Αν αποφασίσετε να κάνετε μια βόλτα από το youtube και να βρείτε παλιές, τηλεοπτικές διαφημίσεις ενός Videogame ή μιας κονσόλας, είναι βέβαιο ότι θα υποστείτε πολιτισμικό σοκ.

Η σκηνοθετική αγαρμποσύνη, ο άδειος βερμπαλισμός, η βασανιστική διάρκεια και η συχνή εικόνα μιας οικογένειας που κοιτά αποσβολωμένη την τετράγωνη οθόνη ενός υπολογιστή, σαν να προέρχεται από το διάστημα, είναι αρκετά για να σας ανατριχιάσουν.

Όχι βέβαια ότι τα διαφημιστικά σποτ του κινηματογράφου ήταν καλύτερα 20-25 χρόνια πριν, αλλά τουλάχιστον αυτά αθωώνονται επειδή ήταν τα πρώτα του είδους.

Ούτως ή άλλως, κανένα πρόβλημα.

Τα πάντα εξελίσσονται, προχωρούν προς το μέλλον και ύστερα επιστρέφουν πίσω, διατηρώντας πάντα κάποια βασικά στοιχεία και αλλάζοντας το διάκοσμο.

Με άλλα λόγια, η διαφήμιση έχει έναν και μοναδικό βασικό σκοπό: να ωθήσει τον καταναλωτή να αγοράσει το προϊόν που διαφημίζεται.

Από τον βασικό αυτό σκοπό ξεπηδούν όμως άλλα κεφάλια, που έχουν να κάνουν με την ανάγκη για αναγνωρισιμότητα, τη στοχευμένη διαφήμιση για μελλοντικούς πελάτες, τις εορταστικές περιόδους, την οικονομική κατάσταση της κοινωνίας, ποιο μέσο προώθησης είναι πιο μοντέρνο και τα λοιπά.

Η διαφήμιση είναι εδώ και καιρό μια επιστήμη που ξεπερνάει τα όρια της ψυχολογίας και φτάνει σε μια κυβερνητικού τύπου πλύση εγκεφάλου, που παρά τα πολλά παρακλάδια δεν χάνει -και το ξαναλέμε- ποτέ το σημασία του: να ωθήσει τον καταναλωτή να αγοράσει το προϊόν που διαφημίζεται.

Τα Videogames παλαιότερα ακολουθούσαν τις πρακτικές του κινηματογράφου, χρησιμοποιώντας όλα τα διαθέσιμα μέσα προώθησης μιας κινηματογραφικής ταινίας, είτε μιλάμε για trailer είτε μιλάμε για πόστερ είτε μιλάμε για t-shirts και τα λοιπά.

Τα παραπάνω βέβαια ισχύουν μέχρι και σήμερα, αν και η παρουσία του internet έχει γεννήσει και άλλα μεθόδους προώθησης, που συμπληρώνουν τις παραδοσιακές.

Μέσα σε όλον αυτόν τον κυκεώνα τα Videogames προσπαθούν να αναπτύξουν τις δικές τους, ξεχωριστές μεθόδους διαφήμισης, κάτι που είναι εμφανές για όσους έχουν ζήσει τη βιομηχανία από την αρχή της.

Ένας από τους λόγους που τα Videogames δεν ήταν ποτέ πραγματικά mainstream εκτός Ιαπωνίας ήταν και αυτός: δεν είχαν τρόπους διαφήμισης που να ταιριάζουν στις interactive ιδιαιτερότητες τους.

Ένα trailer ενός Videogame είναι σχεδόν αδύνατο να κινήσει το ενδιαφέρον σε κάποιον που δεν παίζει (εξαιρείται το σχετικά πρόσφατο Heavy Rain), πόσο μάλλον όταν ακολουθεί μετά το trailer του νέου Batman.

Φυσικά παίζουν ρόλο και τα ενδιαφέροντα του κάθε καταναλωτή, αλλά η πραγματική επιτυχία μιας διαφήμισης δεν είναι όταν πείθει τον προσηλυτισμένο αλλά όταν πείθει τον αμύητο.