Kirby. Είναι άδικο να γράψεις κάτι μειωτικό για τον Kirby. Είναι σαν να λες πως ο Πάγκαλος είναι χοντρός. Χαχα, ναι τρώει πολύ και δημιουργεί επιπλέον λιπαρό ιστό, move the fucking on.
Είναι πολύ εύκολο να τον αποδομήσεις. Σου προσφέρει τόσες πολλές επιλογές που δεν ξέρεις με τι να πρωτοασχοληθείς. Πολύχρωμος με τάση προς το ανοιχτό ροζ, φουσκωτός, που βάζει στο στόμα του ό,τι βρει και το καταπίνει. Στην Ελλάδα κάνεις καριέρα μόνο με ένα από τα παραπάνω. Και ο Kirby τα έχει όλα.
Για αυτό με ενοχλεί πολύ να βλέπω να γράφονται διάφορα για τον Kirby. Pick someone on your own size you big bullies. Ο Kirby δεν σας φοβήθηκε τόσα χρόνια, δε θα σας φοβηθεί ούτε τώρα. Κι ακόμη κι αν σας φοβηθεί, θα σας καταπιεί και μετά θα πουλάει αυτός τσαμπουκά. Πώς θα σας φαινόταν αυτό, να γίνετε η bitch της Videogame μετενσάρκωσης του Μιχάλη Ασλάνη. Δε θα σας άρεσε, έ; Ήμουν σίγουρος...
Θυμάμαι σε ένα από τα ταξίδια μου (όχι που δε θα θυμόμουν), διέσχιζα την Ευρώπη με το Orient Express. Ήμουν πολύ πλούσιος τότε, σχεδόν όσο και τώρα και είχα κλείσει ένα βαγόνι μόνο για μένα και τις αιθέριες υπάρξεις που με συνόδευαν. Τη γάτα Λούση, που παλιά ήταν γάτος και 27 πληρωμένες πόρνες. Αυτό βέβαια είναι πλεονασμός, εφόσον ήταν πόρνες, ήταν και πληρωμένες, αν ήταν απλήρωτες θα ήταν γυναίκες. Φυσικά, καταλάβαινα ότι ένα τρένο δεν είναι μέρος για τέτοιου είδους διασκεδάσεις1, αλλά δε μπορούσα να κάνω αλλιώς, ήταν δώρο της πρώην γυναίκας μου. Λέω πρώην γιατί πέθανε, και δεν είναι πλέον γυναίκα (=απλήρωτη πόρνη), άρα δεν είναι και γυναίκα μου. Θυμάμαι που στο νεκροκρέβατό της μου είπε, "Αλέξη, κοίτα να διασκεδάσεις τώρα που θα φύγω εγώ" και μου έχωσε ένα πενηντόλιρο στην κωλότσεπη πριν ξεψυχήσει. Κι εγώ την άκουσα.
Ένα μήνα μετά, λίγο μετά την αλλαγή του χρόνου, έφευγα από το πάντα ηλιόλουστο Λονδίνο, με προορισμό την Κωνσταντινούπολη. Ένας φίλος μου, ο Sir Kirby Nightingale - καμία σχέση με τον γνωστό Kirby, o Sir Kirby είχε κάποια ψήγματα αξιοπρέπειας αν και άγγλος - μου είχε πει πως έχει ωραία λουκούμια.
"Lovely Turkish delights Alex my boy, please do send me a box when you get there, please do!", μου είπε και μου έχωσε ένα πενηντόλιρο στην κωλότσεπη πριν ξεψυχήσει. Ειλικρινά δεν ήξερα τι συνέβαινε όταν τον είδα να σβήνει μπροστά στα μάτια μου έτσι αναπάντεχα. Ζαλιζόμουν. Όλα γύριζαν γύρω μου. Πώς ήταν δυνατόν να συμβαίνει αυτό, ενώ εγώ ήμουν ακίνητος; Και πως θα έστελνα γλυκά από την άλλη άκρη της Ευρώπης σε κάποιον... νεκρό! (Σε αυτό ακριβώς το σημείο, έβαλα το πρόσωπο μου στις παλάμες μου και το έτριβα απεγνωσμένος).
Έδιωξα αυτές τις σκέψεις από το μυαλό μου σφίγγοντας τα δύο πενηντόλιρα στο χέρι μου. Έδωσα ραντεβού με έναν φίλο μου που σπούδαζε Applied mathematics, σε μια παρακμιακή pub κοντά στη Victoria. Του έδειξα τα λεφτά. Τον ρώτησα να μάθω πόσα ήταν συνολικά. Δεν έδειχνε να καταλαβαίνει ελληνικά. “Apply mathematics!”, του φώναξα εκνευρισμένος. Μερικά κεφάλια μας έριξαν θυμωμένες ματιές. Τα έφερα πιο κοντά στο πρόσωπο του. Τα κοίταξε και το μάτι του γυάλισε. “One-hundrend-fucking-pounds” μου είπε πριν ξεψυχήσει. Ταράχτηκα. 'Έπιασα το άψυχο σώμα του από τον γιακά. “Γιατί δε μου έχωσες τίποτα στην κωλότσεπη, γιατί, γιατί, ΓΙΑΤΙ;” Τον άφησα συνειδητοποιώντας τι είχε γίνει. Εκατό λίρες ήταν πάρα πολλά λεφτά εκείνη την εποχή. Έπρεπε να τα επενδύσω πριν μπει η άνοιξη και χάσουν την αξία τους.
Πετάχτηκα έξω από την παρακμιακή pub και άρχισα να τρέχω παρακμιακά για να μη δώσω στόχο. Το τρένο μου έφευγε από λεπτό σε λεπτό.
Το πρόλαβα...
Και έτσι φτάνουμε στα απίστευτα γεγονότα της νύχτας από την οποία ξεκίνησα να αφηγούμαι την ιστορία μου...
Είχαμε ήδη μπει στην Αυστροουγγαρία όταν άκουσα έναν θόρυβο από το τρενοπιλοτήριο. Έτσι έλεγα την ατμομηχανή. Μου φαινόταν πιο cool. Τρενοπιλοτήριο.
Σηκώθηκα και έβγαλα το κεφάλι μου από το παράθυρο. Ο κρύος νυχτερινός αέρας μαστίγωνε το πρόσωπό μου σαν οπλή γαζέλας. Η υγρασία τρυπούσε τα κόκαλα μου σαν μύτη μυρμηγκοφάγου. Το δάσος γύρω μας έκρυβε το φεγγάρι σαν ελέφαντας που έμπαινε μπροστά από το φεγγάρι και το έκρυβε2.
“Κάτι δεν πάει καλά...”, ψιθύρισα στη Λούση. Έκανε να μιλήσει, την έκοψα αμέσως. “Ξέρω, ξέρω τι θα πεις... Μιάου. Όμως το μιάου δεν είναι πανάκεια Λούση. Κι εσύ, ως γάτα τραβεστί θα έπρεπε να το ξέρεις καλύτερα κι από μένα και από όλους εδώ μέσα ΓΑΜΩΤΟ!” Πέταξα το ποτήρι με το ουίσκι στον τοίχο του κουπέ μας. Έγινε χίλια κομμάτια. I was loosing it.
“Συγγνώμη Λούση... Δε φταις εσύ, εγώ, εγώ φταίω. Εσύ είσαι τέλεια, αλήθεια, εγώ, δεν ξέρω, το άγχος, δε μου έχει ξανασυμβεί... Αν δοκιμάζαμε μια φορά να ήμουν εγώ η γατούλα κι εσύ ο...δε θες, εντάξει, εντάξει, δεν πειράζει, καταλαβαίνω...”
Βγήκα στο διάδρομο σε άθλια κατάσταση. Ο παράξενος θόρυβος ξανακούστηκε.
Μιάου.
Το ξέρω. Θα πάω να δω.
Μιάου.
Θα προσέχω.
Μιάου.
Κι εγώ...
Προχώρησα προς το τρενοπιλοτήριο. Έκλεισα τη μύτη μου καθώς περνούσα από τα βαγόνια των πληβείων. Κανείς τους δε φαινόταν να δίνει σημασία στον ήχο που δυνάμωνε σε ένταση και συχνότητα. “Είναι δυνατόν κάποιος να είναι τόσο φτωχός ώστε να μην έχει αυτιά;”, αναρωτήθηκα. Πριν καλά-καλά το καταλάβω είχα φτάσει στο προορισμό μου. Χτύπησα την πόρτα.
“Παρακαλώ;”, απάντησε μια ψύχραιμη φωνή από μέσα, ακολουθούμενη από τον ίδιο ήχο, που πλέον έφτανε εκκωφαντικός στα αυτιά μου.
“Μπορείτε να κάνετε λίγη ησυχία”, είπα ευγενικά.
“Βεβαίως”, απάντησε η ίδια φωνή πρόθυμα, και ο ήχος μεμιάς σταμάτησε.
“Χίλια ευχαριστώ”, είπα και επέστρεψα στην κουκέτα μου...
Έκλεισα την πόρτα πίσω μου. Η Λούση είχε αποκοιμηθεί πάνω στο καλοριφέρ.
“Επιτέλους ησυχία...”
Έβαλα τις πυτζάμες μου και έπλυνα τα δόντια μου. Ξάπλωσα και πολύ γρήγορα αποκοιμήθηκα, αφήνοντας πίσω μου τα ασύλληπτα γεγονότα αυτής της αλλοπρόσαλλης νύχτας.
the english patient
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
__________________________________
1Παίζαμε ψείρες στο βαγκόν λι, οι 27 πόρνες ήταν τα μέλη της Ε.Ε., εγώ ο Μπαρόζο και η Λούση η Τουρκία
2Στο σχολείο ήμουν αρχηγός της ομάδας Παρομοιώσεων επί δύο συναπτά έτη. Ήταν... σαν όνειρο (δηλαδή 'πολύ ωραία' για τους αμύητους στο χώρο της Παρομοίωσης)
