Θυμάμαι σε ένα από τα ταξίδια μου στη Γερμανία ως μέλος μιας επίλεκτης ομάδας περιοδευόντων κλόουν, βρέθηκα σε ένα παιδικό πάρτι στη Φρανκφούρτη.

Αγαπούσα τη δουλειά μου και τα παιδιά γέμιζαν την καρδιά μου με χαρά ανείπωτη, για αυτό σαν σωστός επαγγελματίας έβαλα τα δυνατά μου ώστε ο Fritz και οι ξανθομάλληδες φίλοι του να διασκεδάσουν όσο ποτέ άλλοτε.

Παρ' όλα αυτά, τα παιδιά με είχαν χεσμένο, γιατί έλιωναν στο God of War. Εν τούτοις, δεν στενοχωρήθηκα. Αντιθέτως χάρηκα σκεπτόμενος πως δεν πειράζει που τα παιδιά δε διασκεδάζουν με τις εύθυμες γκριμάτσες και τα παλαβιάρικα μπαλόνια μου. Αρκεί που διασκεδάζουν με έναν άλλον Έλληνα, τον Kratos, που όπως εγώ ήξερε ότι η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται ωμό.

Καθώς η παρουσία μου πλέον περίττευε, έστρεψα το ενδιαφέρον μου στη χυμώδη μητέρα του Fritz, η οποία είχα καταλάβει πως προσπαθούσε να με ξεμοναχιάσει από την αρχή της βραδιάς, όταν ανοίγοντας την πόρτα πρωτοαντίκρισε το βαμμένο με κοκκινοπράσινη μπογιά και αστεράτες κουτσουλιές πρόσωπό μου.

Ξεκίνησα να την παραμονεύω σαν τον γατόπαρδο. Έκανα την κίνηση μου όταν μπήκε στο σαλόνι για να φέρει, δήθεν, κι άλλα τυροπιτάκια. Την πλησίασα και ζούληξα την κόκκινη μύτη μου βγάζοντας έναν ξεκαρδιστικό ήχο. Χαμογέλασε και μου προσέφερε ένα τυροπιτάκι, το γευστικότερο. Αυτό ήταν, την είχα κατακτήσει.

Τη στιγμή που ετοιμαζόμουν να γκρεμίσω την πιατέλα και να χιμήξω πάνω της σαν λυσσασμένος γερμανικός ποιμενικός, μπήκε στο σπίτι ο άντρας της φυσώντας μια καραμούζα μεγάλη σαν το κεφάλι του. Καταράστηκα τον μονογαμικό πουριτανισμό και απελπισμένος ξαπλώθηκα στον καναπέ.

Δίπλα μου πρόσεξα ένα περιοδικό. Τα γερμανικά είναι η μόνη γλώσσα που δε μιλάω, γιατί ακούγεται σαν αλεσμένο λουκάνικο. Δεν κατάλαβα τι έλεγε, αλλά στο εξώφυλλο είχε την Αφροδίτη της Μήλου να κάνει κωλοδάχτυλο.

Το συγκεκριμένο άγαλμα δεν έχει χέρια, οπότε καταλαβαίνετε την έκπληξή μου. Ρώτησα με νοήματα τον πατέρα του Fritz περί τίνος επρόκειτο.

Προσπαθούσα κουνώντας τα χέρια μου να του καταδείξω πως η Αφροδίτη της Μήλου δεν έχει χέρια, αυτός όμως νόμιζε πως έκανα το κοτόπουλο και άρχισε να το κάνει και αυτός βγάζοντας δυνατά κακαρίσματα, είτε μόνος του, είτε με τη βοήθεια της καραμούζας του.

Όσα παιδιά δεν έπαιζαν PlayStation ήρθαν προς το μέρος μας και άρχισαν να κακαρίζουν μαζί του. Είχα πανικοβληθεί και για να σταματήσουν πέταξα το περιοδικό πάνω τους τσιρίζοντας. Ο πάτερ φαμίλιας το σήκωσε και είπε κάτι γελώντας. Πρόσεξε το ερωτηματικό μου ύφος και αναφώνησε απευθυνόμενος σε μένα, “Griechenland poop! Hahahaha!” Τα γέλια του πολλαπλασιάστηκαν από τα παιδιά που είχαν μαζευτεί γύρω μας.

Συνέχισε δείχνοντας μου φωτογραφίες προσθέτοντας σε κάθε ευκαιρία, “Buzuki poop und zeibekiko poop und mousaka poop, poop, poop, poop hahahahaha! “

Δεν άργησα να συμπεράνω πως το άρθρο έγραφε κάτι αρνητικό για την Ελλάδα και πως αυτός αντλούσε μια περίεργη ευχαρίστηση δείχνοντάς το μου, ξέροντας πως είμαι Έλληνας.

Ήταν η σειρά μου να γελάσω δυνατά. Σάστισε, και μαζί του, η παιδική χορωδία που τον συνόδευε. Ξεκίνησα να μιλάω με στόμφο, αδιαφορώντας για το ότι δεν με καταλαβαίνανε. Η φωνή μου και η γλώσσα, τους άσκησαν μια περίεργη, σχεδόν μαγική γοητεία.

Κάθισαν γύρω μου, κοιτώντας με σαν τα ποντίκια τον αυλητή, καθώς εγώ ξεκίνησα να τους εξηγώ πως οι προσβολές τους στηρίζονται στη διεστραμμένη εικόνα που έχουν για το ελληνικό και κατ' επέκταση για οποιοδήποτε έθνος, και ως εκ τούτου δε με αγγίζουν.

Και να περίπου τι τους είπα, εκείνη τη μέρα στη Φρανκφούρτη:

“Αγαπητέ Καραμούζα, αγαπητή σεξοβόμβα, αγαπητέ Fritz, αγαπητά μου παιδιά. Δράττομαι της κοροϊδίας σας για να ξεκαθαρίσω τη θέση μου σε ό,τι αφορά τα όσα μου προσάπτετε και τα όσα μπορεί να προσάψει κανείς στον οποιοδήποτε, χρησιμοποιώντας το ελληνικό παράδειγμα ως αρχέτυπο για κάθε τύπο εθνικού φρονήματος.

Αυτοί που σήμερα ζουν στη γεωγραφική περιοχή που αυτοαποκαλείται Ελλάδα, έχουν σχέση με αυτούς που ζούσαν στην ίδια γεωγραφική περιοχή το 500 π.χ., τόση όση έχει ο σημερινός κάτοικος των Ηνωμένων Πολιτειών με τους Ινδιάνους.

Στην ελληνική περίπτωση, ως Ιππικό λειτούργησε ο χρόνος, οι πόλεμοι, η λαομοιξεία, οι 17 περίπου φυλές που πέρασαν από τη συγκεκριμένη περιοχή και πάνω από όλα η μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου, που είναι ικανός για το καλύτερο ή το χειρότερο, βάσει ιδεών και πράξεων και όχι βάσει της ενσωμάτωσής του σε ένα ευλογημένο ή μη έθνος.

Το ότι ορισμένες ιδέες και μία ιστορία χρησιμοποιήθηκαν, καλώς ή κακώς, για την ίδρυση του σύγχρονου νεοελληνικού κράτους, δεν καθιστά εμένα και τους συντοπίτες μου, και ούτε πρόκειται να μας καταστήσει, και άλλα 200 χρόνια αν περάσουν, αποκλειστικούς κοινωνούς και συνεχιστές αυτής της ιστορίας.

Βάσει του παραπάνω όποιος εμφανίζεται ως αποκλειστικός θεματοφύλακας του πολιτισμού μιας τέτοιας εποχής, πλανάται πλάνην οικτρά.

Θεματοφύλακάς των ανθρώπινων επιτευγμάτων, από όποιο σημείο του κόσμου και αν προέρχονται, είναι ο κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος που τα συμμερίζεται.