Το Fahrenheit ήταν ρεπλίκα κινηματογραφοποίησης από τις λίγες και μακάρι να γεμίσουμε τέτοια γιατί δε μπορώ να βλέπω έξι ώρες μια ταινία χωρίς να κάνω τίποτα, θέλω να πατάω κουμπιά. Και το τέλος του ήταν μια χαρά, δεν καταλαβαίνω γιατί παραπονούνται όλοι, γριά, κοράκια, φωτεινός αιωρούμενος άνθρωπος, γούρνα γεμάτη ενέργεια, τι άλλο να ζητήσει κανείς, υπερπαραγωγή.

Είχε και ωραίο κουτί. Το μόνο πρόβλημα ήταν το όνομα του στην Αμερική. Indigo Prophecy. Αίσχος, σαν ειδικό αφιέρωμα του Χαρδαβέλλα, ευτυχώς δεν ήρθε έτσι στην Ευρώπη  γιατί θα έβαζε τα μούλικα να το παίζουν και θα το σέρβιρε για απόδειξη. Χαρδαβέλλα, αν το διαβάζεις αυτό ντροπή σου, μου πούλησες φύκια για μεταξωτές κορδέλες, έχω πάει σε δέκα γιατρούς και όλοι λένε πως δεν είμαι Ίντιγκο, κομπογιαννίτη, παίζεις με τα όνειρα των ανθρώπων.

Μου αρέσει να βρέχομαι, το νερό με καθαρίζει, όλοι έχουμε ένα βαρέλι στην αυλή για να μπαίνουμε μέσα και να μουλιάζουμε με τις ώρες όσο το θείο ύδωρ εξαγνίζει τις αμαρτίες μας. Όλοι.

Τα βαρέλια υπήρχαν από πολύ παλιά, πολύ πριν κι από τον ίδιο τον άνθρωπο, αλλά άρχισαν να χρησιμοποιούνται εκτεταμένα στις μεταφορές και την αποθήκευση αγαθών μόλις τον 3ο αιώνα μ.Χ. από τους Ρωμαίους¹.

Έκτοτε ξεκίνησε η χρυσή εποχή της ακμής τους η οποία έληξε μάλλον άδοξα τον 20ο αιώνα με την ανακάλυψη της 3,5αρας δισκέτας². Αυτή με τη σειρά της αντικαταστάθηκε από το CD, το οποίο μας έδωσε ο Θεός ως δώρο για τη δεύτερη χιλιετία μας - ο λιμός που μας είχε δώσει για την πρώτη ήταν μάλλον failed³ – και τώρα απλά ρουφάμε δεδομένα από την έδρα του Internet και τα αποθηκεύουμε σε μικρά χαριτωμένα σκατουλοστικάκια. 

Πολλοί με ρωτάνε: “Πού εδρεύει το Internet Αλέξη;”. Στο Βατικανό; Στο Λούβρο; Σε gay bar στο Soho; Ειλικρινά δεν ξέρω. Η εύκολη απάντηση θα ήταν “εδώ, 1-0”, αλλά αυτό είναι ανώριμο και καταδικαστέο. Έχω ψάξει πολλές φορές για το Internet ώστε να ξέρω πως δεν είναι εκεί και έχω δει πράγματα που θα έκαναν ακόμη και κοριτσάκια του δημοτικού να παραλύσουν από φόβο.

Όλοι μου λένε “παράτα τα, δεν υπάρχει, είναι μια χίμαιρα, είναι παντού, δεν είναι πουθενά, είναι πιο γρήγορο από σένα, είναι πιο έξυπνο από σένα, είναι πιο όμορφο από σένα, είναι όλα όσα δεν είσαι, ελεύθερο, αθάνατο, πολύχρωμο, θα φας το κεφάλι σου, πα-ρά-τα τα, θα πάθεις πα-τα-τα-τρακ! ”.  Δεν ξέρω τι θα κάνω αν και το σημείο με το πατατράκ με έχει προβληματίσει.

Ίσως έχουν δίκιο. Ίσως πράγματι κυνηγάω τη σκιά μου, αλλά που να με πάρει, το προτιμώ από το να κάθομαι χωρίς να κάνω τίποτα όσο αυτό το τέρας συσσωρεύει περισσότερη γνώση από μένα.

Εδώ που είμαι βρέχει πολύ. Πολλή βροχή, πολλά βαρέλια. Πολλά βαρέλια, πολλές αμαρτίες. Πολλές αμαρτίες, πολλές τύψεις. Πολλές τύψεις, πολλές αυτοκτονίες. Πολλές αυτοκτονίες, πολλά πτώματα. Πολλά πτώματα, πολλές κηδείες. Πολλές κηδείες, πολλά δάκρυα. Πολλά δάκρυα, πολύ βροχή.

Heavy Rain.

 the english patient

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.