Θυμάμαι σε ένα από τα ταξίδια μου, το '89, στο Ανατολικό Βερολίνο, είδα έναν μεγάλο τοίχο(1), χωρίς ούτε ένα καδράκι. Όταν ρώτησα γιατί τόση κακογουστιά (Warum nein gut gusten?), οι οπλοφόροι ένοικοι έκριναν σκόπιμο να ξαμολήσουν σκυλιά της κολάσεως εναντίον μου. Η αλήθεια πονάει φαίνεται, αλλά δεν έχω μάθει να μασάω τα λόγια μου, ειδικά σε ό,τι έχει να κάνει με θέματα διακοσμήσεως.

Καθ' ότι ζωόφιλος επέλεξα να τρέξω παρά να χρησιμοποιήσω βία ενάντια στους τετράποδους φίλους μας. Για να ξεφύγω επέλεξα να τρέξω παραλλήλως του τοίχου, ελπίζοντας σε μια εξώπορτα, επιλογή που αποδείχτηκε μάλλον ατυχής, καθώς η σπιτονοικοκυρά είχε σκυλιά τοποθετημένα καθ'όλο το μήκος της κατασκευής.

Τα εν λόγω σκυλιά του κάτω κόσμου, ορμώμενα προφανώς από μια βαθιά ριζωμένη στις καρδιές τους αντικαπιταλιστική ιδεολογία, έκαναν τα αδύνατα δυνατά για να με δαγκάσουν.  Για καλή μου τύχη, δεν το κατάφεραν γιατί ακριβώς τη στιγμή που με είχαν φτάσει και άνοιγαν τις στοματάρες τους για να με καταβροχθίσουν, ο τοίχος έπεσε και τα σκυλιά του καθεστώτος μετατράπηκαν με μιας σε αξιαγάπητα κουτάβια που διψούσαν για παιχνίδι τρελό!

Παίξαμε, αγκαλιαστήκαμε, κλάψαμε για ώρες συλλαβίζοντας συγγνώμες² γελάσαμε με την ψυχή μας αναθυμούμενοι τις ανόητες έχθρες μας, κάναμε σχέδια για το πού θα βάζαμε το καλύτερο σκυλόσπιτο του κόσμου που θα τους αγόραζα, πηδούσαν πάνω μου, με γέμιζαν σάλια αγάπης κι εγώ κυλιόμουν μαζί τους στο γκαζόν γιορτάζοντας την αρχή του τέλους του Ψυχρού Πολέμου και την καινούρια, κοινή ζωή που μας ξημέρωνε. (Ψέματα, ο τοίχος έπεσε πάνω τους, ΜΠΑΜ, ακαριαίος θάνατος, poor bitches didn’t know what hit them).

Από τότε αποφάσισα να τρέχω μακριά από τοίχους με super cancel, ενώ συνειδητοποίησα πως όταν συναντώ Γερμανούς πρέπει οπωσδήποτε να πάω με νερά τους.

Πώς να συμβιώνετε με Γερμανούς – Παράδειγμα συμπεριφοράς no.141

- Μμμ, τι ωραίο σνίτσελ κυρία Γκεζούντχαητ....

- ΤΓΩΓΕ ΤΟ ΠΙΟ ΓΓΗΓΟΓΑ ΓΟΥΓΟΥΝΙ!

- Μμμμμμμμ, μιαμ μιαμ μιααααμ!³

Πρέπει να πω πως εξεπλάγην ιδιαίτερα με την πτώση του τείχους. Αρχικά νόμιζα το έριξε ο Σουφλιάς για να δείξει σκληρή στάση στους ημιυπαίθριους, αλλά μετά ένα πουλάκι της Στάζι, ένα σωκρατόνι με πλουμιστά φτερά, μου είπε πως οι νοικάρηδες ήθελαν να μεγαλώσουν την κρεβατοκάμαρα.

Πέρασαν βέβαια τα χρόνια και όλα αυτά μπήκαν στο χρονοντούλαπο⁴, αρχίσαμε να παίζουμε Pro, κάποιοι καλύτερα⁵, κάποιοι χειρότερα⁶, έγινε μέρος της λαϊκής παράδοσης σαν τον μουσακά, την ακρόπολη  και τη Ζωζώ Σαπουντζάκη, τραγουδήθηκε, χορεύτηκε, υμνήθηκε και ακολουθώντας τη φυσιολογική πορεία των πραγμάτων παρήκμασε γιατί πήραν τα μυαλά του αέρα.

Μ' αυτά και μ' αυτά έγινε το FIFA μάγκας, αν είναι ποτέ δυνατόν, δεν πίστευα ότι θα ζήσω αρκετά για να το δω αυτό, ποιος, το FIFA που το δείχναμε στα ράφια και γελούσαμε, που το κυνηγούσαμε στην αυλή πετώντας του Αμίτες, που το βλέπαμε στην παραλία να φτιάχνει κάστρα και του τα πατούσαμε με μίσος. Guess what, there is a new teenage dirtbag in the block to pick on. (And that's you Pro Evo!).

Αν θέλουμε βέβαια να πούμε τα πράγματα με το όνομα τους, το παιχνίδι το κατέστρεψαν αυτοί που έκαναν άμυνα με R1 και τετράγωνο αντί να παίζουν με πέντε μπακ και Del Piero μόνο του στη σέντρα.

Πού πας ρε Καραμήτρο, έχει κι άλλα κουμπια το pad ⁷.