Τον 18ο αιώνα ήμουνα μούτσος γερός, αλλά μισθοφόρος, δε στέριωνα σε μια χώρα για πολύ, πουλί ταξιδιάρικο που ήθελε να δει τον κόσμο.
Τους περισσότερους τους ενδιέφεραν το χρυσάφι, τα φλουριά και τα δουβλόνια1 εμένα όχι, εμένα μου άρεσε να γυρνάω από λιμάνι σε λιμάνι και να γονιμοποιώ τις ντόπιες, σκεφτόμουν πως αν δημιουργήσω πολυεθνικούς απογόνους θα δώσω ένα ηχηρό χαστούκι στον ρατσισμό και θα βραβευθώ από την UEFA.
Θυμάμαι σε ένα από τα ταξίδια μου, καλοκαίρι του 1709, είχα μπαρκάρει με ένα ιστιοφόρο του Ισπανικού ναυτικού για τα νησιά Γκαλαπάγκος. Το ταξίδι ήταν μεγάλο και η βάρκα μας μικρή, οι ναύτες όλοι Ισπανοί και η κιθάρα μου μουγκή. Έτσι λοιπόν για να περνάω την ώρα μου χάζευα στο Facebook μέχρι να με αγγαρέψει ο καπετάνιος. Σπανιόλικα δεν ήξερα καλά, μόνο τα βασικά για να συνεννοούμαι με τους συμμούτσους στη ναυτική διάλεκτο, τη λεγόμενη Μπαρτσελονέτα.
Μπαρτσελονέτα για αρχαρίους
Κίκεθ φλόρεθ = Βίρα τις άγκυρες έγια μόλα
Μπουένος τάρντες; = Θες να σου φτιάξω ένα μπουρίτο αργότερα;
Ο ντίος μίο!! = Πειρατικό στον ορίζοντα. Θέλω ψυχραιμία, υπευθυνότητα και αποφασιστικότητα.
Λόκα μαματσίτα = Καλαμπόκι
Ε σού να μπόοομπα = Μας ρίχνουν οι παλιομπάσταρδοι
Πούτα γκράντε = Σάσα Μπάστα
Όλε Όλε Όλε = Νοικιάζω γκαρσονιέρα, τιμές προσιτές
Το ιστιοφόρο μας, αν και μικρό, ήταν καλοτάξιδο. Κατάρτι δεν είχε, για αυτό το πανί το κρατούσε ο Χοσέ Πικουλίν που ήταν ψηλό παιδί και γεροδεμένο. Πολλές φορές, άμα δεν έβλεπε ο καπετάνιος, το βάσταγα εγώ για να ξεκουράζεται ο Χοσέ Πικουλίν, ίσα μέχρι να κάνει ένα τσιγάρο. Ο καημένος ο Χοσέ Πικουλίν το κάπνιζε μέχρι και το φίλτρο. “Μούτσος Γκράθιαθ!”, αναφωνούσε κάθε φορά στο τέλος και ξαναφορτωνόταν το πανί κοιτώντας με ευγνωμοσύνη. Πόσες φορές του είχα πει πως δεν είμαι ο μούτσος Γκράθιαθ, αλλά ο μούτσος Αλέξηθ, αλλά αυτός εκεί, το χαβά του!
Ο καπετάνιος, ο Αντρέου Ζέπο, ήταν ένα στριμμένο άντερο, μαδριλένος, που δεν χώνευε καθόλου τον Χοσέ Πικουλίν και τον έβαζε να κάνει τις πιο δύσκολες δουλειές. Αυτό άρεσε στους άλλους μούτσους που τεμπέλιαζαν, αλλά όχι σε μένα που είμαι φύσει ηθικό στοιχείο και η αδικία μου σπαράζει την καρδιά. Για αυτό βοηθούσα τον Χοσέ Πικουλίν και όταν ένιωθα την καρδιά μου να σπαράζει υπέρ του δέοντος2 πήγαινα στο αμπάρι και σκάλιζα υβριστικά συνθήματα κατά του καπετάνιου στους αρουραίους (Καπετάν Αντρέου Ζέπο, ΔΕΝ χαίρομαι όταν σε βλέπω κ.α.)
Το υπόλοιπο πλήρωμα αποτελούνταν από τον Πεπέ, έναν γκαντέμη από τη Βαλένθια που δε μπορούσε να πει το θήτα, τον μούτσο Γκράθιαθ και τον Σενιόρ Κρακεράκη, έναν ισπανόφωνο παπαγάλο από την Κρήτη.
Επίσης είχαμε και έναν επιβάτη, τον Γκάημπραζ Θρήπγουντ, έναν ξανθό εξυπνάκια που δεν τον έκανε κανείς παρέα. Κανείς δε συμπαθεί τους εξυπνάκηδες3.
Την 46η μέρα του ταξιδιού μας, σαν χθες το θυμάμαι, ενώ ήμουν στο κατάστρωμα και σκάρωνα μαντινάδες με τον Σενιόρ Κρακεράκη, ακούσαμε ένα “O ντίος μίο!!” που μας έκοψε τα πόδια.
Αμέσως πεταχτήκαμε πάνω4 και είδαμε το αδηφάγο βαπόρι να πλησιάζει. Η σημαία με τη νεκροκεφαλή δεν άφηνε καμία αμφιβολία. “ Κίνδυνος – Θάνατος! ”, φώναξε ο Πεπέ. “Ηλεκτροπληξία! Μην αγγίζετε αυτό το πλοίο!”. Έβαλε τα κλάματα. “Σύνελθε Πεπέ!”, του έλεγα, “Σύνελθε! Μπουένος Τάρντες;”
Το πειρατικό πλησίαζε κι εμείς δεν είχαμε μέσα να αμυνθούμε. Ο Σενιόρ Κρακεράκης έπλεξε μια μαντινάδα ειδικά για την περίσταση:
Ο ουρανός σκοτείνιασε, κρύφτηκε το φεγγάρι
ο χάρος κάνει επίσκεψη, στο δόλιο μας καράβι...
Μας πλεύρισαν. Κάτω από την πλώρη έγραφε: Superfast Le Chuck II
“Τι θέλετε από μας;;”, φώναξε ο καπετάνιος μας.
“Τον επιβάτη σας”, φώναξε μια ύποπτη φάτσα από το πειρατικό.
“Τον εξυπνάκια; Α, μα τότε δεν είστε πειρατικό, πλοίο διάσωσης είστε!”, απάντησε ο καπετάνιος κοκκινίζοντας από ευχαρίστηση με το καλαμπούρι του.
Όλοι γελάσαμε με τη ψυχή μας, εκτός από τον Γκάημπρας. Μια και δυο, τον αρπάξαμε και τους τον πετάξαμε.
Αμέσως αρχινίσαμε τραγούδι ναυτικό.
“Στα τσακίιιδια, στα τσακίιιδια, και μας έπρηξες τααα ΧΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΝ”, η κόρνα του πειρατικού μας αποχαιρετούσε εύθυμα συνοδεύοντας το τραγούδι μας!
Το Superfast Le Chuck II μέσα στις χαρούμενες φωνές μας σάλπαρε για Cape Town, Restaurant City, Πάρο, Νάξο, Ζυρίχη5 και εμείς συνεχίσαμε ειρηνικά το ταξίδι μας για τα Γκαλαπάγκος, στα οποία δε φτάσαμε ποτέ. Αλλά αυτό θα σας το διηγηθώ κάποια άλλη φορά...
