεύει, καθώς η κάμερα αρχίζει να κινείται από κάτω προς τα πάνω, σαρώνοντας το δωμάτιο.
Στην κονσόλα ξεκινά η διαδικασία ρύθμισης, κατά την οποία ελέγχονται το αν η κάμερα μπορεί να εντοπίσει τον χρήστη, αν υπάρχει ικανοποιητικό επίπεδο περιβάλλοντος θορύβου, ενώ γίνεται και προσαρμογή των μικροφώνων στον ήχο που εκπέμπεται από τα ηχεία του όποιου ηχητικού συστήματος.
