Βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη καμπή στη βιομηχανία των Videogames, όπου μας περιμένει μια δεύτερη, μεγάλη στροφή.

Την πρώτη στροφή την είδε αρχικά η Nintendo με το DS και το Wii, ενώ πλέον φαίνεται να ανοίγουν και τα μάτια των υπολοίπων.

Η Nintendo κατάφερε να αλλάξει τα δεδομένα της αγοράς και να σώσει μια φαινομενικά χαμένη παρτίδα, για αυτό και αυτή τη στιγμή είναι δίχως ανταγωνισμό, σε ό,τι αφορά κυρίως στην εμπορική της πορεία.

Είναι καιρός, μετά την ανακοίνωση του 3DS, να κοιτάξουμε λίγο πιο προσεκτικά την πορεία της εταιρίας που όλοι ακολουθούν, ενώ παράλληλα να βρούμε ποιες αλλαγές έχουν επέλθει στη φιλοσοφία της από τότε που ανέλαβε τα ηνία ο Satoru Iwata.

Αναλύοντας τις αλλαγές, τις τάσεις και τις κινήσεις της Nintendo θα δούμε σχετικά καθαρά που βαδίζει αυτή τη στιγμή η βιομηχανία, που ούτως ή άλλως καθοδηγείται σε μεγάλο βαθμό από την ιδιοφυή εταιρία του Kyoto.

Αλήθεια, ποιος το περίμενε; Η εταιρία που άρχισε να κλυδωνίζεται μετά την απογοητευτική πορεία του GameCube, κατάφερε να αλλάξει τα δεδομένα και την προδιαγραφόμενη πτωτική πορεία της.

Η παρουσία του GameCube ήταν εμπορικά απογοητευτική για τα δεδομένα της Nintendo, όμως το πρόβλημα δεν ήταν κυρίως εκεί. Το μεγάλο πρόβλημα ήταν ότι η εταιρία από το Kyoto υπέστη σημαντικό πλήγμα στον εγωισμό της, στην υπερηφάνεια της, ιδιαίτερα όταν έβλεπε το νεόκοπο Xbox να καταπίνει πωλήσεις και εν τέλει να ξεπερνάει την κονσόλα της, έστω και για μερικές χιλιάδες τεμάχια.

H αλλαγή ήρθε φυσικά με τον Satoru Iwata, του οποίου οι ηγετικές ικανότητες αμφισβητήθηκαν αρκετά στην αρχή. Αυτό ήταν εν μέρει φυσιολογικό γιατί προερχόταν από ένα δημιουργικό και όχι ένα εταιρικό περιβάλλον.

Παρόλα αυτά, ήταν ο πρώτος πρόεδρος της Nintendo που έσπασε τον κύκλο του δικτατορικού Hiroshi Yamauchi, μιας και όλοι οι προηγούμενοι ήταν συνδεδεμένοι μαζί του είτε συγγενικά είτε μέσω γάμου.

Το σχεδιαστικό παρελθόν του Iwata ήταν αυτό που του έδωσε τις βάσεις για να πει το περιβόητο «ναι» στην αλλαγή στρατηγικής που πρότεινε ο Shigeru Miyamoto, σε εκείνες τις πρώτες μυστικές συναντήσεις όπου ο πατέρας του Mario εμφανιζόταν με προσχέδια ενός ασύρματου χειριστηρίου, που μετέπειτα φυσικά εξελίχθηκε στο Wiimote.

Δεν πρέπει να παραβλέψουμε τη σημασία αυτής της στροφής της Nintendo. Όχι μόνο επειδή δημιούργησε μια νέα αγορά αλλά επειδή, ως δια μαγείας, ανέλαβε τα ηνία όλης της βιομηχανίας, πριν καν κυκλοφορήσει την επιτραπέζια κονσόλα της, το Wii.

Η προγενέστερη παρουσία του DS φάνταζε σε όλους τότε ένα πείραμα, μια απεγνωσμένη κίνηση της Nintendo να βρει νέα μονοπάτια. Στην πραγματικότητα ήταν μια τέλεια υπολογισμένη κίνηση, το αντίκτυπο της οποίας το βλέπουμε μέχρι και σήμερα.

Εντούτοις το Wii δεν έπεισε τόσο εύκολα, ιδιαίτερα αν σκεφτούμε τις προτάσεις του ανταγωνισμού που προσέφεραν HD γραφικά, εξελιγμένο online και παραγωγές που κατάφερναν με επιτυχία να γεφυρώνουν αρκετό από το χάσμα που χωρίζει τη βιομηχανία από τον κινηματογράφο.

Στην απάντηση αυτών των εντυπωσιακών τίτλων, η Nintendo δεν προσέφερε τίποτα ανταγωνιστικό, παρά μόνο ένα χειριστήριο που μπορούσε να διαβάσει τις κινήσεις του χεριού.