Ένας νεαρός από την αγγλική επαρχία εγκαθίσταται στο Λονδίνο όταν κληρονομεί την τεράστια περιουσία του θείου του. Ο αγνός και αφελής ήρωας σταδιακά επιτρέπει στον εαυτό του να διαφθαρεί από τον κύκλο των αριστοκρατών και παραδίδεται σε μια ακόλαστη ζωή απολαύσεων και ακροτήτων.

Καθώς περνούν τα χρόνια δεν χάνει τίποτα από τα νιάτα και την ομορφιά του, όμως η ψυχή του είναι σάπια και ένας περίεργος πίνακας αποκαλύπτει την εσωτερική του ασχήμια. Για πόσο θα μπορεί να κρατάει κρυφό από τον κόσμο το φρικιαστικό του πορτραίτο;

Η νουβέλα του Oscar Wilde ορίζει το κλασικό, αν σκεφτεί κανείς ότι έχει μεταφερθεί στον κινηματογράφο και την τηλεόραση είκοσι περίπου φορές! Κατά συνέπεια κάθε νέα προσπάθεια πρέπει να προσφέρει κάτι διαφορετικό προκειμένου να δικαιολογήσει την ύπαρξή της. Η ταινία του Oliver Parker είναι ενδιαφέρουσα, αλλά όχι αξιοσημείωτη.

Το μοναδικό ίσως ιδιαίτερο χρώμα της είναι η σκηνοθετική άποψη, στο βαθμό που τονίζει ιδιαίτερα την εφιαλτική πλευρά της ιστορίας, εμπλουτίζοντας την αφήγηση με έντονα στοιχεία τρόμου. Η νύχτα στο Λονδίνο είναι γεμάτη με ηδονή αλλά και κινδύνους. Και βάφεται με τα ίδια μελανά χρώματα που χαρακτηρίζουν την ηθική πορεία του ήρωα.

Η παρακμή και η σήψη στα πεζοδρόμια όπου βασιλεύει ο υπόκοσμος συμβολίζουν τον εσωτερικό κόσμο του ήρωα. Τα ανατριχιαστικά ηχητικά εφέ, οι πλούσιες σε γραφική βία απεικονίσεις φόνων και η «κρυφή» ζωή του μυστηριώδους πορτραίτου ενισχύουν το κλίμα τρόμου.

Βεβαίως στη νουβέλα θα μπορούσε να βασιστεί μια ταινία εποχής, αλλά ο Oliver Parker δίνει λιγότερη έμφαση στα κοστούμια, τον σκηνικό διάκοσμο και την ατμόσφαιρα της περιόδου. Ίσως τονίζει με αυτόν τον τρόπο τη διαχρονικότητα του θέματος.

Η ερμηνεία του Ben Barnes αποτελεί ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα σημεία της ταινίας. Ασφαλώς το physique του ταιριάζει στο ρόλο, ενώ η έμφυτη λάμψη και ο βρετανικός του αέρας εξισορροπούν την απειρία του. Ωστόσο οι μεταπτώσεις του χαρακτήρα και οι ακραίες καταστάσεις στις οποίες εμπλέκεται απαιτούν υποκριτική ευελιξία που δεν τη διαθέτει. Εκφραστικά λοιπόν είναι λιγότερο εύπλαστος από ό,τι θα έπρεπε.

Άσχετα με αυτό, πάντως, το “Dorian Gray” είναι το τέλειο όχημα για να αναδειχθεί ένας ανερχόμενος αστέρας όπως ο Barnes, ο οποίος μετά το “Prince Caspian” και το “Easy Virtue” διεκδικεί τη θέση του στο κινηματογραφικό στερέωμα. Η υπόλοιπη ομάδα των ηθοποιών είναι δυναμική με τον τους Ben Chaplin, Colin Firth και Rebecca Hall να ξεχωρίζουν.

Το «Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι» φέρνει ξανά στην επιφάνεια τις φιλοσοφικές αναζητήσεις του μεγάλου συγγραφέα, όσον αφορά στη ματαιοδοξία και τη μάχη του ανθρώπου κατά των παθών του, με διακριτικές αναφορές στο ομοφυλοφιλικό συγκείμενο του έργου. Μας δηλητηριάζει η διαρκής άρνηση των επιθυμιών μας; Πώς διακρίνουμε τα όρια ανάμεσα στην απόλαυση και την κατάπτωση;

Χωρίς να προσφέρει κάτι ουσιώδες στη διαλεκτική αυτή, η ταινία του (καθόλου πρωτάρη στα του Oscar Wilde) Oliver είναι μια αξιοπρεπέστατη μεταφορά με επίκεντρο έναν ηθοποιό που όλα δείχνουν ότι θα έχει μέλλον.

**1/2