Σήμερα στα επίκαιρα της στήλης είναι ένα γράμμα που μου έστειλε ο Toad το ομιλόν Μανιτάρι με τον οποίο μας συνδέει στενή φιλία (από όταν κάπνιζα ό,τι έπεφτε στα χέρια μου).
Όσοι θέλετε να επικοινωνήσετε με τον Toad για να τον βρίσετε με κεφαλαία greeklish, μπορείτε να στέλνετε τα e-mail σας στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε. ή να τον επισκεφτείτε στο κοντινό σας κάστρο για να του τα πείτε αυτοπροσώπως και, γιατί όχι, να τον φτύσετε.
--
Αλέξη καλησπέρα. Συγγνώμη αν ενοχλώ, αλλά δε μπορούσα άλλο. Έπρεπε να σου γράψω δυο αράδες. Όχι για να μου απαντήσεις απαραίτητα, απλά για να το βγάλω από μέσα μου...
Ξέρεις ότι δε μου αρέσει να σου γκρινιάζω, αλλά πλήττω, πλήττω αφόρητα.
Έχεις καιρό να με επισκεφτείς εδώ στο Μανιταροβασίλειο και με έχει πιάσει μαύρη μελαγχολία. Όλα μου φαίνονται τόσο ίδια και κοινά χωρίς εσένα. Τόσο αδιάφορα...
Παντού μανιτάρια και σωλήνες. Τα μανιτάρια δεν τρώγονται γιατί τα κάνουμε σώβρακα και καπέλα. Οι σωλήνες ένας θεός ξέρει που καταλήγουν και εγώ προσωπικά σφηνώνω λόγω περιφέρειας. Αυτό βιώνω καθημερινά. Το τίποτα και μια πριγκίπισσα που διοικεί το τίποτα. Και πώς να διοικήσει δηλαδή, αφού μονίμως λείπει. Ήθελα να 'ξερα ποιος καλύπτει κάθε φορά αυτό το κενό εξουσίας. Βουλή δεν έχουμε, ούτε Σύνταγμα. Όταν είχα πει στην πριγκίπισσα πως χρειάζεται κάποιου είδους ιεραρχία στη διοίκηση ώστε να μην επικρατεί χάος κάθε δεύτερη Κυριακή που την απαγάγουν, ξέρεις τι γύρισε και μου είπε; “Δε μας χέζεις ρε ζουμπά”.
Και τα όνειρα μου συντρίμμια...
Σκέφτομαι τη ζωή μου. Τι έφταιξε και κατέληξα έτσι. Πάντα θαλαμηπόλος, μια ζωή παρατρεχάμενος, μια ζωή ο #!@*@!# που μετέφερε τα κακά μαντάτα, ο γλείφτης, ο τρίτος τροχός, η κωμική σφήνα, ο ζουμπάς που πρέπει να ανέχεται κάθε μπινελίκι από την τελευταία γαλαζοαίματη @#&*!@#* που έτυχε να κληρονομήσει μια τιάρα. Γιατί γαμώτο; Γιατί;
Έχω πιει, θα σου πω πράγματα για τα οποία δεν πρέπει να μιλάω καν... Αλλά ξέρεις κάτι; Δε με νοιάζει. Τίποτα δε με νοιάζει πια...
Σαν να μην της έφτανε το στέμμα, η πριγκηπέσα είναι η μεγαλύτερη attention whore στο βασίλειο. Όλες οι απαγωγές είναι σκηνοθετημένες. ΟΛΕΣ.
Γιατί;; Γιατί πολύ απλά η μανδάμ γουστάρει Ιταλική πίτσα! Καταλαβαίνεις τι θέλω να πω, έτσι; Της αρέσει να τα τυλίγει τα σπαγγέτι. Και των δύο...
Κάθε φορά που τη σώζουν τους κρατάει για Mario Party all night long στο κάστρο. Με αηδιάζει...
Κι εγώ βέβαια, σαν αδύναμο ανθρωπάκι που είμαι, κάνω κάθε φορά τα στραβά μάτια. Αχ Μάριο και αχ Μάριο, έλα γρήγορα, μεγάλο κακό μας βρήκε. Πως θέλω κάθε φορά να του πω την αλήθεια και να τριφτώ στο πλούσιο μουστάκι του. Άλλα φαίνεται, τα μεγάλα πάθη δεν αξίζουν σε μικρούς μανιταρανθρώπους. Μικρός φύτρωσα , μικρός θα μαραζώσω....
Έχει βρει και το άλλο το κορόιδο που τόσα χρόνια τρώει το ξύλο της αρκούδας για πενταροδεκάρες. Θυμάμαι την πρώτη φορά που τον είδα. Είχε έρθει ψάχνοντας για δουλειά, το πραγματικό του όνομα ήταν Anton Bowsorevic, κακομοίρης, χωρίς χαρτιά, χωρίς τίποτα. Τον απείλησε με απέλαση, αυτός δεν ήξερε και καλά τη γλώσσα τότε, φοβήθηκε. Του άλλαξε το όνομα σε Bowser και τον έβαλε να την τραβολογάει. Αυτός ήταν γερό σκαρί, είχε περάσει πολλά στα μικράτα του, μου' ρχόταν να γελάσω κάθε φορά που τον έβλεπα να κάνει τον ψόφιο κοριό μετά από τρία μπουνιδάκια. Τον έβαζε να ξεφτιλίζεται για ένα κομμάτι ψωμί. Και σαν να μην της έφτανε αυτό, τον ανάγκασε να βάλει και τα παιδιά του στο κόλπο, σαν τα τσιγγανόπουλα στα φανάρια. Αυτό κάνει με όλους, παίζει με όλους σαν να είμαστε μαριονέτες, μας στερεί κάθε ίχνος αξιοπρέπειας γιατί “έτσι είναι το παιχνίδι μάγκα μου”, όπως λέει. Όλα για αυτήν είναι ένα παιχνίδι...
Χαχα, κοίτα με πάλι... Είπα να σου γράψω δυο αράδες και κατέληξα να μονολογώ για τη μιζέρια μου...
Δε θα σου πω άλλα. Στο διάολο όλα, το μόνο που θέλω είναι να είμαστε μαζί.
Γράψε μου κάτι. Οτιδήποτε.
