Με το τρίτο μέρος φτάνουμε και στους τρεις κορυφαίους τίτλους της χρονιάς. Περιμένουμε τις απόψεις σας και τα σχόλιά σας.
Τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται, ούτε καν όπως ακούγονται.
Όταν είχε κυκλοφορήσει το πρώτο Assassin’s Creed, τα προωθητικά trailers έδειχναν επαναστατικά, το soundtrack απόλυτα πετυχημένο με τη μοντέρνα υφή του και η γενικότερη αίσθηση ήταν ότι η κυκλοφορία του θα αποτελούσε σταθμό για τη βιομηχανία.
Τα πράγματα βέβαια δεν έγιναν ακριβώς έτσι.
Το Assassin’s Creed έφερε όντως επανάσταση στον τεχνικό τομέα, αλλά σε όλα τα υπόλοιπα δεν κατάφερε να ξεχωρίσει. Η Ubisoft φυσικά το ήξερε αυτό για αυτό και δεν είχε στείλει πουθενά preview κώδικες, ενώ το πρώτο review που είχε εμφανιστεί με διθυραμβικά σχόλια ήταν από ένα mainstream site.
Το Assassin’s Creed ήταν κυρίως μια άσκηση επάνω στο marketing και στο πώς πρέπει να λανσάρεται ένα νέο IP.
Η επιτυχία της Ubisoft ήταν απόλυτη, ο τίτλος ξεπέρασε σε συνολικές πωλήσεις τα 6 εκατομμύρια τεμάχια και έδωσε χώρο, χρόνο και οικονομική ευρωστία στο αναμενόμενο sequel.
Ποιος όμως εμπιστευόταν τον δεύτερο τίτλο;
Σχεδόν κανένας είναι η αλήθεια, και δικαίως. Τα previews ήταν επιφυλακτικά, τα σχόλια συγκρατημένα και ο ενθουσιασμός χαμηλός. Παρόλα αυτά το Assassin’s Creed II άλλαξε μεμιάς το παρελθόν και έθεσε τα θεμέλια του μέλλοντος της σειράς.
Το sequel ήταν πιο γεμάτο, με μεγαλύτερη ποικιλία, με περισσότερους χαρακτήρες, με καλογραμμένο σε γενικές γραμμές σενάριο και οι βελτιώσεις του ήταν σε όλα τα καίρια σημεία.
Ο πρωταγωνιστής Ezio ήταν χαρισματικός στην προσπάθειά του να εκδικηθεί το φόνο του πατέρα του, ενώ απόλυτα γοητευτικός στην αλλαγή του από έφηβο σε ολοκληρωμένο δολοφόνο.
Ο σχεδιασμός εξαιρετικός. Μόλις τελείωνε μια αποστολή, αμέσως 2 και 3 άλλες ανοίγονταν, είτε στο κεντρικό σενάριο, είτε σε side quests.
Ο παίκτης δεν είχε σχεδόν ποτέ κενό χρόνο, πάντα υπήρχε κάτι να κάνει, είτε προχωρώντας την ιστορία με τις πολυποίκιλες αποστολές της είτε βελτιώνοντας τη βίλα του είτε ακολουθώντας άλλες αποστολές, ψάχνοντας για θησαυρούς, φτερά και άλλα collectibles.
Ο πιο άμεσος χειρισμός, οι βελτιωμένες μάχες (αν και παραμένουν το σχετικά μελανό σημείο του τίτλου), τα πιο σταθερά γραφικά και η λεπτομέρεια στον ψηφιακό κόσμο ανέβασε - σε συνδυασμό με όσα αναφέραμε παραπάνω- το στάτους του sequel της Ubisoft από τις πρώτες κι όλα ώρες ενασχόλησης μαζί του.
Δικαίως, σκαρφάλωσε πάνω από τον ανταγωνισμό και έφτασε στην πρώτη τριάδα των καλύτερων τίτλων για το 2009, ξεπερνώντας και τις μεγαλύτερες προσδοκίες.
