Συνεχίζεται το αφιέρωμα στο Final Fantasy με το δεύτερο και τελευταίο μέρος, όπου η Square πραγματικά αλλάζει τα δεδομένα και σταθεροποιείται η φιλοσοφία πίσω από τη σειρά.
(Πριν συνεχίσετε την ανάγνωση και καθώς το Authority συνεχίζει να ξεκοκαλίζει το Final Fantasy XIII, ρίξτε μια ματιά στο πρώτο μέρος του αφιερώματος για το Final Fantasy.)
Το πέρασμα στην Γηραιά Αλβιόνα και ο τυχερός αριθμός 7
Μετά την κυκλοφορία του VI, η Square (και η βιομηχανία γενικότερα) θα ζούσαν μια ακόμη αλλαγή δεδομένων. Η Square απολάμβανε της εμπιστοσύνης της Nintendo, μια σχέση η οποία ήταν γερά θεμελιωμένη μέσω των έξι τελευταίων τίτλων Final Fantasy (και όχι μόνο αυτών) στις οικιακές κονσόλες του «Γίγαντα του Kyoto».
Έτσι, ο επόμενος τίτλος της Square ήταν προορισμένος ως αποκλειστικός για την επόμενη κονσόλα της Nintendo. Όπως όμως γνωρίζουν οι τακτικοί αναγνώστες του Authority, κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ.
Το Final Fantasy VII αποτελούσε ένα τιτάνιο δημιούργημα για την Square. Σχεδιασμένο πλέον σε τρεις διαστάσεις, ο τίτλος θα περιείχε τεράστιες ποσότητες κώδικα.
Αυτό απαιτούσε και ικανότητα αποθήκευσης μεγάλου όγκου δεδομένων από το αποθηκευτικό μέσο στο οποίο θα κυκλοφορούσε.
Όταν λοιπόν η Nintendo ανακοίνωνε την πρόθεσή της να υποστηρίξει το Nintendo 64 με cartridges και όχι με οπτικά μέσα, η Square αποφάσισε πως θα έπρεπε να αλλάξει πλέον ρότα και στέγη για τον νέο της τίτλο, ξεκινώντας με αυτόν τον τρόπο μια μακρά περίοδο ψυχρότητας μεταξύ τους και απουσία κυκλοφορίας οποιουδήποτε τίτλου για τις κονσόλες της Nintendo.
Το Final Fantasy VII κυκλοφόρησε το 1997 για το Sony PlayStation, επωφελούμενο πλήρως από το CD-ROM του και τις υψηλές τεχνικές δυνατότητες του συστήματος.
Για πρώτη φορά τον σχεδιασμό των χαρακτήρων αναλαμβάνει εξ ολοκλήρου ο Tetsuya Nomura, στρεφόμενος σε μια σαφώς πιο anime προσέγγιση.
Αποτέλεσμα αυτού ήταν ένα cast με μερικούς από τους πιο μνημειώδεις χαρακτήρες της βιομηχανίας: τον ξανθομάλλη στρατιώτη Cloud, την παιδική του φίλη Tifa, τον Barret που αντί για δεξί χέρι είχε ένα machine gun, την γλυκύτατη Aeris και φυσικά έναν από τους πιο εμβληματικούς (αν όχι τον πιο εμβληματικό) «κακό» που ανέδειξαν ποτέ τα Videogames, τον Sephiroth.
Το σενάριο είναι εξαιρετικά δομημένο και περίπλοκο, αποτελούμενο από flashbacks, ανατροπές και έναν κόσμο γεμάτο ευκαιρίες για εξερεύνηση. Μάλιστα δεν στερούνταν εκπλήξεων, συναισθήματος και αναπάντεχων καταστάσεων, αποφεύγοντας κάθε είδους κλισέ που επικρατούσε μέχρι εκείνη την στιγμή στο είδος.
Το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα – και αυτόματα μια πρώιμη απόδειξη των συναισθηματικών δυνατοτήτων του μέσου - είναι η σκηνή της δολοφονίας της Aeris από τον Sephiroth, μια πρωτόγνωρα σκηνοθετημένη και για την εποχή σοκαριστική σκηνή που έμεινε μια για πάντα χαραγμένη στη συλλογική μνήμη του κοινού.
Το FFVII παρουσιάζει ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον σύστημα με τα Materia, όπου κάθε materia δίνει και διαφορετικές δυνατότητες και ικανότητες στους χαρακτήρες, οι οποίοι τα τοποθετούν στα slots των αντικειμένων που έχουν στην διάθεσή τους. Μάλιστα οι συνδυασμοί των materia και των όπλων - αντικειμένων δίνουν διαφορετικά αποτελέσματα κάθε φορά, δίνοντας έτσι το απαραίτητο βάθος στο θέμα της επιλογής και τοποθέτησής τους από τον παίκτη.
Το FFVII ήταν παράλληλα ο πρώτος τίτλος Final Fantasy ο οποίος κυκλοφορούσε επίσημα στην Ευρώπη, δέκα ολόκληρα χρόνια μετά την γένεση της σειράς στην Ιαπωνία. Αυτό σήμαινε πως, για έναν πολύ μεγάλο αριθμό του ευρωπαϊκού κοινού, το FFVII ήταν όχι μόνο το καλύτερο αλλά και το πρώτο RPG που έτυχε να παίξουν, καθιστώντας έτσι τον τίτλο ως μια ιστορική κυκλοφορία και έναν από τους πλέον σημαντικούς για το Ευρωπαϊκό κοινό.
Όχι άλλα παιδάκια. Πλιζ. Ή έστω αλλάξτε τους κούρεμα.
Εν αρχή σιχαίνομαι όλα τα Ιαπωνικά RPG και φυσικά και το FF.
Όμως οι στιγμές του VII, ναι είναι ανεπανάληπτες, ειδικά αν παίζει ο κολλητός σου σε ένα στενό δωμάτιο ξενοδοχείου σε δεκατεσσάρα τηλεόραση που τα έδειχνε όλα κόκκινα... Κι η σκηνή της καταστροφής από τον πολιτικό και η σκηνή του θανάτου ήταν επικές...
Μετά από αυτά, συνεχίζω να σιχαίνομαι τα JRPG