Το γεγονός πως όταν αναφερόμαστε στην δωδεκαετή περίοδο διακυβέρνησης της Margaret Thatcher χρησιμοποιούμε τον όρο «καθεστώς» δεν είναι τυχαίο. Ούτε φυσικά και ο χαρακτηρισμός που της απεδόθη από ομολόγους της. Η Σιδηρά Κυρία της βρετανικής πολιτικής σκηνής ήταν ανέκαθεν μία αμφιλεγόμενη προσωπικότητα.

Αυτήν ακριβώς την ψυχοσύνθεση αποπειράται να σκιαγραφήσει η Phyllida Lloyd (Mamma Mia) και παραθέτει την ζωή της Thatcher. Η αφήγηση κινείται σε δύο χρονογραμμές. Αφενός στα πρώτα χρόνια της σταδιοδρομίας της, που ως η κόρη ενός μπακάλη και έντονα πολιτευόμενου δημάρχου «κολλά» το στίγμα της πολιτικής, μέχρι την ένταξη της στο κόμμα των συντηρητικών και την σταδιακή άνοδό της στην εξουσία και αφετέρου στα τελευταία της χρόνια όπου έχοντας αποσυρθεί από την πολιτική, αρχίζει να γίνεται έρμαιο της άνοιας και να εξουσιάζεται από ψευδαισθήσεις του νεκρού άντρα της (Jim Broadbent).

Η ταινία μέσα σε μία ώρα και 45 περίπου λεπτά επιχειρεί να κάνει όσα δεν κατάφεραν άλλες βιογραφικές ταινίες σε πολύ περισσότερο χρόνο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα γεγονότα να παρουσιάζονται χωρίς στοιχειώδη ροή ή έστω σαφή σκηνοθετική οπτική. Η γραφή της Abi Morgan σε συνεργασία με την Lloyd επιχειρεί συνεχώς να δώσει βάθος και να κάνει πιο πικάντικη την πλοκή με ενδιαφέρουσες στιχομυθίες ή ατάκες αλλά καταφέρνει εν τέλει να υπογραμμίσει την απουσία βάθους στην πλοκή. Ενώ η πρώτη ύλη είναι αρκετά πλούσια και ενέχει ποικίλες ερμηνευτικές προσεγγίσεις η ταινία δεν αποδεσμεύεται ποτέ από την οπτική της Thatcher και ο θεατής αφήνεται στα κοινότυπα μονοπάτια της ιστορίας και της απλοϊκής αφήγησης.

Η πολεμική σύρραξη για τα νησιά Φώκλαντ, η μάχη της Thatcher με τα συνδικάτα και εν γένει με τον συνδικαλισμό της Βρετανίας, οι υψηλοί δείκτες ανεργίας και οι ελιτιστικές της απόψεις περνούν και δεν αγγίζουν. Το ίδιο ισχύει και για την πάλη της Thatcher με τον ανδροκρατούμενο χώρο της πολιτικής. Ο «φεμινισμός» που επαγγέλλεται η ίδια περνάει περισσότερο για μαρκετίστικο τρικ μίας καθόλα συντηρητικής προσωπικότητας που πλήρωσε το τίμημα της εξουσίας.

Ακόμα και το γεγονός πως η σκηνοθεσία είναι γυναικεία υπόθεση, όχι μόνο δεν καταφέρνει να προσδώσει τις λεπτές αποχρώσεις και τις ψυχολογικές ισορροπίες μίας γυναίκας που «ανέτρεψε» ένα κατεστημένο αλλά δεν το προσπαθεί καν. Επιμένει σε ένα in vitro πλαίσιο απλής κινηματογραφικής απαρίθμησης γεγονότων και μάλιστα υπό συγκεκριμένη οπτική. Το μόνο ίσως ενδιαφέρον δείγμα της πλοκής είναι οι συζητήσεις της ηλικιωμένης Thatcher με τον ανυπέρβλητο και εξαιρετικά ευέλικτο Jim Broadbent.

Δυστυχώς η ταινία δεν καταφέρνει να σκιαγραφήσει επαρκώς ούτε το πρόσωπο ούτε τις πράξεις του και καταφέρνει να μην αγγίζει όπως για παράδειγμα ο καθηλωτικός Idi Amin του Forest Whitaker στο Last King of Scotland. Το φιλμ δεν μπορεί να κινηθεί σε ένα ερμηνευτικό φάσμα και αυτό ζημιώνει εμφανώς το appeal της ταινίας.

Παρόλα αυτά η πάλαι ποτέ μάχιμη και ετοιμοπόλεμη Meryl Streep στο ρόλο της Thatcher είναι μία αποκάλυψη. Ακόμα και η φυσιογνωμική συνάφεια είναι σχεδόν τρομακτική ενώ η πιστότητα στις εκφράσεις και στην ακρίβεια της άρθρωσης αποδεικνύουν για άλλη μία φορά πως ερμηνευτικά κεφάλαια του βεληνεκούς της Streep δεν χάνουν ποτέ την αξία τους ακόμα και αν επιλέγουν λάθος ταινίες για να την εξαντλήσουν.

**1/2

 Ρέντζιος Δημήτρης

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.