Ευ-τυ-χώς που θα κυκλοφορήσει το PlayStation Move το φθινόπωρο, γιατί το Wii και ιδιαίτερα το Wii Fit είναι μια μεγάλη απάτη!

Το πήρα, έκανα ό,τι μου έλεγε στην εντέλεια, στη Yoga συγκεκριμένα κατάθεση ψυχής, είμαι πολύ καλός στη Yoga, personal favorite η στάση Lurking Kitty που πέφτεις στα 4, τουρλώνεις ψηλά τον κώλο (αν είστε γυναίκα τουρλώστε τον ποπό) και κάνεις 'κχχχ' σε όποιον μπαίνει στο δωμάτιο.

 Οδηγίες για μια πετυχημένη στάση Lurking Kitty.

-Έλα να φας, έφτιαξα παστίτσιο που σ' αρέσει.

-Κχχχ....

-Τι κχχχ, τι είναι αυτό;

-Κχχχ.....

-Σε μένα το λες, τι κάνεις, γιατί είσαι στο πάτωμα;

-Κχχχ....

-Παιδάκι μου, χαζό είσαι, σήκω πάνω και θα κρυώσει.

-Κχχχ.....

-Να σου πω κάτι, κάνε ό,τι θες, χέστηκα, άει στο διάολο στο φινάλε.

*Great job! Keep on track to improve your posture*

Επίσης μου αρέσουν πολύ η Fallen Coconut που ανεβαίνεις σε μια σκάλα και πέφτεις στο κεφάλι του φίλου σου, η Bedazzled Fairy, που αιωρείσαι φινετσάτα, αλλά και με επιτηδευμένη απροσεξία, η Hardworking Beaver, που πλαταγίζεις την ουρά σου (sold separately) στο πάτωμα για να καταδείξεις στους συντρόφους σου πού απαιτούνται επιπλέον κλαδιά ενίσχυσης του φράγματος και η Unable to fit in her Jeans, που χοροπηδάς κρατώντας τη μέση σου μέχρι να τα παρατήσεις και να φορέσεις το δυο νούμερα μεγαλύτερο.

Εγώ προσωπικά ποτέ δεν ήμουν υπέρβαρος. Ξέρω βέβαια ανθρώπους που έχουν κάποια παραπανίσια κιλά και δεν ντρέπομαι να τους μιλήσω όταν μου απευθύνουν το λόγο ή και να τους δώσω ένα πιάτο φαΐ  αν νιαουρίζουν επίμονα. Όχι όμως δεύτερο, γιατί μετά καλομαθαίνουν και δεν φεύγουν!

Το θετικό είναι πως τα περισσότερα κιλά τα αποσύρει από την κυκλοφορία ο Πητ Παπαδάκος και έτσι δεν μένουν πολλά για εμάς τους υπόλοιπους. Για αυτό και η ενασχόλησή μου με το Wii Fit δεν είχε σκοπό την απώλεια βάρους, αλλά το να αποκτήσω σμιλεμένο κορμί και λαμπερό χαμόγελο.

Βέβαια στο κουτί δεν ανέφερε τίποτα για six-pack, αλλά όταν ρώτησα τον πωλητή “Αυτό εδώ κάνει σιξ-πακ; Θέλω ένα σιξ-πακ να μου κάνει.”, μου είπε “Εννοείται πως κάνει, κι αν πάρεις το ναν-τσακ θα γίνεις και νίντζα” και έτσι το πήρα μαζί με το ναν-τσακ.

Αν και χρησιμοποίησα και τα δύο με πάθος, χτυπούσα με το ναν-τσακ τον αδελφό μου και σήκωνα το balance board σαν βαράκι, ούτε six-pack απέκτησα και ούτε έμαθα κάποια καινούρια τεχνική νίντζα (έχω πάρει το Lower εδώ και χρόνια).

Όπως ήταν φυσικό, μετά από μερικές εβδομάδες επέστρεψα στο κατάστημα από το οποίο το αγόρασα για να ζητήσω τα ρέστα, επειδή τα είχα ξεχάσει την πρώτη φορά. Βρήκα τον ίδιο υπάλληλο, με τον οποίο είχαμε τον εξής διάλογο:

-Γεια σου, κοίτα, δεν έχω σιξ-πάκ.

-Σιξ-ποκ;

-Σιξ-πακ. Δεν έχω, γιατί;

-Το Wii σου είναι στην πρίζα;

-Ναι.

-Δοκίμασες να το βγάλεις από την πρίζα να δεις τι θα γίνει;

-Όχι.

-Πήγαινε σπίτι, βγάλ'το και ξαναέλα.

Για λίγο οι ελπίδες μου αναπτερώθηκαν και για να είμαι ειλικρινής ντράπηκα που δεν μου είχε περάσει κι εμένα από το μυαλό κάτι τόσο προφανές. Δυστυχώς όμως, οι ελπίδες μου αποδείχθηκαν φροϋδικές (και όχι φρούδες όπως γράφουν μερικοί αμόρφωτοι). Γύρισα στο κατάστημα απογοητευμένος.