Μπορούμε να λέμε ό,τι θέλουμε για το hardware, για το πόσο εξωτικό μπορεί να είναι, ποια είναι η ισχύς του, αλλά, χωρίς το software, το hardware δεν είναι παρά ένα κουφάρι.

Τα Videogames προφανώς αξιολογούνται ένα ένα, αλλά στο PS Vita δεν υπάρχουν μόνο αυτά. Το software καθορίζει βασικές λειτουργίες της κονσόλας αλλά, το σημαντικότερο όλων ίσως, τον τρόπο με τον οποίο ο παίκτης αλληλεπιδρά τόσο με το μηχάνημα όσο και με τους άλλους παίκτες.

Το μενού στο PS Vita είναι γνωστό πως ξεφεύγει από τη διάταξη του XMB που είδαμε σε PSP, PS3, Bravia, home cinemas, BD players, ακόμη και σε μοντέλα Vaio και Sony Ericsson. Είναι ενδιαφέρον να σημειώσει κανείς πως και το XMB ξεκίνησε από το PSP για να κάνει τελικά την εμφάνισή του και σε άλλες συσκευές της Sony. Θα μπορούσε το interface του PS Vita να υιοθετηθεί και από άλλες οικογένειες προϊόντων της εταιρείας; Μάλλον όχι, αφού είναι αδιανόητο να θεωρηθεί δεδομένη μια touch screen σε όλες τις κατηγορίες.

Στο PS Vita υπάρχει η home screen όπως την έχει συνηθίσει κανείς σε smartphones και tablets. Ωστόσο το πέρασμα από τη μία οθόνη στην άλλη δεν γίνεται οριζόντια όπως φαντάζεται κανείς, αλλά κάθετα.

Στην αρχή φαντάζει αφύσικο αλλά, στην πράξη, είναι πολύ λογική η αλλαγή αυτή. Όπως κρατά κανείς το PS Vita είναι πιο εύκολο να αλλάξει οθόνη χρησιμοποιώντας τον αντίχειρα, δεδομένου ότι τα χέρια του βρίσκονται στο πλάι της οθόνης και πάνω στα controls. Οριζόντια swipes θα ήταν πιο κουραστικά για τον αντίχειρα.

Αυτό δεν πάει να πει πως λείπουν τελείως. Υφίσταται οριζόντιο scroll, μεταξύ των ανοιχτών εφαρμογών. Κάθε εφαρμογή που τρέχει παρουσιάζεται με τη μορφή κάρτας, τουλάχιστον σε πρώτη φάση. Η μεταπήδηση από τη μία στην άλλη γίνεται με οριζόντια swipes. Κατά μία έννοια είναι το γραφικό ανάλογο του multitasking.

Σε κάθε home screen χωράνε 10 εφαρμογές, με κάθε μία να συμβολίζεται από ένα κυκλικό εικονίδιο. Η διάταξη των εφαρμογών μπορεί να αλλαχθεί από το χρήστη και η διαδικασία ξεκινά με παρατεταμένο πάτημα ενός εικονιδίου. Κατά τις ιαπωνικές εμμονές υπάρχει μουσική "elevator" στο μενού (η οποία απενεργοποιείται) καθώς και ήχος για κάθε πάτημα και επιλογή (απενεργοποιείται και αυτός).

Όταν ο χρήστης αγγίζει ένα εικονίδιο, δεν τρέχει αμέσως η εκάστοτε εφαρμογή. Εμφανίζεται μια κάρτα που περιλαμβάνει κάποια shortcuts για συγκεκριμένες λειτουργίες της εφαρμογής (είτε πρόκειται για update, είτε για manual, εμφάνιση κάποιας λίστας κ.λπ). Στο κέντρο της κάρτας υπάρχει μια επιλογή ακόμη που πρέπει να πατηθεί για να τρέξει κανονικά η εφαρμογή.

Δεδομένων των συντομεύσεων, το ότι χρειάζονται δύο κινήσεις για την ενεργοποίηση μιας εφαρμογής μπορεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, να θεωρηθεί λογική.

Σε κάποιες άλλες όμως... όχι και τόσο. Γιατί, για παράδειγμα, πρέπει να κάνει ο παίκτης δύο κινήσεις για να μπει στα settings της κονσόλας; Μια πιο λογική λύση θα ήταν να παρουσιάζονται τα shortcuts ως η πρόσοψη της εφαρμογής που θα τρέχει κανονικά (εφόσον υπάρχουν shortcuts) και οι υπόλοιπες λειτουργίες να εμφανίζονται ως άλλη μια επιλογή που θα έτρεχε κατόπιν κίνησης του παίκτη. Χωρίς όμως ένα εικονίδιο στη μέση της οθόνη με την ένδειξη "Start".