Εντάξει, βγήκε πάλι καινούριο Μάριο, επιβάλλεται πως κάποιος πρέπει να βγει για να κράξει. Δεν είναι για κακό, θεωρείται παράδοση πλέον, είναι όπως κράζουμε τον Ρεχάγκελ κάθε φορά που βάζει τον Χαριστέα ξέροντας εκ των προτέρων πως η ομάδα έτσι κι αλλιώς θα νικήσει.
Αν Μάριο είναι ο Χαριστέας, Μιγιαμότο είναι ο Ρεχάγκελ. Και οι δύο έχουν εμμονές, ο καθένας με διαφορετικό ήρωα.
Ο Ρεχάγκελ κάθε φορά που την αράζει στο σπίτι του Μόναχοwherever, βάζει τη γυναίκα του να του ψήσει λουκάνικα και χώνει στο video τον Άθλο της Πορτογαλίας.
Το βλέπει σε VHS για τη γοητεία του κλασικού και επειδή σαν σωστός εβδομηντάχρονος δεν ξέρει να χειρίζεται ό,τι κυκλοφόρησε μετά το '90 (βλ. Νίνη).
Και κάθεται λοιπόν και βλέπει το Χαριστέα να κάνει τα δικά του, και να τα sehr gut, να τα λουκάνικα, να οι μπύρες, και δώστου πάλι κεφαλιά ο Άγγελος της καρδιάς μας, και να τα γκολ και φύγαμε για τελικό (εκεί ψιλοχαλιέται γιατί το βάζει ο Δέλλας) και σηκώνει την κούπα το πειρατικό, σηκώνει ο Ότο τα λουκάνικα, ορμάει η Φράου Ρεχάγκελ κατεβάζοντας χριστοπαναγίες, της τσιμπάει τον ποπό ο Ότο και ξεραίνεται στον ύπνο.
Και την επόμενη μέρα έχει εντυπωθεί στο υποσυνείδητό του ότι όλα αυτά συνέβησαν χθες και τσουπ, νάτος πάλι ο Άγγελος βασικός.
Έτσι κι ο Μιγιαμότο. Σκοτώνεται όλη τη μέρα στη δουλειά στο μεγάλο κτίριο της Νιντέντο (τα 'ντ' προφέρονται ξερά, το 'ν' δεν πρέπει να ακούγεται σχεδόν καθόλου, ΝΙ-ΝΤΕ-ΝΤΟ, σαν καρατιά) να συσκευάζει Wii από εδώ, να συναρμολογεί Game Boy από την άλλη, να σφραγίζει τα κουτιά του NES με Seal of Quality (το παλιό το χρυσό, κάτω δεξιά που έμπαινε και ήταν σαν να έχει βγει από τίτλους ταινίας Ψάλτη-Γαρδέλη) και δώστου οι ξιφομαχίες με αναλώσιμους Γιαπωνέζους ντυμένους Γκάνοντορφ που τους σφάζει κανονικά και φωνάζει 'Γιά-ταα!' και μπινγκ-μπονγκ το μεγάλο ρολόι της Νιντέντο να σημαίνει το τέλος της ημέρας στην πιο παιχνιδιάρικη εταιρεία μετά την Κου-Κου Ε.Π.Ε.
Και ο κλασικός Μιγιαμότο να φεύγει πάντα τελευταίος (υπάρχει και φιλότιμο).
Αφού κλειδώσει, μπαίνει στο αυτοκίνητό του(ένα Land Rover με license plate 3P0N4), χώνει στο τέρμα Άντζελντα και χάνεται στο highway. Φτάνει, ξεντύνεται, όλα τα βγάζει, έτσι κάνουν οι Γιαπωνέζοι και τριγυρνάει τσίτσιδος μέχρι να ανοίξει η παιχνιδοκονσόλα του (παιγνιδοκονσόλα στην καθαρεύουσα).
Βάζει να παίξει Mario που είναι χαλαρωτικό και τον ηρεμεί, το ξέρει και καλά, δε χρειάζεται walkthrough, λίγο τσουπ-τσουπ εδώ, τρώει κανά μανιτάρι, καραγουστάρει με τα μανιτάρια, μιλάμε τρελαίνεται, τον έχετε δει, όχι, οπωσδήποτε, σοβαρά τώρα, τρώει φρίκη έτσι που βλέπει το Μάριο να μεγαλώνει στα καλά καθούμενα, “Όπα, τι παίχτηκε τώρα ρε man, διπλάσιος έγινε ο δικός σου;”, στα γιαπωνέζικα το λέει, δεν ξέρει ελληνικά παραδόξως, ενώ ο Μέγας Αλέξανδρος είχε φτάσει Τόκιο, σκαλώνει τέλος πάντων κάνα πεντάλεπτο, μέχρι να πάρει μπρος εντάξει, εννοείται, έχουν πέσει πάνω του χελώνες, γκούμπα, σφαγή. Τέλος πάντων, ξαναπαίζει το επίπεδο, πηδάει κενά, μπαίνει σε σωλήνες, τα κλασικά, έτσι λίγο μέχρι να γλαρώσει και μετά ξεραίνεται στον ύπνο.
Και την επόμενη έχει εντυπωθεί στο υποσυνείδητό του ότι αυτό το Mario είναι παιχνιδάρα και πρέπει οπωσδήποτε να φτιάξει sequel. Τρέχει στα studio με τη τσίμπλα στο μάτι, το λέει στα ξωτικά, εντάξει, τι να πουν οι υπαλληλίσκοι στον ΣΙΓΚΕΡΟΥ, χάη και χάη και μέρα της μαρμότας.
Το καλό είναι ότι αναλόγως πως έχει ξυπνήσει κάνει και την παραλλαγή. Αν είναι στα κέφια του φτιάχνει Mario Party. Αν είναι στις μαύρες του, πάλι Mario Party φτιάχνει. Και πάει λέγοντας.
Και (πολύ παρατακτικός λόγος σήμερα για να μας καταλαβαίνει και ο απλός κόσμος που μας διαβάζει) έτσι είναι και οι δύο και ο παραλληλισμός αυτός είναι.
Και το συμπέρασμα; Καλά κάνουν, η δουλειά γίνεται και μάλιστα γίνεται και καλά. Δεν είμαστε Βραζιλία, όποιος θέλει να δει μπάλα της προκοπής ας πάρει Xbox.
the english patient
