Μα τι ωραίος καναπές είναι αυτός; Ας κάτσω λίγο να ξαποστάσω. Θα ανάψω και την πίπα μου και όποιος θέλει ας μου κάνει παρέα.

Μετά από λίγο

- Γεια σας, μπορώ να κάτσω στον καναπέ σας;
- Μα καλέ μου κύριε, δεν είναι δικός μου ο καναπές. Ασφαλώς και μπορείτε.
- Αφού δεν είναι δικός σας, πώς μου δίνετε την άδεια να κάτσω; Με ποιο δικαίωμα;
- Της χρησικτησίας.
- Αυθαίρετος μου φαίνεστε κι εσείς και η πίπα σας.
- Τι κι αν είμαι αυθαίρετος; Ζω τη ζωή μου. Εσείς από την άλλη, θα μείνετε όρθιος μέχρι να σας δοθεί η άδεια να κάτσετε. Και ποιος θα σας τη δώσει, αν όχι εγώ;
- O ιδιοκτήτης αυτού του καταπληκτικού καναπέ.
- Είναι πράγματι καταπληκτικός, δεν είναι; Νιώστε τον, είναι πολύ ευχάριστος στην αφή.
- Δε θα το ήθελα. Αν τον νιώσω, η αναμονή μου μέχρι να τον απολαύσω θα γίνει ανυπόφορη.
- Όπως θέλετε. Πάντως δε νομίζω να υπάρχει ιδιοκτήτης.
- Τι εννοείτε; Τα πάντα ανήκουν σε κάποιον.
- Από εδώ που κάθομαι εγώ τα πάντα ανήκουν στους πάντες.
- Ακόμη και η πίπα σας;
- Ακόμη κι αυτή. Θέλετε να ρουφήξετε;
- Αφού μου δίδετε την άδεια, γιατί όχι.

Μετά από λίγο

- Ζαλίστηκα, δεν είμαι συνηθισμένος στον καπνό.
- Για αυτό σας πρόσφερα, για να συνηθίσετε.
- Και τι θα γίνει όταν συνηθίσω;
- Θα σας ευχαριστεί και θα τον αποζητάτε.
- Δηλαδή θα αποζητώ εσάς, εφόσον μόνο εσείς μπορείτε να μου τον προμηθεύσετε.
- Ναι.

Μετά από λίγο

- Μα που είναι αυτός ο ιδιοκτήτης τέλος πάντων;
- Δε νομίζω να έρθει.
- Θα σας συνέφερε αυτό, έτσι δεν είναι; Δε θα χαρεί καθόλου να σας δει αραχτό στον καναπέ του, εσάς, έναν άγνωστο, να κάνετε πάφα πούφα.
- Πάφα πούφα;
- Θα σας μαλώσει.
- Δεν τον φοβάμαι. Τίποτα δε με φοβίζει σε αυτόν τον κόσμο. Όλα είναι ψεύτικα. Πώς να με επηρεάσει κάτι τόσο πλαστό που καταντά ανύπαρκτο;
- Δεν ξέρετε τι λέτε. Δώστε μου λίγο καπνό, τον χρειάζομαι.

Μετά από λίγο

- Κάτι ακούω, κάποιος έρχεται. Μάλλον θα είναι ο ιδιοκτήτης. Επιτέλους!
- Το θαυμαστικό υποδηλώνει ενθουσιασμό ή ανακούφιση;
- Και τα δύο.

Μια νεαρή γυναίκα πλησιάζει, χορεύει με τον καθήμενο άνδρα και απομακρύνεται.

- Τι περίεργη συμπεριφορά. Αλλοπρόσαλλη. Γιατί χόρεψε μπροστά σας;
- Γιατί είμαι και γαμώ τους γκόμενους.
- Εγώ δεν είμαι;
- Τι να σας πω, δεν ξέρω και για να είμαι ειλικρινής δε με ενδιαφέρει. Είστε κουραστικός. Κάνετε συνέχεια ερωτήσεις και επιπλέον δεν κάθεστε. Η ορθοστασία σας με ενοχλεί.
- Δε φταίω εγώ. Έτσι φτιάχτηκα.
- Να αλλάξετε.
- Δεν μπορώ να πατήσω ένα κουμπί και να αλλάξω. Δε γίνονται αυτά τα πράγματα.
- Έτσι λέτε εσείς. Πατήστε και θα δείτε.
- Ποιο, είναι πολλά.
- Πατήστε τα όλα με τη σειρά.
- Νιώθω περίεργα. Μάλλον πατήθηκε κάτι που δεν έπρεπε.
- Πατήστε ακύρωση.
- Πώς;
- Βάλτε το δάκτυλο στον ουρανίσκο σας.
- Καλά το κάνω;
- Ναι, αλλά μη το φάτε, να ξεράσετε πρέπει.
- Έτσι;
- Υπέροχα, είστε ταλέντο. Ξεράσατε πάνω στον καταπληκτικό καναπέ μας.
- Χάλια έγινε.
- Τουλάχιστον τώρα μπορείτε να καθίσετε. Εννοώ, αφού τον κάνατε σαν τα μούτρα σας, τι χειρότερο μπορεί να γίνει με το να κάτσετε.
- Μάλλον έχετε δίκιο. Ας κάτσω. Δώστε μου και την πίπα σας. Θέλω η απόλαυση μου να είναι άνευ προηγουμένου.

Μετά από λίγο

- Σας ευχαριστώ που με πείσατε να κάτσω. Νιώθω πολύ όμορφα σε αυτό τον καναπέ.  Άλλος άνθρωπος. Τι περίεργος κόσμος αλήθεια. Τη μία νιώθεις υπάνθρωπος και την άλλη υπεράνθρωπος.
- Ο Υπεράνθρωπος κατ' εμέ είναι ουτοπιστής και αποστασιοποιημένος. Καταγίνεται με τα μεγάλα, αδιαφορώντας για τα μικρά.
- Όταν λέτε μεγάλο, εννοείτε σίγουρα τον καναπέ.
- Όχι αγαπητέ.
- Την πίπα τότε.
- Ούτε.
- Ποιός είναι το “μεγάλο” τότε;
- Ο πούστης ο ιδιοκτήτης.
- Έχετε ένα πράσινο διαμαντάκι πάνω από το κεφάλι σας.
- Κι εσείς το ίδιο.

 the english patient

 (Σημ: Πατήστε τον τίτλο της στήλης -ΣΤΟΧΟΣ- για να δείτε όλες τις δημοσιεύσεις από τον the english patient)